{ "release_id": "release-2026-11-03-6c742fbd8e", "schema_version": "1.0.0", "id": "factsheet:artikel:6.6.5", "type": "factsheet_artikel", "run_id": "run-2026-11-09T10-04-47-158Z", "bepaling": { "schema_version": "1.0.0", "id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "type": "bepaling", "wetboek": "wvsv_nieuw", "artikelnummer": "6.6.5", "structuurpad": [ "Boek 6", "Hoofdstuk 6", "Titel 6.1" ], "versie_ids": [ "provv:wvsv:art-6.6.5:stb-2026-56", "provv:wvsv:art-6.6.5:kwest-wet" ], "vastgestelde_versie_id": "provv:wvsv:art-6.6.5:stb-2026-56", "voorgestelde_versie_ids": [], "geconsolideerde_versie_id": "provv:wvsv:art-6.6.5:kwest-wet", "review_ids": [] }, "labels": [ "Wettekst (vastgesteld, nog niet in werking)", "Toelichting beschikbaar" ], "vastgestelde_tekst": { "status": "present", "id": "provv:wvsv:art-6.6.5:stb-2026-56", "documentversie_id": "docv:stb-2026-56:e3e33d868eaa", "bron": { "documentversie_id": "docv:stb-2026-56:e3e33d868eaa", "document": { "id": "doc:stb-2026-56", "titel": "Vaststellingswet Wetboek van Strafvordering (Stb. 2026, 56)", "urls": { "html": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2026-56.html", "xml": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2026-56.xml", "pdf": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2026-56.pdf" }, "officiele_identificaties": [ { "soort": "staatsblad", "waarde": "Stb. 2026, 56" }, { "soort": "dossiernummer", "waarde": "36327" } ] }, "juridische_context": { "brontype": "official_enactment", "wetgevingsfase": "enacted", "publicatiestatus": "published", "inwerkingtreding_status": "not_in_force", "consolidatiekarakter": "not_applicable", "status_bewijs_ids": [ "evidence:46157f0fb01d1ed6", "evidence:ed98a65feb84edbe", "evidence:8c45d0baf16aa816" ], "status_gecontroleerd_op": "2026-11-03", "geldig_vanaf": { "waarde": null, "status": "not_stated" }, "geldig_tot": { "waarde": null, "status": "not_stated" } }, "sha256": "e3e33d868eaad813515d3f14520f88b2f225da1887631510d67b8c5d85fc534d", "opmerkingen": [ "Boeken 7 en 8 zijn in deze wet gereserveerd; zij worden vastgesteld bij Stb. 2026, 57." ] }, "tekstonderdeel_id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5", "tekst": "1. Na rechtmatig strafvorderlijk optreden kan schadevergoeding uitsluitend worden toegekend indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn.\n2. Een verzoek tot vergoeding van schade die de verdachte lijdt na rechtmatig strafvorderlijk optreden is alleen mogelijk indien de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht. Indien meerdere feiten gevoegd zijn behandeld, worden deze feiten als één zaak aangemerkt, tenzij er tussen deze feiten in redelijkheid geen verband bestaat.\n3. In afwijking van het tweede lid kan schadevergoeding worden toegekend voor ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering:\na. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of\nb. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.\n4. Het verzoek tot schadevergoeding wordt door de gewezen verdachte ingediend binnen vijf jaar nadat deze kennis heeft kunnen nemen van de beëindiging van de zaak, en door de benadeelde, niet zijnde de gewezen verdachte, binnen vijf jaar nadat deze bekend is geworden met de schade.\n5. Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is van overeenkomstige toepassing, tenzij de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet.", "leden": [ { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-1", "soort": "lid", "nummer": "1", "tekst": "1. Na rechtmatig strafvorderlijk optreden kan schadevergoeding uitsluitend worden toegekend indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn.", "offset_in_ouder": { "start": 0, "eind": 203 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-2", "soort": "lid", "nummer": "2", "tekst": "2. Een verzoek tot vergoeding van schade die de verdachte lijdt na rechtmatig strafvorderlijk optreden is alleen mogelijk indien de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht. Indien meerdere feiten gevoegd zijn behandeld, worden deze feiten als één zaak aangemerkt, tenzij er tussen deze feiten in redelijkheid geen verband bestaat.", "offset_in_ouder": { "start": 204, "eind": 638 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-3", "soort": "lid", "nummer": "3", "tekst": "3. In afwijking van het tweede lid kan schadevergoeding worden toegekend voor ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering:\na. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of\nb. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.", "offset_in_ouder": { "start": 639, "eind": 1244 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [ { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-3/ond-a", "soort": "onderdeel", "nummer": "a", "tekst": "a. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of", "offset_in_ouder": { "start": 289, "eind": 441 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-3/ond-b", "soort": "onderdeel", "nummer": "b", "tekst": "b. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.", "offset_in_ouder": { "start": 442, "eind": 605 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] } ] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-4", "soort": "lid", "nummer": "4", "tekst": "4. Het verzoek tot schadevergoeding wordt door de gewezen verdachte ingediend binnen vijf jaar nadat deze kennis heeft kunnen nemen van de beëindiging van de zaak, en door de benadeelde, niet zijnde de gewezen verdachte, binnen vijf jaar nadat deze bekend is geworden met de schade.", "offset_in_ouder": { "start": 1245, "eind": 1527 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-5", "soort": "lid", "nummer": "5", "tekst": "5. Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is van overeenkomstige toepassing, tenzij de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet.", "offset_in_ouder": { "start": 1528, "eind": 1698 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] } ], "juridische_context": { "brontype": "official_enactment", "wetgevingsfase": "enacted", "publicatiestatus": "published", "inwerkingtreding_status": "not_in_force", "consolidatiekarakter": "not_applicable", "status_bewijs_ids": [ "evidence:46157f0fb01d1ed6", "evidence:ed98a65feb84edbe", "evidence:8c45d0baf16aa816" ], "status_gecontroleerd_op": "2026-11-03", "geldig_vanaf": { "waarde": null, "status": "not_stated" }, "geldig_tot": { "waarde": null, "status": "not_stated" } }, "herkomst_analyse": { "vergelijking": {}, "gelijkenis": {}, "conclusie": "primaire_bron", "wijzigingsinstructie_ids": [] }, "bewijs_ids": [ "evidence:b35976ab49affe07", "evidence:293b26eda4dec2e2", "evidence:c74dbe32b2a8201d", "evidence:d24012c13e76df92", "evidence:02dc34950192b794", "evidence:dc5fb5b174d3e23e", "evidence:406db2451383d1e8", "evidence:259f0c579b796d79" ], "review_ids": [], "bronlocator": { "xml_pad": "/officiele-publicatie[1]/staatsblad[1]/wet-besluit[1]/wettekst[1]/boek[6]/hoofdstuk[6]/titeldeel[1]/artikel[5]" } }, "voorgestelde_tekst": { "status": "not_stated", "items": [] }, "geconsolideerde_presentatie": { "status": "present", "id": "provv:wvsv:art-6.6.5:kwest-wet", "documentversie_id": "docv:kwest-wet:f48b037c7e4f", "bron": { "documentversie_id": "docv:kwest-wet:f48b037c7e4f", "document": { "id": "doc:kwest-wet", "titel": "Geconsolideerde tekst (KWEST, repository)", "urls": { "repository": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/basex/data/wet.xml", "bron_docx": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/data-importer/data/260324_Geconsolideerde_versie_vaststellingswetgeving__Staatsblad.docx", "kwest": "https://kwest.overheid.nl/" }, "officiele_identificaties": [] }, "juridische_context": { "brontype": "consolidated_presentation", "wetgevingsfase": "unknown", "publicatiestatus": "published", "inwerkingtreding_status": "not_in_force", "consolidatiekarakter": "projection", "status_bewijs_ids": [ "evidence:230362c00be675b3" ], "status_gecontroleerd_op": "2026-11-03", "geldig_vanaf": { "waarde": null, "status": "not_stated" }, "geldig_tot": { "waarde": null, "status": "not_stated" } }, "sha256": "f48b037c7e4f05b88c4d3fba25429ed34fb3da1a1b421884256dc58b0758df87", "opmerkingen": [ "Ontwikkeldata uit de openbare repository; geen geverifieerde productie-export. Herkomst en status worden per artikel vastgesteld in de reconciliatiestap.", "Herkomstanalyse 2026-11-03: gelijk_aan_kst_36913_2=76, gelijk_aan_stb_2026_56=735, afgeleid_met_wijzigingsinstructies=180, niet_herleid=12, gelijk_aan_stb_2026_57=293, niet_in_consolidatie=1." ] }, "tekstonderdeel_id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5", "tekst": "1. Na rechtmatig strafvorderlijk optreden kan schadevergoeding uitsluitend worden toegekend indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn.\n2. Een verzoek tot vergoeding van schade die de verdachte lijdt na rechtmatig strafvorderlijk optreden is alleen mogelijk indien de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht. Indien meerdere feiten gevoegd zijn behandeld, worden deze feiten als één zaak aangemerkt, tenzij er tussen deze feiten in redelijkheid geen verband bestaat.\n3. In afwijking van het tweede lid kan schadevergoeding worden toegekend voor ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering:\na. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of\nb. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.\n4. Het verzoek tot schadevergoeding wordt door de gewezen verdachte ingediend binnen vijf jaar nadat deze kennis heeft kunnen nemen van de beëindiging van de zaak, en door de benadeelde, niet zijnde de gewezen verdachte, binnen vijf jaar nadat deze bekend is geworden met de schade.\n5. Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is van overeenkomstige toepassing, tenzij de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet.", "leden": [ { "id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5/lid-1", "soort": "lid", "nummer": "1", "tekst": "1. Na rechtmatig strafvorderlijk optreden kan schadevergoeding uitsluitend worden toegekend indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn.", "offset_in_ouder": { "start": 0, "eind": 203 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5/lid-2", "soort": "lid", "nummer": "2", "tekst": "2. Een verzoek tot vergoeding van schade die de verdachte lijdt na rechtmatig strafvorderlijk optreden is alleen mogelijk indien de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht. Indien meerdere feiten gevoegd zijn behandeld, worden deze feiten als één zaak aangemerkt, tenzij er tussen deze feiten in redelijkheid geen verband bestaat.", "offset_in_ouder": { "start": 204, "eind": 638 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5/lid-3", "soort": "lid", "nummer": "3", "tekst": "3. In afwijking van het tweede lid kan schadevergoeding worden toegekend voor ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering:\na. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of\nb. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.", "offset_in_ouder": { "start": 639, "eind": 1244 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [ { "id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5/lid-3/ond-a", "soort": "onderdeel", "nummer": "a", "tekst": "a. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of", "offset_in_ouder": { "start": 289, "eind": 441 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5/lid-3/ond-b", "soort": "onderdeel", "nummer": "b", "tekst": "b. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.", "offset_in_ouder": { "start": 442, "eind": 605 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] } ] }, { "id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5/lid-4", "soort": "lid", "nummer": "4", "tekst": "4. Het verzoek tot schadevergoeding wordt door de gewezen verdachte ingediend binnen vijf jaar nadat deze kennis heeft kunnen nemen van de beëindiging van de zaak, en door de benadeelde, niet zijnde de gewezen verdachte, binnen vijf jaar nadat deze bekend is geworden met de schade.", "offset_in_ouder": { "start": 1245, "eind": 1527 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:kwest-wet:art-6.6.5/lid-5", "soort": "lid", "nummer": "5", "tekst": "5. Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is van overeenkomstige toepassing, tenzij de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet.", "offset_in_ouder": { "start": 1528, "eind": 1698 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] } ], "juridische_context": { "brontype": "consolidated_presentation", "wetgevingsfase": "enacted", "publicatiestatus": "published", "inwerkingtreding_status": "not_in_force", "consolidatiekarakter": "editorial_compilation", "status_bewijs_ids": [], "status_gecontroleerd_op": "2026-11-03", "geldig_vanaf": { "waarde": null, "status": "not_stated" }, "geldig_tot": { "waarde": null, "status": "not_stated" } }, "herkomst_analyse": { "vergelijking": { "stb-2026-56": "exact", "stb-2026-57": "afwezig", "kst-36913-2": "afwezig" }, "gelijkenis": { "stb-2026-56": 1 }, "conclusie": "gelijk_aan_stb_2026_56", "wijzigingsinstructie_ids": [] }, "bewijs_ids": [ "evidence:1246d7e39cb73f39", "evidence:f1125d6ee7e07e00", "evidence:059d8b4c135c994c", "evidence:9c70967b0708146f", "evidence:5d90920fa36be704", "evidence:58427f7950337f1f", "evidence:b94021f8e2f0048c", "evidence:036eb64211cef3ab", "evidence:604f05aa97e29f0a" ], "review_ids": [], "bronlocator": { "xml_pad": "/wetgeving[1]/wettekst[1]/boek[6]/hoofdstuk[6]/titeldeel[1]/artikel[5]", "kwest_about_id": "artikel=6.6.5", "kwest_part_id": "artikel=6.6.5" } }, "wijzigingsinstructies_vastgesteld": { "status": "not_stated", "items": [] }, "wijzigingsinstructies_voorgesteld": { "status": "not_stated", "items": [] }, "leden": { "status": "present", "items": [ { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-1", "soort": "lid", "nummer": "1", "tekst": "1. Na rechtmatig strafvorderlijk optreden kan schadevergoeding uitsluitend worden toegekend indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn.", "offset_in_ouder": { "start": 0, "eind": 203 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-2", "soort": "lid", "nummer": "2", "tekst": "2. Een verzoek tot vergoeding van schade die de verdachte lijdt na rechtmatig strafvorderlijk optreden is alleen mogelijk indien de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht. Indien meerdere feiten gevoegd zijn behandeld, worden deze feiten als één zaak aangemerkt, tenzij er tussen deze feiten in redelijkheid geen verband bestaat.", "offset_in_ouder": { "start": 204, "eind": 638 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-3", "soort": "lid", "nummer": "3", "tekst": "3. In afwijking van het tweede lid kan schadevergoeding worden toegekend voor ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering:\na. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of\nb. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.", "offset_in_ouder": { "start": 639, "eind": 1244 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [ { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-3/ond-a", "soort": "onderdeel", "nummer": "a", "tekst": "a. indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of", "offset_in_ouder": { "start": 289, "eind": 441 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-3/ond-b", "soort": "onderdeel", "nummer": "b", "tekst": "b. voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt.", "offset_in_ouder": { "start": 442, "eind": 605 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] } ] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-4", "soort": "lid", "nummer": "4", "tekst": "4. Het verzoek tot schadevergoeding wordt door de gewezen verdachte ingediend binnen vijf jaar nadat deze kennis heeft kunnen nemen van de beëindiging van de zaak, en door de benadeelde, niet zijnde de gewezen verdachte, binnen vijf jaar nadat deze bekend is geworden met de schade.", "offset_in_ouder": { "start": 1245, "eind": 1527 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] }, { "id": "sec:stb-2026-56:art-6.6.5/lid-5", "soort": "lid", "nummer": "5", "tekst": "5. Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is van overeenkomstige toepassing, tenzij de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet.", "offset_in_ouder": { "start": 1528, "eind": 1698 }, "verwijzingen": [], "kinderen": [] } ] }, "normatieve_regels": { "status": "unresolved", "toelichting": "Regelextractie voor dit artikel nog niet uitgevoerd of nog niet beoordeeld.", "items": [] }, "definities": { "status": "not_stated", "items": [] }, "toelichting": { "status": "present", "items": [ { "id": "mvt:36327:1068", "soort": "artikelsgewijs", "titelpad": [ "ARTIKELSGEWIJS DEEL", "BOEK 6 BIJZONDERE REGELINGEN", "HOOFDSTUK 6 Schadevergoeding en kosten", "TITEL 6.1 Schadevergoeding", "Artikel 6.6.5 [schadevergoeding na rechtmatig strafvorderlijk optreden]" ], "tekst": "Eerste lid\nDit artikel bevat regels over de toekenning van schadevergoeding na rechtmatig strafvorderlijk optreden. Het eerste lid bevat het toetsingscriterium: de «gronden van billijkheid».\n– Geen schadevergoeding, behoudens gronden van billijkheid\nIs sprake van rechtmatig strafvorderlijk optreden, dan geldt het algemene rechtsbeginsel dat eenieder in principe zijn eigen schade dient te dragen. Dat betekent dat in beginsel geen schadevergoeding wordt toegekend. Hierop kan slechts een uitzondering worden gemaakt indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig worden geacht. De regeling bouwt daarmee voort op de bestaande systematiek (het huidige artikel 533 e.v.). Het billijkheidscriterium is een abstract criterium waarbij de belangen van de Staat en de belangen van het individu tegen elkaar worden afgewogen om te bepalen of het toekennen van schadevergoeding in een concreet geval gepast is. Het gaat daarbij om een geobjectiveerde billijkheid, wat inhoudt dat een oordeel zal moeten worden gevormd aan de hand van objectieve maatstaven (Kamerstukken II 1973/74, 12 132, nr. 6, p. 1). Het is steeds aan de verzoeker om aan te tonen dat gronden van billijkheid aanwezig zijn.\n– Relevante gezichtspunten bij de beoordeling\nDe beoordeling of gronden van billijkheid aanwezig zijn, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij kunnen verschillende gezichtspunten meewegen. Hieronder worden enkele niet-limitatieve gezichtspunten toegelicht.\nFeiten en omstandigheden die bij de beoordeling een rol kunnen spelen, liggen allereerst in (a) de aard en omvang van het strafvorderlijk optreden. Bij lichte strafvorderlijke bevoegdheden die bij de opsporing en vervolging worden ingezet zullen doorgaans geen gronden van billijkheid aanwezig zijn. Zo er al sprake is van schade, zal deze in beginsel voor rekening van de benadeelde moeten blijven. Daarbij spelen ook de maatschappelijke opvattingen een rol. Een alcoholcontrole is bijvoorbeeld strafvorderlijk optreden waarop de hier besproken regeling betrekking heeft, maar waarbij de eventuele vertraging die automobilisten oplopen nimmer zal leiden tot een situatie waarbij gronden van billijkheid worden aangenomen. Dit komt mede door de maatschappelijke opvatting dat enige vertraging in het verkeer inherent is aan verkeersdeelname. Ook met het oog op de effectiviteit van de opsporing is dit een wenselijke conclusie: de opsporing zou te zeer worden belemmerd wanneer eenieder die wordt gestopt voor een alcoholcontrole vervolgens vergoeding krijgt voor (gestelde) schade als gevolg van de opgelopen vertraging. Bij de inzet van zwaardere bevoegdheden, waarbij de inbreuk – en daarmee doorgaans ook de schade – naar haar aard groter is, kunnen situaties denkbaar zijn waarbij de schade niet voor rekening van de benadeelde zou moeten blijven. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan vrijheidsbenemende bevoegdheden. Ook het binnentreden door een arrestatieteam in een woning kan een behoorlijke inbreuk zijn op de rechten van de benadeelde, waarbij bovendien (zaak)schade kan ontstaan. Hetzelfde geldt voor gebruik van dienstwapens, waardoor (zwaar) lichamelijk letsel kan optreden. De aard en omvang van het strafvorderlijk optreden weegt dus mee bij de beoordeling of gronden van billijkheid aanwezig zijn. De belangen die worden gediend met het strafvorderlijk optreden zullen daarbij steeds moeten worden afgezet tegen de belangen van de benadeelde. Bij die weging is voorstelbaar dat bij het treffen van maatregelen om een terroristische aanslag te voorkomen meer en verdergaande bevoegdheden kunnen worden ingezet, ook jegens derden, dan wanneer wordt opgetreden tegen een reeks fietsendiefstallen.\nBij de vraag of gronden van billijkheid aanwezig zijn, speelt verder (b) de hoedanigheid van de verzoeker een belangrijke rol. Daarbij heeft een derde in beginsel minder te dulden dan een gewezen verdachte.\nBij de gewezen verdachte is relevant dat het doorgaans juist diens gedragingen waren die aanleiding hebben gegeven voor het strafvorderlijk optreden. Dit betekent dat de schade die daaruit voortvloeit in beginsel voor zijn rekening zal blijven, ook als de strafzaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel. Een belangrijke uitzondering betreft schade door handelingen die naar hun aard en omvang niet voor rekening van de gewezen verdachte zouden moeten blijven. Daarbij wordt vooral gedacht aan bevoegdheden waarbij de gewezen verdachte onterecht de vrijheid is ontnomen. Deze bevoegdheden vormen een dusdanig grote inbreuk op de fundamentele rechten en vrijheden van betrokkene dat schadevergoeding gepast kan zijn, ook wanneer de detentie niet in strijd met artikel 5, vijfde lid, EVRM heeft plaatsgevonden. De huidige praktijk wijst ook in die richting: uit digitaal te raadplegen cijfers blijkt dat ongeveer negentig procent van de verzoeken om schadevergoeding op basis van onterecht ondergaan voorarrest, wordt toegewezen (CBS, Schadevergoeding aan ex-verdachten, raadpleegbaar op de website van het CBS). Literatuuronderzoek bevestigt dit beeld (N. Tielemans, «Schadevergoeding voor onterecht ondergaan voorarrest», Trema 2013, p. 161–166). Dit laat echter onverlet dat ook in dergelijke zaken redenen kunnen zijn om van schadevergoeding af te zien, bijvoorbeeld omdat de proceshouding van de gewezen verdachte daartoe aanleiding geeft (zie gezichtspunt (e) verderop). Voor ander strafvorderlijk optreden dan vrijheidsbeneming zijn de mogelijkheden tot vergoeding voor de gewezen verdachte zeer beperkt. Het zal dan moeten gaan om sprekende feiten en omstandigheden die nopen tot vergoeding. Daarvan is bijvoorbeeld sprake indien evident is dat de gewezen verdachte de tenlastegelegde feiten niet heeft begaan.\nBij een derde-benadeelde zullen eerder gronden van billijkheid aanwezig zijn, aangezien deze doorgaans geen aanleiding heeft gegeven tot de inzet van strafvorderlijke bevoegdheden en deze voor hem in de regel ook niet voorzienbaar zullen zijn. In de huidige rechtspraktijk krijgen derden hun schade dan ook vaker vergoed dan gewezen verdachten, ook als het gaat om de inzet van niet-vrijheidsbenemende bevoegdheden. Zie bijvoorbeeld het eerdergenoemde arrest Staat/Lavrijsen (ECLI:NL:HR:2001:AB0801), waarin schadevergoeding werd toegekend na een op zichzelf rechtmatige doorzoeking van een woning van een niet-verdachte. Gronden van billijkheid zullen daarentegen minder snel worden aangenomen indien de derde op de hoogte was van de feiten waartegen het strafvorderlijk optreden was gericht; denk aan degene die willens en wetens onderdak biedt aan een crimineel familielid en vervolgens wordt geconfronteerd met een doorzoeking.\nLos van de hoedanigheid van de betrokkene kan (c) de voorzienbaarheid van het strafvorderlijk optreden ook in algemene zin een rol spelen. Het gaat dan om de vraag in hoeverre de benadeelde rekening kon houden met het strafvorderlijk optreden. Hiermee hangt de vraag samen of de benadeelde ook stappen heeft kunnen ondernemen om het strafvorderlijk optreden te voorkomen of om de daaruit voortvloeiende schade te beperken. Dit aspect kan vooral van belang zijn in de gevallen dat de benadeelde niet de verdachte is, maar bijvoorbeeld een familielid, vriend of kennis die met hem in nauw contact staat en wist, dan wel behoorde te weten, dat het gedrag van verdachte aanleiding zou kunnen geven tot strafvorderlijk optreden jegens hem. In dergelijke gevallen zal vergoeding niet snel in de rede liggen, dan wel zal de uitkering in omvang beperkt(er) zijn.\nEen ander belangrijk gezichtspunt betreft (d) de aard en omvang van de schade. Voor alle verzoekers geldt dat deze reële schade moeten hebben geleden die verder gaat dan alleen enig ongemak. De toepassing van veel strafvorderlijke bevoegdheden zal, zelfs wanneer deze onrechtmatig is, doorgaans niet tot concrete schade leiden, zoals in het geval van fouillering en observatie. Zo er al sprake is van schade, zal deze van beperkte omvang zijn. Bij dergelijke geringe schade («bagatelschade») ligt vergoeding niet in de rede. Dat geldt niet voor alle bevoegdheden; bij bevoegdheden als aanhouding, inbeslagneming of voorlopige hechtenis kan wel reële zaak- of letselschade ontstaan die voor vergoeding in aanmerking kan komen. Daarentegen zal bedrijfsschade zich niet snel lenen voor compensatie. Een ondernemer moet immers rekening houden met bepaalde bedrijfsrisico’s en zijn bedrijfsvoering hierop instellen. Schade die hiermee verband houdt, zoals de kosten van het inhuren van extra personeel, zal voor rekening van de ondernemer blijven. In zoverre is er een parallel met het bestuursrecht, waar maatregelen in het algemeen belang die (ook) gevolgen hebben voor ondernemers, doorgaans gepaard gaan met een drempelbedrag waaronder geen schadevergoeding wordt toegekend. Dergelijke schade wordt gezien als vallend binnen het normaal maatschappelijk (ondernemers)risico.\nBij de invulling van het billijkheidscriterium spelen verder (e) processuele factoren een belangrijke rol. Daarbij kan worden gedacht aan de situatie dat een veroordeling uitblijft wegens gebrek aan bewijs. De enkele omstandigheid dat de verdachte is vrijgesproken van het feit waarvoor voorlopige hechtenis is ondergaan, betekent immers nog niet dat de verdenking jegens hem ongegrond was. In voorkomende gevallen blijkt uit de einduitspraak bijvoorbeeld slechts dat niet wettig en overtuigend is bewezen dat de verdachte het strafbaar feit heeft begaan (zie bijvoorbeeld ECLI:NL:HR:1994:ZC1355 en ECLI:NL:HR:1994:ZC1591). Indien het openbaar ministerie er niet in is geslaagd voldoende bewijs te leveren dat de verdachte schuldig is, hoeft dat niet te betekenen dat het bewijs zo gering was dat de verdenking die ten tijde van de voorlopige hechtenis bestond achteraf niet meer redelijk is te noemen (Kamerstukken II 1973/74, 12 132, nr. 6, p. 2). Verder zijn het levensgedrag en de proceshouding van de betrokkene relevant. Heeft de verdachte het strafvorderlijk optreden, zoals het voortduren van de detentie, aan zichzelf te wijten gehad, dan kan een schadevergoeding geheel of gedeeltelijk worden onthouden. Deze situatie kan zich onder meer voordoen wanneer de verdachte tegenstrijdige of kennelijk leugenachtige verklaringen heeft afgelegd of geen aannemelijke verklaring heeft gegeven voor uit het onderzoek naar voren gekomen belastende feiten, terwijl dat redelijkerwijs wel van hem mocht worden verwacht. In bepaalde gevallen komt ook de verdachte die zich voortdurend op het zwijgrecht beroept geen schadevergoeding toe, voor zover die proceshouding heeft bijgedragen aan het voortduren van het voorarrest en – in het verlengde daarvan – aan het ontstaan en vergroten van de schade waarvan vergoeding wordt verzocht (zie o.a. ECLI:NL:GHAMS:2010:BL9373, ECLI:NL:GHAMS:2013:2062, ECLI:NL:GHAMS:2013:3263, ECLI:NL:RBHAA:2010:BN4436 en ECLI:NL:RBNHO:2014:11932). Bij dit gezichtspunt kan tot slot worden gedacht aan de situatie dat de verdachte niet wordt veroordeeld wegens een formele fout. Zo wordt naar huidig recht al rekening gehouden met de omstandigheid dat de vrijspraak het gevolg is van bewijsuitsluiting of van een ontoereikende tenlastelegging (zie G.J.M. Corstens, Het Nederlands strafprocesrecht, bewerkt door M.J. Borgers en T. Kooijmans, Deventer: Wolters Kluwer 2021 par. XI.10).\nEen laatste gezichtspunt dat hier kan worden genoemd betreft (f) de relatie tussen het strafvorderlijk optreden en de schade. Er zal een causaal verband dienen te bestaan tussen het strafvorderlijk optreden en de schade (vgl. artikel 98 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek). Is de relatie tussen het strafvorderlijk optreden en de schade niet evident, dan is er geen aanleiding voor schadevergoeding.\n– Geen recht op (volledige) schadevergoeding\nUit de woorden «indien en voor zover» volgt dat de billijkheid de grondslag vormt voor zowel de beslissing om al dan niet schadevergoeding toe te kennen als voor het bepalen van de hoogte daarvan. Dit heeft twee gevolgen.\nHet eerste gevolg is dat dit artikel geen recht op schadevergoeding behelst. Het zou te ver gaan om iedere verdachte die niet wordt veroordeeld een aanspraak op schadevergoeding toe te kennen. Een dergelijk automatisme zou een onjuiste en ongerechtvaardigde aansprakelijkheid van de overheid betekenen (Kamerstukken II 1973/74, 12 132, nr. 6, p. 2). In verreweg de meeste gevallen is de toepassing van strafvorderlijke bevoegdheden gerechtvaardigd, bezien vanuit de op het moment van toepassing bestaande feiten en omstandigheden. Zo vindt een inverzekeringstelling steeds plaats op grond van een verdenking die op het moment van toepassing als redelijk mocht worden beschouwd. Ook een voorlopige hechtenis zal, in de ogen van de rechtbank die op grond van de wet een uitdrukkelijke beslissing over de toepassing of verlenging moet geven, op het moment van besluitvorming aan de wettelijke vereisten voldoen. Wanneer achteraf niet komt vast te staan dat de verdachte het feit heeft begaan, wordt de uitoefening van die bevoegdheden niet alsnog onrechtmatig. Wel kan die vaststelling een reden zijn om schadevergoeding toe te kennen, zij het uit billijkheidsoverwegingen en met inachtneming van de hierboven beschreven gezichtspunten.\nHet tweede gevolg heeft betrekking op de hoogte van de schadevergoeding. Of in een bepaald geval aanleiding is tot schadevergoeding, is geheel ter beslissing van de rechter. Deze heeft de vrijheid om het gevorderde bedrag gedeeltelijk toe te kennen of zelfs geheel af te wijzen. Voor het bepalen van de hoogte van de vergoeding zijn thans richtlijnen vastgesteld in de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het LOVS. Deze digitaal te raadplegen richtlijnen bevatten forfaitaire bedragen voor de strafvorderlijke regelingen die zich daarvoor lenen. Zo wordt een schadevergoeding voor vrijheidsbeneming berekend aan de hand van de duur van de detentie en het type hechtenis. Bijzondere omstandigheden kunnen een hogere of lagere schadevergoeding billijken. Daarbij kunnen de levensomstandigheden van de betrokkene een rol spelen, zoals zijn financiële situatie (vgl. het huidige artikel 534, tweede lid). Verder worden in de huidige rechtspraak afwijkingen gerechtvaardigd op grond van de ernst van het feit waarvan de betrokkene werd verdacht, de eigen schuld van de betrokkene aan het ontstaan van de verdenking, zijn proceshouding, maar ook eventuele nadelige publiciteit in de vorm van media-aandacht. Zie over de hoogte van de vergoeding bij rechtmatig strafvorderlijk optreden nader de toelichting op artikel 6.6.10.\n– Vergelijking met het bestuursrecht\nMet de gronden van billijkheid geldt in het strafrecht een ander toetsingscriterium voor de toekenning van schadevergoeding na rechtmatig optreden dan in het bestuursrecht. De Wet nadeelcompensatie en schadevergoeding bij onrechtmatige besluiten (Stb. 2013, 50) gaat voor het bestuursrecht uit van het «égalitébeginsel» als relevant toetsingscriterium bij rechtmatig bestuurlijk optreden. In de toelichting op artikel 6.6.4, eerste lid, werd dit criterium al genoemd bij de bespreking van de huidige civielrechtelijke jurisprudentie ten aanzien van derde-benadeelden. Net als in het strafrecht geldt in het bestuursrecht het uitgangspunt dat de overheid niet verplicht is iedere schade die zij in de rechtmatige uitoefening van haar publieke taken veroorzaakt (volledig) te vergoeden. Dat overheidsingrijpen voor sommige burgers en bedrijven nadelige gevolgen kan hebben, is immers onvermijdelijk. Denk in het bestuursrecht bijvoorbeeld aan wegwerkzaamheden waardoor woningen en winkels tijdelijk minder goed bereikbaar zijn. Tot op zekere hoogte moeten nadelige gevolgen van overheidsingrijpen worden geaccepteerd. Onder bijzondere omstandigheden is de overheid echter wel verplicht tot vergoeding van door rechtmatig handelen veroorzaakte schade. Deze verplichting wordt doorgaans gebaseerd op het beginsel van gelijkheid voor de publieke lasten. Dit égalitébeginsel strekt ertoe de lasten van overheidsoptreden gelijk te verdelen over de samenleving. Burgers of bedrijven die door het overheidsoptreden in vergelijking tot anderen onevenredig zwaar worden getroffen, dienen op grond daarvan een redelijke compensatie te ontvangen. Dit wordt ook wel nadeelcompensatie genoemd. Zie nader Kamerstukken II 2010/11, 32 621, nr. 3.\nBij het opstellen van onderhavige regeling is om twee redenen geen aansluiting gezocht bij het égalitébeginsel als toetsingscriterium. De eerste reden is dat verschillende organisaties hebben aangegeven het billijkheidscriterium uit de huidige artikelen 533 e.v. te willen behouden. Aangezien diezelfde organisaties in eerste instantie verzoeken tot schadevergoeding zullen beoordelen (zie artikel 6.6.7) heeft een voor hen vertrouwd toetsingscriterium de voorkeur. De tweede reden is dat de kernvoorwaarden die het égalitébeginsel betekenis geven – (a) het vereiste van de speciale last en (b) het vereiste van de abnormale last – zich minder goed lenen voor toepassing in een strafvorderlijke context. Met het vereiste van de speciale last wordt bedoeld dat sprake moet zijn van een last die op een beperkte groep burgers of instellingen onevenredig zwaar drukt, terwijl anderen in een min of meer gelijke positie (de «referentiegroep») niet of veel minder worden getroffen. Het vereiste van de abnormale last houdt in dat de schade buiten het normale maatschappelijke of normale bedrijfsrisico moet vallen om voor vergoeding in aanmerking te komen. Hieronder volgen ten aanzien van beide voorwaarden enkele overwegingen.\n(a) Ten aanzien van de speciale last doet zich de complicatie voor dat strafvorderlijk optreden doorgaans is gericht op één persoon. Wordt bij de uitoefening van strafvorderlijke bevoegdheden schade berokkend, dan is er meestal dus ook maar één benadeelde. Bij gebrek aan andere benadeelden is het niet mogelijk een geschikte referentiegroep vast te stellen. En met het ontbreken van een referentiegroep vervalt de relevantie van de speciale last. De rechtspraak over schadevergoeding aan derde-benadeelden lijkt dit te bevestigen. Zo vindt in het eerdergenoemde arrest Staat/Lavrijsen (ECLI:NL:HR:2001:AB0801) in het geheel geen vergelijking plaats met anderen. De Hoge Raad lijkt de speciale last van Lavrijsen te beschouwen als gegeven. Ook in andere zaken met derde-benadeelden blijft een vergelijking met anderen achterwege en wordt volstaan met de constatering dat de schade onevenredig is (zie o.a. ECLI:NL:HR:2004:AO7887). Bij afwezigheid van andere benadeelden kan de situatie van de benadeelde hooguit worden vergeleken met die van niet-benadeelden, en dat zal altijd resulteren in de conclusie dat diens last onevenredig is. Daarbij maakt het geen verschil of de benadeelde een derde of een gewezen verdachte is, want in beide gevallen gaat het om één benadeelde. Men zou ervoor kunnen pleiten te kijken naar gewezen verdachten of derden in vergelijkbare casusposities, maar ook een dergelijke vergelijking voegt weinig toe. Die personen zullen immers wél (vergelijkbare) schade hebben geleden, en daarmee vervalt al snel de onevenredigheid. Kortom, het vereiste van de speciale last is onvoldoende onderscheidend en heeft daarom geen toegevoegde waarde in een strafvorderlijke context.\n(b) De vraag of een nadeel als abnormale last kan worden gekwalificeerd, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Over de invulling van het normale maatschappelijke risico in strafvorderlijke context overweegt de Hoge Raad ten aanzien van derde-benadeelden dat «als uitgangspunt [kan] worden gehanteerd dat in het algemeen enig ongemak of gering tijdverlies niet als onevenredig kan worden aangemerkt en dat men dit zal moeten aanvaarden als vallend binnen het normale maatschappelijke risico of het normale bedrijfsrisico, maar dat dit niet zonder meer zal kunnen worden gezegd indien zaken van die ander als gevolg van dit optreden worden beschadigd» (ECLI:NL:HR:2004:AO7887). Enig tijdverlies of gering ongemak zal een derde dus moeten dulden, eventuele materiële schade niet zonder meer. Gaat het echter om een gewezen verdachte jegens wie een redelijk vermoeden van schuld bestond, dan wordt het tot het normale maatschappelijke risico gerekend «dat de feiten en omstandigheden die tot dat vermoeden aanleiding hebben gegeven in een strafrechtelijke procedure worden onderzocht en ook overigens tot optreden van politie en justitie leidt» (ECLI:NL:HR:2006:AV6956). De drempel ligt bij gewezen verdachten dus aanzienlijk hoger dan bij derde-benadeelden. Dat verklaart mogelijk waarom binnen het civiele recht tot op heden geen schadevergoeding is toegekend aan een gewezen verdachte op grond van het égalitébeginsel. Daarentegen krijgen derden nooit het normale maatschappelijke risico tegengeworpen (zie o.a. ECLI:NL:HR:2001:AB0801, ECLI:NL:HR:2004:AO7887 en ECLI:NL:HR:2009:BJ1708). Dat laat zich verklaren doordat een derde doorgaans geen aanleiding heeft gegeven voor de inzet van strafvorderlijke bevoegdheden en deze voor hem in de regel dus ook niet voorzienbaar zijn. Voor zover er redenen zijn de schadevergoeding af te wijzen of te matigen, zullen die redenen niet liggen in het normale maatschappelijke risico, maar in factoren als eigen schuld of in de aard van de schade (zie ook de gezichtspunten (b) en (d) hierboven). Deze vaststelling – aan derden wordt in beginsel schadevergoeding toegekend – verhoudt zich minder goed tot het idee van het normale maatschappelijke risico, dat impliceert dat iedereen een zekere mate van nadeel heeft te accepteren. Hetzelfde geldt ten aanzien van de compensatie die gewezen verdachten naar huidig recht ontvangen voor onterecht voorarrest; ook die verzoeken om schadevergoeding worden in de meeste gevallen toegewezen. Voor zover die verzoeken worden afgewezen is dat niet omdat de schade wordt geacht te vallen binnen het normale maatschappelijke risico van de gewezen verdachte, maar omdat er andere factoren meewegen, zoals een laakbare proceshouding of het feit dat een veroordeling is uitgebleven vanwege procedurele fouten, zoals een verkeerd geformuleerde tenlastelegging. Van een (standaard) drempel of korting is geen sprake. Ten aanzien van bepaalde schadevormen worden weliswaar forfaitaire bedragen gehanteerd, maar daarmee wordt standaardisering en rechtsgelijkheid nagestreefd. Dat is iets anders dan het uitgangspunt dat een gedeelte van de schade steeds voor rekening van de benadeelde moet blijven als onderdeel van het normale maatschappelijke risico. Ook het vereiste van de abnormale last leent zich dus minder goed voor toepassing in een strafvorderlijke context. Om deze redenen heeft handhaving van het billijkheidscriterium de voorkeur.\nTweede lid\nIn dit lid is, evenals in het huidige artikel 533 e.v., het uitgangspunt vastgelegd dat verdachten slechts een verzoek tot schadevergoeding kunnen doen indien hun zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel. Ook mag er geen sprake zijn van een rechterlijk pardon (artikel 9a Wetboek van Strafrecht). Is de verzoeker veroordeeld of is een rechterlijk pardon toegepast, dan heeft de verzoeker het aan zichzelf te wijten gehad dat hij voorwerp is geweest van strafvorderlijk optreden. Er is dan geen grond voor schadevergoeding.\nOp de hoofdregel dat de verdachte slechts een verzoek kan indienen indien de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel bestaan drie uitzonderingen. De eerste (algemene) uitzondering betreft de situatie waarbij sprake is geweest van onrechtmatig strafvorderlijk optreden (artikel 6.6.4). Een latere veroordeling van de verdachte heeft immers niet tot gevolg dat de overheid is ontheven van de verplichting schade te vergoeden die is ontstaan door een onrechtmatige uitoefening van haar bevoegdheden. De voorwaarde dat een zaak moet zijn geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel wordt om die reden alleen gesteld wanneer wordt verzocht om vergoeding van schade na rechtmatig strafvorderlijk optreden. De twee andere uitzonderingen zijn meer specifiek van aard en zijn vastgelegd in het derde lid (zie de toelichting aldaar).\nDit lid bepaalt verder dat indien meerdere feiten gevoegd zijn behandeld, deze voor de toepassing van deze bepaling als één zaak worden aangemerkt, tenzij tussen deze feiten in redelijkheid geen verband bestaat. Dit voorschrift is opgenomen om te voorkomen dat toekenning van een schadevergoeding mede afhankelijk is van de wijze waarop de tenlastelegging is geformuleerd. Het begrip «zaak» vormt in de praktijk namelijk een zekere beperking bij het toekennen van schadevergoeding. Volgens de Hoge Raad moet dat begrip worden begrepen als «al datgene waarop het rechtsgeding betrekking [heeft]» (ECLI:NL:HR:1989:ZC8272). De grenzen van het rechtsgeding worden dus bepaald door hetgeen wordt tenlastegelegd (ECLI:NL:HR:2001:AB1502). Deze invulling van het zaaksbegrip heeft gevolgen wanneer wordt gewerkt met een cumulatieve tenlastelegging. Wordt een verdachte gedeeltelijk vrijgesproken, dan kan niet worden gesproken van een zaak die is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel. In die gevallen is geen schadevergoeding mogelijk, ook niet wanneer geen verband bestond tussen de verschillende tenlastegelegde feiten. Een soortgelijk probleem doet zich voor bij de vergoeding van (proces)kosten op grond van artikel 6.6.12. Dit is vooral problematisch wanneer verschillende feiten die inhoudelijk geen verband met elkaar houden, om louter proceseconomische redenen gevoegd worden behandeld, zoals een moord en een daarvan losstaande belediging. Gegeven de invulling van het zaaksbegrip zal een veroordeling voor belediging tot gevolg hebben dat de betrokkene geen vergoeding krijgt, ook al houdt de schade hoofdzakelijk verband met de moordzaak. Zowel vanuit de praktijk als in de literatuur is vaak naar voren gebracht dat dit als onrechtvaardig wordt ervaren; een verdachte moet van alle hem tenlastegelegde feiten worden vrijgesproken om voor schadevergoeding in aanmerking te kunnen komen. Om hieraan een einde te maken bepaalt het tweede lid dat doorslaggevend is of in redelijkheid een verband bestaat tussen de tenlastegelegde feiten. Bedoeld is vergoeding mogelijk te maken in sprekende gevallen, zoals het hiervoor genoemde voorbeeld. Criteria die daarbij een rol spelen hangen samen met de aard van de feiten, het tijdstip waarop de feiten zijn begaan en met de vraag in hoeverre «overlap» bestaat tussen de feiten. Verder kan de zwaarte van het tenlastegelegde feit een rol spelen, vooral als de zwaarte van het uiteindelijk bewezenverklaarde feit zeer beperkt is in verhouding tot het feit waarvoor de strafvorderlijke bevoegdheden zijn uitgeoefend en waardoor de betrokkene schade heeft geleden. Een dergelijk verband is bijvoorbeeld aanwezig indien betrokkene bij een overval iemand heeft verwond en goederen heeft weggenomen, daarvoor poging tot doodslag en diefstal met geweldpleging wordt tenlastegelegd, en slechts voor dat laatste wordt veroordeeld. De tenlastegelegde feiten zijn dan met elkaar verweven, omdat zij betrekking hebben op één feitencomplex. Een dergelijk verband doet zich ook voor als bijvoorbeeld vijf keer diefstal (artikel 310 Wetboek van Strafrecht), begaan op verschillende dagen, wordt tenlastegelegd en de verdachte uiteindelijk voor één diefstal wordt veroordeeld. In dat geval is het verband gerelateerd aan de aard van de tenlastegelegde feiten.\nDerde lid\nOp het uitgangspunt dat geen schadevergoeding mogelijk is na een veroordeling of rechterlijk pardon (artikel 9a Wetboek van Strafrecht) bestaan twee uitzonderingen voor wat betreft de vergoeding van ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering. Evenals bij de huidige regeling van artikel 533 e.v. is schadevergoeding bij deze bevoegdheden mogelijk indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten (onderdeel a). Men kan denken aan het geval dat een verdachte schriftelijke bedreiging (artikel 285, tweede lid, Wetboek van Strafrecht) en daarmee verband houdende belediging (artikel 266 Wetboek van Strafrecht) is tenlastegelegd, waarbij voor de bedreiging voorlopige hechtenis is ondergaan. Als deze verdachte uiteindelijk alleen wordt veroordeeld voor de belediging, kan schadevergoeding worden toegekend voor het ondergane voorarrest, aangezien voorlopige hechtenis niet is toegelaten voor het delict belediging.\nVerder is vergoeding mogelijk indien de verdachte is veroordeeld, maar de duur van het ondergane voorarrest de uiteindelijk opgelegde straf overschrijdt (onderdeel b). Dit kan aan de orde zijn wanneer de verdenking aanvankelijk was gericht op een ernstig strafbaar feit waarvoor vrijheidsbenemende bevoegdheden zijn toegepast, terwijl gedurende het strafproces blijkt dat de verdachte een minder zwaar strafbaar feit heeft begaan waarvoor uiteindelijk een beperkte (of geen) vrijheidsstraf wordt opgelegd. Het is wenselijk ook in een dergelijk geval schadevergoeding mogelijk te maken, omdat een ingrijpende bevoegdheid weliswaar rechtmatig, maar (achteraf gezien) onterecht te lang is toegepast. Naar geldend recht is in dit soort gevallen geen schadevergoeding mogelijk. Deze beperking levert in de praktijk een zekere spanning op met de al wel bestaande mogelijkheid tot vergoeding indien een gewezen verdachte voorlopige hechtenis heeft ondergaan en wordt veroordeeld voor een feit waarvoor geen voorlopige hechtenis is toegelaten. Zo overwoog het gerechtshof Den Haag in dit verband dat «geen objectieve rechtvaardiging [is] te vinden voor een regeling, die inhoudt dat schadevergoeding ten gevolge van al ondergane verzekering en voorlopige hechtenis alleen kan worden toegekend indien de gewezen verdachte is veroordeeld ter zake van een feit waarvoor geen voorlopige hechtenis is toegelaten en wordt uitgesloten in het geval dat de duur van de al ondergane verzekering en voorlopige hechtenis langer is geweest dan die van de opgelegde vrijheidsstraf.» Uiteindelijk overwoog de rechter dat het aan de wetgever is om aan dit onderscheid een einde te maken (ECLI:NL:GHSGR:1997:AC2279). Onderdeel b vormt hiervan de uitwerking door vergoeding mogelijk te maken voor de periode dat het voorarrest langer heeft geduurd dan de uiteindelijk opgelegde straf.\nVierde lid\nMet het oog op de rechtszekerheid is het van belang een termijn te stellen voor de indiening van verzoeken strekkende tot vergoeding van schade wegens rechtmatig strafvorderlijk optreden. Daarbij is voor alle zaken het uitgangspunt dat een verzoek binnen vijf jaar wordt ingediend. Dit betreft een verruiming ten opzichte van de huidige termijn van drie maanden (artikel 533, derde lid). In navolging van de rechtspraak geldt als startpunt van de indientermijn het tijdstip van kennisneming door de gewezen verdachte van de beëindiging van de zaak. Het zou immers onbillijk zijn als de verdachte zijn mogelijkheden tot schadevergoeding niet kan benutten omdat hij niet op de hoogte is van het einde van de zaak. Dit heeft zich in de praktijk wel eens voorgedaan in zaken die door het openbaar ministerie zijn geseponeerd zonder dat de verdachte hiervan een kennisgeving ontving. In de rechtspraak is aangenomen dat dan het moment van kennisgeving doorslaggevend is (zie bijvoorbeeld ECLI:NL:GHSGR:1982:AB9080). In dit verband is vermeldenswaardig dat in artikel 3.4.2 wordt geregeld dat de verdachte altijd een sepotmededeling krijgt als hij is verhoord als verdachte.\nHet aanknopen bij de beëindiging van de strafzaak zou voor derde-benadeelden niet goed passen, aangezien deze doorgaans niet zelf bij de zaak zijn betrokken anders dan dat zij nadeel hebben ondervonden van het strafvorderlijk optreden. Een verhuurder van een pand waarin een doorzoeking heeft plaatsgevonden en waardoor hij schade heeft geleden, weet bijvoorbeeld meestal niet wanneer de zaak tegen zijn huurder is geëindigd. Voor deze verzoekers is het passender een ander aanknopingspunt te kiezen voor het aanvangen van de indientermijn. Gekozen is voor een termijn van vijf jaar, te rekenen vanaf het moment dat de verzoeker bekend is geworden met de schade. Dit sluit aan bij het arrest van de Hoge Raad waarbij ook voor de regeling in Aruba is overwogen dat bij gebrek aan een specifieke termijn voor derden moet worden aangenomen dat de verjaringstermijn die op grond van het (Arubaanse) burgerlijk recht bestaat, ook geldt ten aanzien van derden in de speciale schadevergoedingsprocedure in het Arubaanse strafrecht (ECLI:NL:HR:2018:602). Een belangrijke overweging hierbij was het feit dat derden anders niet bekend konden zijn met de schade en de mogelijkheid om hiervoor een vergoeding te vragen. De termijn van vijf jaar zou voldoende moeten zijn voor de verzoeker om te bepalen of hij een verzoek tot schadevergoeding zal indienen en, zo ja, om vergoeding van welke schade precies wordt verzocht.\nVijfde lid\nDit lid verklaart Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek van toepassing op de toekenning van schadevergoeding wegens rechtmatig strafvorderlijk optreden. Deze afdeling heeft betrekking op wettelijke verplichtingen tot schadevergoeding en bepaalt welke schade voor vergoeding in aanmerking komt. Daarnaast bevat zij regels over het causaal verband, eigen schuld en regels over matiging. De bestaande civielrechtelijke jurisprudentie bij deze kernbegrippen kan daardoor onverkort worden toegepast. Dit komt de rechtszekerheid ten goede en zorgt bovendien voor meer coherentie tussen beide rechtsgebieden. Uitgangspunt is dat alle bepalingen van Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek worden toegepast, tenzij de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet. Een verwijzing naar deze afdeling is niet nodig voor schadevergoeding op grond van onrechtmatig strafvorderlijk optreden, aangezien een daaruit voortvloeiende verbintenis tot schadevergoeding al volledig wordt beheerst door het burgerlijk recht.\nVoor de toekenning van schadevergoeding bij rechtmatig strafvorderlijk optreden zullen vooral de volgende bepalingen van belang zijn:\n– Artikel 96 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat onder vermogensschade ook geleden verlies en gederfde winst valt. Verder kunnen voor vergoeding in aanmerking komen redelijke kosten ter voorkoming of beperking van schade, redelijke kosten ter vaststelling van de schade en de aansprakelijkheid en redelijke kosten ter verkrijging van voldoening buiten rechte.\n– Artikel 97 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek bevat het uitgangspunt dat de schadevergoeding wordt begroot op basis van de daadwerkelijk geleden schade. In sommige gevallen kan de schade echter niet nauwkeurig worden vastgesteld. Men kan denken aan het geval dat in opdracht van zowel de verzoeker als de beoordelende instantie schaderapporten zijn opgemaakt die elkaar tegenspreken. In een dergelijk geval zou de rechter schattenderwijs de schade kunnen vaststellen.\n– Artikel 98 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat slechts voor vergoeding in aanmerking komt de schade die in zodanig verband staat met de gebeurtenis waarop de aansprakelijkheid van de schuldenaar berust, dat zij hem, mede gezien de aard van de aansprakelijkheid en van de schade, als een gevolg van deze gebeurtenis kan worden toegerekend. Dit betekent concreet dat slechts schade die voldoende rechtstreeks het gevolg is van het optreden voor vergoeding in aanmerking komt.\n– Artikel 101 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek geeft de regel dat wanneer schade mede het gevolg is van een omstandigheid die aan de benadeelde kan worden toegerekend, de vergoedingsplicht wordt verminderd door de schade over de benadeelde en de vergoedingsplichtige te verdelen in evenredigheid met de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen, met dien verstande dat een andere verdeling plaatsvindt of de vergoedingsplicht geheel vervalt of in stand blijft indien de billijkheid dit wegens de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten of andere omstandigheden van het geval vereist. Ook bij de bestaande voorzieningen binnen het Wetboek van Strafvordering wordt de proceshouding van de verdachte in voorkomende gevallen betrokken bij het bepalen van de hoogte van de vergoeding (zie bijvoorbeeld ECLI:NL:GHAMS:2010:BO7691, ECLI:NL:RBHAA:2010:BN4436 en ECLI:NL:RBNHO:2014:11932; zie verder P.P. van der Meij, «De laatste duit in het zakje», Strafblad 2014/6 en de daarin opgenomen verwijzing naar ECLI:NL:GHAMS:2013:3263).\nIn het vijfde lid bepaalt de laatste zinsnede dat de bepalingen uit Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek niet gelden voor zover de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet. Dat geldt bijvoorbeeld wanneer forfaitaire bedragen zijn vastgesteld waarbij in beginsel wordt afgeweken van artikel 97 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek. Deze forfaitaire bedragen kunnen worden vastgesteld om de procedure te vereenvoudigen en worden al in het strafrecht toegepast. Zie nader artikel 6.6.10.", "bron": { "documentversie_id": "docv:kwest-toelichting-36327:418eb8932339", "document": { "id": "doc:kwest-toelichting-36327", "titel": "Toelichting 36327 (KWEST-structuur)", "urls": { "repository": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/basex/data/toelichting-36327.xml" }, "officiele_identificaties": [ { "soort": "dossiernummer", "waarde": "36327" } ] }, "juridische_context": { "brontype": "explanatory_memorandum", "wetgevingsfase": "enacted", "publicatiestatus": "published", "inwerkingtreding_status": "not_applicable", "consolidatiekarakter": "editorial_compilation", "status_bewijs_ids": [ "evidence:8c45d0baf16aa816" ], "status_gecontroleerd_op": "2026-11-03", "geldig_vanaf": { "waarde": null, "status": "not_stated" }, "geldig_tot": { "waarde": null, "status": "not_stated" } }, "sha256": "418eb8932339d45f33411406dd035f210fd6666c9faacdf213f429f47cc4f407", "opmerkingen": [ "Door de KWEST data-importer uit de officiële Kamerstuk-XML afgeleide structuur; passages worden tegen de officiële XML gecontroleerd op tekstverlies." ] }, "verificatie": { "officieel_documentversie_id": "docv:kst-36327-3:e1b226686555", "status": "verified", "methode": "langste passage (≥40 tekens) genormaliseerd teruggezocht in officiële Kamerstuk-XML" }, "label": "Toelichting" } ] }, "verwijzingen": { "status": "present", "verwijst_naar": [], "verwezen_door": [ { "artikelnummer": "6.6.6", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.6", "bewijs_ids": [ "evidence:800f0868b8220935" ] }, { "artikelnummer": "6.6.10", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.10", "bewijs_ids": [ "evidence:42af2d1634e2503c" ] }, { "artikelnummer": "6.6.11", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.11", "bewijs_ids": [ "evidence:51664bc1d73b88f6" ] }, { "artikelnummer": "6.6.12", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.12", "bewijs_ids": [ "evidence:e8f6d760070784da" ] }, { "artikelnummer": "6.6.13", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.13", "bewijs_ids": [ "evidence:b0a862487c7ce9a4" ] } ] }, "transponering": { "status": "present", "tabelversie": "2023-07-06", "toelichting": "Alleen koppeling (maps_to); geen gelijkwaardigheid of ongewijzigde inhoud. De huidige tekst is een fragment uit de tabel.", "items": [ { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:nieuw_huidig:6.6.5:1", "type": "transponering", "richting": "nieuw_huidig", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-nieuw-huidig:9628056285be", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "1", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "Na rechtmatig strafvorderlijk optreden kan schadevergoeding uitsluitend worden toegekend indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn." }, "huidig": { "artikel": "534", "lid": "1 en 2", "verwijzing_tekst": "534, 1 en 2", "tekst": "De toekenning van een schadevergoeding heeft steeds plaats, indien en voor zover daartoe, naar het oordeel van de rechter, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:746368309abd7b05" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:nieuw_huidig:6.6.5:2", "type": "transponering", "richting": "nieuw_huidig", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-nieuw-huidig:9628056285be", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "2", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "Een verzoek tot vergoeding van schade die de verdachte lijdt na rechtmatig strafvorderlijk optreden is alleen mogelijk indien de zaak is geëindigd zonder oplegging van een straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht. Indien meerdere feiten gevoegd zijn behandeld, worden deze feiten als één zaak aangemerkt, tenzij er tussen deze feiten in redelijkheid geen verband bestaat." }, "huidig": { "artikel": "533", "lid": "1", "verwijzing_tekst": "533, 1", "tekst": "Indien de zaak eindigt zonder oplegging van straf of maatregel of met zodanige oplegging, doch op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten, kan de rechter, op verzoek van de gewezen verdachte, hem een vergoeding uit ’s Rijks kas toekennen voor de schade welke hij tengevolge van ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie of voorlopige hechtenis heeft geleden. Onder schade is begrepen het nadeel dat niet in vermogensschade bestaat." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:11c27d0222b9352e" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:nieuw_huidig:6.6.5:3", "type": "transponering", "richting": "nieuw_huidig", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-nieuw-huidig:9628056285be", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "3", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "In afwijking van het tweede lid kan schadevergoeding worden toegekend voor ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering:" }, "huidig": { "artikel": "533", "lid": "2", "verwijzing_tekst": "533, 2", "tekst": "Een vergoeding, als bedoeld in het eerste lid, kan ook worden toegekend voor de schade die de gewezen verdachte heeft geleden ten gevolge van vrijheidsbeneming die hij in het buitenland heeft ondergaan in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:faa7f7009d75daea" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:nieuw_huidig:6.6.5:4", "type": "transponering", "richting": "nieuw_huidig", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-nieuw-huidig:9628056285be", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "a", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "indien de zaak is geëindigd met oplegging van een straf of maatregel, maar op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegelaten; of" }, "huidig": { "artikel": null, "lid": null, "verwijzing_tekst": "nieuw", "tekst": null }, "koppelingstype": "new_provision", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:1daedefae6c18123" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:nieuw_huidig:6.6.5:5", "type": "transponering", "richting": "nieuw_huidig", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-nieuw-huidig:9628056285be", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "b", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "voor zover de ondergane vrijheidsbeneming, na verrekening als bedoeld in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht, de duur van de opgelegde straf overschrijdt." }, "huidig": { "artikel": null, "lid": null, "verwijzing_tekst": "nieuw", "tekst": null }, "koppelingstype": "new_provision", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:444eee42c3de28a4" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:nieuw_huidig:6.6.5:6", "type": "transponering", "richting": "nieuw_huidig", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-nieuw-huidig:9628056285be", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "4", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "Het verzoek tot schadevergoeding wordt door de gewezen verdachte ingediend binnen vijf jaar nadat deze kennis heeft kunnen nemen van de beëindiging van de zaak, en door de benadeelde, niet zijnde de gewezen verdachte, binnen vijf jaar nadat deze bekend is geworden met de schade." }, "huidig": { "artikel": "533", "lid": "3", "verwijzing_tekst": "533, 3", "tekst": "Het verzoek kan slechts worden ingediend binnen drie maanden na de beëindiging van de zaak. De behandeling van het verzoek door de raadkamer vindt plaats in het openbaar." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:a3191702ccfc1a05" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:nieuw_huidig:6.6.5:7", "type": "transponering", "richting": "nieuw_huidig", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-nieuw-huidig:9628056285be", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "5", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "Afdeling 10 van Titel 1 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is van overeenkomstige toepassing, tenzij de aard of strekking van de regel zich tegen toepassing verzet." }, "huidig": { "artikel": null, "lid": null, "verwijzing_tekst": "nieuw", "tekst": null }, "koppelingstype": "new_provision", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:a47684ef22ae837f" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:huidig_nieuw:533:2", "type": "transponering", "richting": "huidig_nieuw", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-huidig-nieuw:d3117a9cd6d1", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "3", "verwijzing_tekst": "6.6.5, 3", "tekst": "3. In afwijking van het tweede lid kan schadevergoeding worden toegekend voor ondergane inverzekeringstelling, klinische observatie, voorlopige hechtenis of vrijheidsbeneming in het buitenland in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering of overlevering:" }, "huidig": { "artikel": "533", "lid": "2", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "Een vergoeding, als bedoeld in het eerste lid, kan ook worden toegekend voor de schade die de gewezen verdachte heeft geleden ten gevolge van vrijheidsbeneming die hij in het buitenland heeft ondergaan in verband met een door Nederlandse autoriteiten gedaan verzoek om uitlevering." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:73a435e4f40f6818" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:huidig_nieuw:533:3", "type": "transponering", "richting": "huidig_nieuw", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-huidig-nieuw:d3117a9cd6d1", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "4", "verwijzing_tekst": "6.6.5, 4; 6.6.8, 1; 6.6.11, 3", "tekst": "4. Het verzoek tot schadevergoeding wordt door de gewezen verdachte ingediend binnen vijf jaar nadat deze kennis heeft kunnen nemen van de beëindiging van de zaak, en door de benadeelde, niet zijnde de gewezen verdachte, binnen vijf jaar nadat deze bekend is geworden met de schade. 6.6.8, 1. Na het verstrijken van de in artikel 6.6.7, vierde lid, bedoelde termijn of bij een gehele of gedeeltelijke afwijzing van het verzoek, kan het verzoek binnen drie maanden worden ingediend bij de rechtbank." }, "huidig": { "artikel": "533", "lid": "3", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "Het verzoek kan slechts worden ingediend binnen drie maanden na de beëindiging van de zaak. De behandeling van het verzoek door de raadkamer vindt plaats in het openbaar." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "afwijkend", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:02007dcf5ae5789f" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:huidig_nieuw:534:1", "type": "transponering", "richting": "huidig_nieuw", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-huidig-nieuw:d3117a9cd6d1", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "1", "verwijzing_tekst": "6.6.5, 1", "tekst": "1. Na rechtmatig strafvorderlijk optreden kan schadevergoeding uitsluitend worden toegekend indien en voor zover daartoe, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn." }, "huidig": { "artikel": "534", "lid": "1", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "De toekenning van een schadevergoeding heeft steeds plaats, indien en voor zover daartoe, naar het oordeel van de rechter, alle omstandigheden in aanmerking genomen, gronden van billijkheid aanwezig zijn." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "exact", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:6abf5d74df69222b" ] }, { "schema_version": "1.0.0", "id": "trans:huidig_nieuw:534:2", "type": "transponering", "richting": "huidig_nieuw", "tabelversie": "2023-07-06", "documentversie_id": "docv:kwest-transponering-huidig-nieuw:d3117a9cd6d1", "nieuw": { "artikel": "6.6.5", "lid": "1", "verwijzing_tekst": "6.6.5, 1", "tekst": null }, "huidig": { "artikel": "534", "lid": "2", "verwijzing_tekst": null, "tekst": "Bij de bepaling van het bedrag wordt ook rekening gehouden met de levensomstandigheden van de gewezen verdachte." }, "koppelingstype": "maps_to", "bron_opmerking": null, "tekstovereenkomst_met_vastgestelde_tekst": "niet_vergelijkbaar", "bepaling_id": "prov:wvsv:art-6.6.5", "bewijs_ids": [ "evidence:5e31be696efa9bbc" ] } ] }, "openstaande_punten": { "status": "not_stated", "items": [] }, "bronnen": [ { "documentversie_id": "docv:stb-2026-56:e3e33d868eaa", "document": { "id": "doc:stb-2026-56", "titel": "Vaststellingswet Wetboek van Strafvordering (Stb. 2026, 56)", "urls": { "html": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2026-56.html", "xml": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2026-56.xml", "pdf": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2026-56.pdf" }, "officiele_identificaties": [ { "soort": "staatsblad", "waarde": "Stb. 2026, 56" }, { "soort": "dossiernummer", "waarde": "36327" } ] }, "juridische_context": { "brontype": "official_enactment", "wetgevingsfase": "enacted", "publicatiestatus": "published", "inwerkingtreding_status": "not_in_force", "consolidatiekarakter": "not_applicable", "status_bewijs_ids": [ "evidence:46157f0fb01d1ed6", "evidence:ed98a65feb84edbe", "evidence:8c45d0baf16aa816" ], "status_gecontroleerd_op": "2026-11-03", "geldig_vanaf": { "waarde": null, "status": "not_stated" }, "geldig_tot": { "waarde": null, "status": "not_stated" } }, "sha256": "e3e33d868eaad813515d3f14520f88b2f225da1887631510d67b8c5d85fc534d", "opmerkingen": [ "Boeken 7 en 8 zijn in deze wet gereserveerd; zij worden vastgesteld bij Stb. 2026, 57." ] }, { "documentversie_id": "docv:kwest-wet:f48b037c7e4f", "document": { "id": "doc:kwest-wet", "titel": "Geconsolideerde tekst (KWEST, repository)", "urls": { "repository": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/basex/data/wet.xml", "bron_docx": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/data-importer/data/260324_Geconsolideerde_versie_vaststellingswetgeving__Staatsblad.docx", "kwest": "https://kwest.overheid.nl/" }, "officiele_identificaties": [] }, "juridische_context": { "brontype": "consolidated_presentation", "wetgevingsfase": "unknown", "publicatiestatus": "published", "inwerkingtreding_status": "not_in_force", "consolidatiekarakter": "projection", "status_bewijs_ids": [ "evidence:230362c00be675b3" ], "status_gecontroleerd_op": "2026-11-03", "geldig_vanaf": { "waarde": null, "status": "not_stated" }, "geldig_tot": { "waarde": null, "status": "not_stated" } }, "sha256": "f48b037c7e4f05b88c4d3fba25429ed34fb3da1a1b421884256dc58b0758df87", "opmerkingen": [ "Ontwikkeldata uit de openbare repository; geen geverifieerde productie-export. Herkomst en status worden per artikel vastgesteld in de reconciliatiestap.", "Herkomstanalyse 2026-11-03: gelijk_aan_kst_36913_2=76, gelijk_aan_stb_2026_56=735, afgeleid_met_wijzigingsinstructies=180, niet_herleid=12, gelijk_aan_stb_2026_57=293, niet_in_consolidatie=1." ] } ] }