Artikel 1.10.9
WettekstVastgesteldNog niet in werking
Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)
Op de bevoegdheden die in dit hoofdstuk en in Boek 7 aan het openbaar ministerie zijn toegekend, is artikel 1.3.1 van overeenkomstige toepassing.
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking
Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.
Op de bevoegdheden die in dit hoofdstuk en in Boek 7 aan het openbaar ministerie zijn toegekend, is artikel 1.3.1 van overeenkomstige toepassing.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL I [vaststelling Boek 1, Hoofdstuk 10] › BOEK 1 Strafvordering in het algemeen › HOOFDSTUK 10 Tenuitvoerlegging › Artikel 1.10.9 [taak College van procureurs-generaal] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron
Op grond van artikel 1.3.1 waakt het College van procureurs-generaal voor de behoorlijke vervolging en opsporing van strafbare feiten en kan het ten aanzien daarvan algemene aanwijzingen geven. Dit artikel regelt voor het College van procureurs-generaal eenzelfde taak ten aanzien van de tenuitvoerlegging door het openbaar ministerie. Deze taak hangt samen met de landelijke bevoegdheid van het openbaar ministerie. Bij de inwerkingtreding van het huidige wetboek was de min of meer vanzelfsprekende gedachte dat het openbaar ministerie bij het gerecht dat de beslissing heeft genomen, met de tenuitvoerlegging was belast (zie A.J. Blok en L. Ch. Besier, Het Nederlandsche strafproces, Haarlem: H.D. Tjeenk Willink & Zoon 1925, deel III, p. 182). Die gedachte bracht een territoriale beperking met zich, wat bijzondere voorzieningen nodig maakte. Zie in dit verband bijvoorbeeld het voormalige artikel 556, tweede lid: «Het openbaar ministerie roept voor die tenuitvoerlegging zoo noodig de tusschenkomst in van het openbaar ministerie in andere rechtsgebieden, dat dan gelijken last kan geven, als in het voorgaande lid bedoeld.» In de loop van de tijd heeft het beleggen van de tenuitvoerlegging bij het parket van het gerecht dat de beslissing heeft genomen, veel van zijn vanzelfsprekendheid verloren. Diezelfde ontwikkeling heeft zich voorgedaan ten aanzien van de bevoegdheidsuitoefening door de officier van justitie in de fasen van de opsporing en vervolging. In het nieuwe wetboek krijgt het openbaar ministerie dan ook een landelijke bevoegdheid. Voor wat betreft de opsporing en de vervolging is dit geregeld in Boek 1, Hoofdstuk 3 (Vervolging en opsporing van strafbare feiten). Zie in het bijzonder de uitgebreide toelichting op Boek 1, Titel 3.3 (Landelijke bevoegdheidsuitoefening door de officier van justitie) en op artikel 1.3.12. De officier van justitie heeft daarmee de bevoegdheid om bij alle rechtbanken vorderingen en procesinleidingen in te dienen. Die bevoegdheid, die is vastgelegd in artikel 1.3.5, geldt ook voor (het indienen van vorderingen in) de fase van de tenuitvoerlegging. Ten aanzien van de taak van het College van procureurs-generaal is echter een aanvullende voorziening nodig, omdat artikel 1.3.1 enkel betrekking heeft op de vervolging en de opsporing. Dit artikel voorziet daarom in betrokkenheid van het College van procureurs-generaal bij de tenuitvoerlegging door het openbaar ministerie. De wijze waarop die tenuitvoerlegging wordt georganiseerd, kan via algemene aanwijzingen gestalte krijgen. Daarbij wordt gesproken van «het openbaar ministerie» omdat het bijvoorbeeld ook gaat om de tenuitvoerlegging van bevelen tot oproeping en medebrenging door de advocaat-generaal.