Artikel 7.7.15
WettekstVastgesteldNog niet in werking
Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking
Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 7 Jeugdigen en jongvolwassenen › TITEL 7.4 Plaatsing in een inrichting voor jeugdigen › Artikel 7.7.15 [terugplaatsing] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron
Eerste en derde lid
Als de veroordeelde zich tijdens de voorwaardelijke beëindiging van de maatregel van plaatsing in een inrichting voor jeugdigen niet houdt aan de voorwaarden, kan de rechtbank bevelen dat de veroordeelde wordt teruggeplaatst in een inrichting. Het doel van een terugplaatsing is de veroordeelde maximaal te stimuleren zich aan de gestelde voorwaarden te houden (Kamerstukken II 2010/11, 33 008, nr. 3, p. 4–5). Naar huidig recht – zie artikel 6:6:32, derde lid, onderdeel c – wordt bij de terugplaatsing gepreciseerd naar specifieke inrichtingen. Die precisering verhoudt zich echter niet goed tot artikel 7.7.11. Volgens dat artikel ligt de plaatsingsbeslissing na oplegging van de maatregel bij de Minister. Daarbij ontbreekt een dwingende precisering; de veroordeelde kan ook «elders» worden opgenomen. Er is geen reden bij de terugplaatsing een ander regime te hanteren dan bij de initiële plaatsing. Het derde lid stelt daarom buiten twijfel dat artikel 7.7.11 ook geldt in geval van een bevel tot terugplaatsing; ook in dat geval moet een plaats van tenuitvoerlegging worden bepaald (door de Minister).
Tweede lid
De duur van de terugplaatsing bedraagt ten hoogste een jaar en de terugplaatsing kan, in geval van een kortere terugplaatsing, worden herhaald. Uit de omstandigheid dat een eventuele terugplaatsing wordt bevolen tijdens de voorwaardelijke beëindiging vloeit voort dat de terugplaatsing de duur van de voorwaardelijke beëindiging niet te buiten kan gaan. In reactie op een vraag van de 3RO kan worden bevestigd dat de termijn van de voorwaardelijke beëindiging doorloopt tijdens de terugplaatsing. In voorkomende gevallen zal het bij een terugplaatsing van langere duur dan ook noodzakelijk zijn eveneens de termijn van de voorwaardelijke beëindiging te verlengen binnen de daarvoor geldende grenzen (Kamerstukken II 2010/11, 33 008, nr. 3, p. 5). Het daaraan gerelateerde verzoek van de 3RO om de termijn van de maatregel te verlengen indien na terugplaatsing weinig tijd overblijft voor het inrichten van de nazorg, is niet overgenomen.
Naar huidig recht kan een terugplaatsing maximaal twee keer worden bevolen (zie huidig 6:6:32, vierde lid). Deze limitering is vervallen. In de praktijk werd dit namelijk als belemmerend ervaren. Indien de veroordeelde bijvoorbeeld al een keer een maand is teruggeplaatst, wordt het bevelen van een tweede (korte) terugplaatsing lastiger vanuit de wetenschap dat er daarna geen stok achter de deur meer is. Om deze reden is ervoor gekozen niet langer een limiet te stellen aan het aantal mogelijke terugplaatsingen, maar wel vast te houden aan de maximale duur in het tweede lid. Daardoor is binnen het bestaande maximum meer maatwerk mogelijk.