Artikel 7.7.26
WettekstVastgesteldNog niet in werking
Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking
Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 7 Jeugdigen en jongvolwassenen › TITEL 7.7 Maatregel betreffende het gedrag van de jeugdige › Artikel 7.7.26 [tijdelijke opneming] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron
Indien de veroordeelde niet naar behoren meewerkt aan de tenuitvoerlegging van de maatregel betreffende het gedrag van de jeugdige, kan de officier van justitie – in plaats van het vorderen van de vervangende jeugddetentie (artikel 7.7.6 in samenhang met artikel 7.2.3) – vorderen dat de veroordeelde voor ten hoogste een maand wordt opgenomen in een justitiële jeugdinrichting. Naar huidig recht is deze mogelijkheid van een tijdelijke opneming vastgelegd in artikel 6:6:35, vierde en vijfde lid. De kortdurende vrijheidsontneming – in de praktijk ook wel «time-out» genoemd – beoogt de afgehaakte veroordeelde te stimuleren opnieuw actief mee te werken aan het voor hem opgestelde programma, opdat de met de maatregel beoogde gedragsverandering kan worden bereikt. De tijdelijke opneming kan ten hoogste tweemaal worden bevolen, ook als de maatregel is verlengd. De tijdelijke opneming schorst de termijn van de maatregel en laat de mogelijkheid van (latere) toepassing van vervangende jeugddetentie onverlet.
De Rvdr heeft in overweging gegeven de regeling van de tijdelijke opneming gelijk te trekken met de regeling van de tijdelijke terugplaatsing bij de maatregel van plaatsing van in een inrichting voor jeugdigen (artikel 7.7.15). Deze suggestie is niet overgenomen. De duur van een tijdelijke terugplaatsing bedraagt namelijk ten hoogste een jaar en de terugplaatsing kan, in geval van een kortere terugplaatsing, worden herhaald. Het hieraan aanpassen van de regeling van de tijdelijke opneming zou een uitbreiding inhouden die zich moeilijk verhoudt tot de duur van de maatregel betreffende het gedrag van de jeugdige. In herinnering wordt geroepen dat de tijdelijke opneming een codificatie is geweest van de praktijk waarbij de veroordeelde tijdelijk en kortdurend in een jeugdinrichting werd geplaatst. Technisch kreeg deze plaatsing vorm doordat bij onvoldoende medewerking een bevel tot tenuitvoerlegging van de vervangende jeugddetentie werd gegeven. Indien de veroordeelde daartegen bezwaar maakte, beoordeelde de rechtbank of de veroordeelde de deelname aan het programma mocht hervatten. Bij de invoering van het adolescentenstrafrecht is deze tijdelijke opneming voorzien van een expliciete wettelijke basis, zodat deze niet meer afhankelijk is van een bezwaarschrift van de veroordeelde. Zie nader Kamerstukken II 2012/13, 33 498, nr. 3, p. 35–36.