Artikel 1.10.7

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL I [vaststelling Boek 1, Hoofdstuk 10] › BOEK 1 Strafvordering in het algemeen › HOOFDSTUK 10 Tenuitvoerlegging › Artikel 1.10.7 [tenuitvoerlegging door het openbaar ministerie] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

In de toelichting op artikel 1.10.1 is aangegeven welke beslissingen onder verantwoordelijkheid van de Minister worden tenuitvoergelegd sinds de inwerkingtreding van de Wet herziening tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen. Kort gezegd gaat het om alle door de rechter en de officier van justitie opgelegde straffen en maatregelen, strafvorderlijke vrijheidsbenemingen, enkele andere strafvorderlijke beslissingen en alle vervolgbeslissingen die worden genomen in het kader van de tenuitvoerlegging. In de toelichting op artikel 1.10.1 is ook aangegeven dat het openbaar ministerie verantwoordelijk is gebleven voor de uitvoering van andere rechterlijke beslissingen. Dit blijkt echter niet expliciet uit de huidige wettelijke regeling. Het is wenselijk dit alsnog in de wet tot uitdrukking te brengen. Dit artikel verduidelijkt dat het openbaar ministerie verantwoordelijk is gebleven voor de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen die niet worden tenuitvoergelegd door de Minister. De in aanmerking komende beslissingen zijn daarbij niet nader geduid zoals dat is gebeurd met de beslissingen waarvan de tenuitvoerlegging is opgedragen aan de Minister. Dat brengt namelijk het risico met zich dat beslissingen tussen wal en schip vallen als de opsommingen in de artikelen 1.10.1 en 1.10.7 onverhoopt onvolledig zouden zijn. Dit artikel heeft aldus een accessoir karakter: valt een uit te voeren rechterlijke beslissing niet onder de verantwoordelijkheid van de Minister, dan valt de uitvoering van die beslissing onder de verantwoordelijkheid van het openbaar ministerie. Hiervan zou de suggestie kunnen uitgaan dat het gaat om een potentieel omvangrijke verzameling rechterlijke beslissingen. Zoals uit de hieronder gegeven voorbeelden blijkt, gaat het echter om enkele specifieke beslissingen die de rechter kan nemen gedurende de berechting. Zoals ook aangegeven in de toelichting op artikel 1.10.1, gaat het bij dit artikel om codificatie van de bestaande uitvoeringspraktijk, die sinds de Wet herziening tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen onbedoeld geen wettelijke basis meer heeft. Er is uitdrukkelijk geen wijziging beoogd van de verantwoordelijkheidsverdeling tussen de Minister en het openbaar ministerie.

Een voorbeeld van een rechterlijke beslissing die wordt uitgevoerd door het openbaar ministerie is de beslissing tot het oproepen van een getuige of verdachte voor een zitting. Uit het huidige artikel 36a, eerste lid, kan worden afgeleid dat het niet de bedoeling is geweest van de wetgever om deze taak met de Wet herziening tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen over te hevelen naar de Minister. Daarvoor bestaat ook geen goede grond. Ook het bevel tot medebrenging is een voorbeeld van een rechterlijke beslissing die wordt uitgevoerd door het openbaar ministerie. De rechter kan een bevel tot oproeping van een getuige of verdachte vergezeld doen gaan van een bevel tot medebrenging. Hoewel de tenuitvoerlegging van het bevel tot medebrenging vrijheidsbeneming impliceert, is dat geen vrijheidsbeneming die plaatsvindt in een penitentiaire inrichting. Er is dan ook geen reden de Minister te belasten met de tenuitvoerlegging. Het bevel tot medebrenging is aldus een rechterlijke beslissing waarvan de tenuitvoerlegging plaatsvindt door het openbaar ministerie. Dit geldt ook voor rechterlijke beslissingen die (enkel) leiden tot een kennisgeving. Vergelijk in dit verband het bepaalde in artikel 1.9.10, tweede lid, dat het openbaar ministerie belast met de betekening van gerechtelijke mededelingen, tenzij de wet anders bepaalt. De verantwoordelijkheid van het openbaar ministerie voor kennisgevingen geldt ook als de verplichting daartoe rechtstreeks voortvloeit uit de wet. Dit is bijvoorbeeld het geval in artikel 2.5.22, eerste lid, dat bepaalt dat het bevel tot voorlopige hechtenis aan de verdachte wordt betekend.

Het openbaar ministerie neemt ook zelf beslissingen, zowel in het kader van de opsporing en vervolging als in het kader van de tenuitvoerlegging. Denk bijvoorbeeld aan de beslissing tot opheffing van de inverzekeringstelling of het indienen van een vordering tot (voorlopige) tenuitvoerlegging van een voorwaardelijk niet tenuitvoergelegde straf of maatregel bij de rechter-commissaris en de rechtbank. Dat het openbaar ministerie verantwoordelijk is voor het uitvoeren van deze en vergelijkbare beslissingen, spreekt vanzelf en hoeft niet expliciet te worden bepaald. Op dit punt kan een parallel worden getrokken met de «eigen» beslissingen van de Minister. Vergelijk de toelichting op artikel 1.10.1, vijfde lid.

Het uitgangspunt dat het openbaar ministerie is belast met de tenuitvoerlegging van «overige» rechterlijke beslissingen, vindt uitzondering als uit de wettelijke regeling anders blijkt, zo bepaalt de zinsnede aan het slot van het artikel. De achtergrond van deze zinsnede is dat er enkele rechterlijke beslissingen zijn die evident niet worden uitgevoerd door de Minister en evenmin door het openbaar ministerie. Denk bijvoorbeeld aan het bevel dat het onderzoek op de zitting plaatsvindt met gesloten deuren of vergelijkbare, meer procedurele beslissingen. Het gaat daarbij wel om een rechterlijke beslissing, maar niet één die wordt tenuitvoergelegd door het openbaar ministerie of door de Minister. In de regeling van die rechterlijke beslissingen ligt al besloten op welke wijze daaraan uitvoering wordt gegeven.