Wetboek van Strafvorderingnieuw wetboek · kennis- en vraagomgeving · prototypedataset 2026-11-03 · gevalideerd

Artikel 8.2.3

WettekstVastgesteldNog niet in werking

Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)

1.
Bevoegd tot het richten van een verzoek om rechtshulp aan de autoriteiten van een andere staat zijn de officier van justitie, de rechter-commissaris die onderzoek verricht op grond van de artikelen 2.10.1 tot en met 2.10.4 en het gerecht in feitelijke aanleg dat de zaak behandelt.
2.
Het verzoek om rechtshulp kan worden gedaan door een opsporingsambtenaar indien het uitsluitend is gericht op het verkrijgen van inlichtingen van buitenlandse opsporingsambtenaren waarover die buitenlandse opsporingsambtenaren al beschikken of die betrekking hebben op elders vastgelegde gegevens voor het verkrijgen waarvan door die buitenlandse opsporingsambtenaren uitsluitend onderzoekshandelingen hoeven te worden verricht waartoe in een Nederlands onderzoek een opsporingsambtenaar zelfstandig bevoegd is.
3.
Verzending van het verzoek om rechtshulp vindt plaats door Onze Minister. Wanneer een verdrag voorziet in rechtstreekse toezending van verzoeken aan justitiële autoriteiten, wordt het verzoek verzonden door de officier van justitie, de rechter-commissaris of het gerecht, bedoeld in het eerste lid. Verzending van verzoeken als bedoeld in het tweede lid kan door een opsporingsambtenaar plaatsvinden.
Bron: Tweede vaststellingswet (Stb. 2026, 57)officiële publicatiedocumentversie docv:stb-2026-57:4547aae23559XML-pad /officiele-publicatie[1]/staatsblad[1]/wet-besluit[1]/wettekst[1]/wijzig-artikel[3]/wijziging[1]/wijzig-divisie[1]/wijzig-divisie[2]/wijzig-divisie[2]/artikel[1]bronrecord
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking

Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.

1.
Bevoegd tot het richten van een verzoek om rechtshulp aan de autoriteiten van een andere staat zijn de officier van justitie, de rechter-commissaris die onderzoek verricht op grond van de artikelen 2.10.1 tot en met 2.10.4 en het gerecht in feitelijke aanleg dat de zaak behandelt.
2.
Het verzoek om rechtshulp kan worden gedaan door een opsporingsambtenaar indien het uitsluitend is gericht op het verkrijgen van inlichtingen van buitenlandse opsporingsambtenaren waarover die buitenlandse opsporingsambtenaren al beschikken of die betrekking hebben op elders vastgelegde gegevens voor het verkrijgen waarvan door die buitenlandse opsporingsambtenaren uitsluitend onderzoekshandelingen hoeven te worden verricht waartoe in een Nederlands onderzoek een opsporingsambtenaar zelfstandig bevoegd is.
3.
Verzending van het verzoek om rechtshulp vindt plaats door Onze Minister. Wanneer een verdrag voorziet in rechtstreekse toezending van verzoeken aan justitiële autoriteiten, wordt het verzoek verzonden door de officier van justitie, de rechter-commissaris of het gerecht, bedoeld in het eerste lid. Verzending van verzoeken als bedoeld in het tweede lid kan door een opsporingsambtenaar plaatsvinden.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL III [vaststelling Boek 8] › BOEK 8 Internationale en Europese strafrechtelijke samenwerking › HOOFDSTUK 2 Internationale rechtshulp in strafzaken › TITEL 2.2 Verzoeken tot rechtshulp gericht aan een andere staat › Artikel 8.2.3 [bevoegde autoriteit] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Eerste lid

Zoals blijkt uit dit artikellid – dat inhoudelijk overeenkomt met het huidige artikel 5.1.2, eerste lid, – vervult de officier van justitie bij het uitvaardigen van rechtshulpverzoeken in de zin van artikel 8.2.1 een centrale rol. De rechter-commissaris kan in het kader van zijn taakuitoefening in het vooronderzoek echter eveneens rechtshulpverzoeken uitvaardigen. Door de toevoeging van een verwijzing naar de artikelen 2.10.1 tot en met 2.10.4 is ten aanzien van de rechter-commissaris verhelderd dat bevoegd is tot het richten van een verzoek om rechtshulp aan buitenlandse autoriteiten, de rechter-commissaris die onderzoekshandelingen verricht in het kader van het desbetreffende opsporingsonderzoek en die voor handelingen die naar Nederlands recht tot zijn bevoegdheid behoren, medewerking van buitenlandse autoriteiten nodig heeft. Deze situatie – waarin de rechter-commissaris zelf een rechtshulpverzoek doet – moet worden onderscheiden van de situatie waarin een machtiging van de rechter-commissaris is vereist, voordat de officier van justitie een verzoek kan doen uitgaan (zie hierover nader de toelichting bij artikel 8.2.4). Niet alleen de rechter-commissaris, maar ook het gerecht dat de zaak in feitelijke aanleg behandelt kan (net als nu) een rechtshulpverzoek doen.

Tweede lid

Een groot aantal verdragen en EU-instrumenten bieden een grondslag voor rechtstreekse informatie-uitwisseling tussen opsporingsdiensten. In het huidige artikel 5.1.7 is ten behoeve hiervan in een regeling voorzien voor de inwilliging van ontvangen verzoeken tot «inlichtingen». Dit voorschrift is in artikel 8.2.9, derde lid, opgenomen. Het huidige artikel 5.1.2 bevat de «spiegelbepaling» die een regeling geeft voor het doen van een verzoek aan het buitenland gericht op het verkrijgen van inlichtingen. Deze spiegelbepaling is in het hier toegelichte artikellid opgenomen. De rechtstreeks van een buitenlandse opsporingsambtenaar ontvangen informatie mag niet worden gebruikt voor het bewijs in een strafrechtelijke procedure. De informatie kan pas als bewijsmiddel worden gebruikt als deze is verkregen via (of daarvoor toestemming is gegeven door) de bevoegde justitiële autoriteiten. Dit volgt uit toepasselijke verdragen en EU-instrumenten. Zie bijvoorbeeld artikel 39, tweede lid, van de Overeenkomst ter uitvoering van het te Schengen Gesloten Akkoord van 14 juni 1985 (Schengenuitvoeringsovereenkomst of SUO) en artikel 1, vierde lid, van Kaderbesluit 2006/960/JBZ (hierna: Zweeds kaderbesluit). Deze beperking geldt vanzelfsprekend ook als de inlichtingenuitwisseling plaatsvindt zonder dat daar een verdragsrechtelijke of EU-rechtelijke grondslag voor is. Met de term «inlichtingen» is dit in de wettekst tot uitdrukking gebracht.

Ten opzichte van de huidige artikelen 5.1.2, tweede lid, en 5.1.7 is een aantal wijzigingen aangebracht. De zinsnede in het huidige artikel 5.1.2, tweede lid, waaruit volgt dat verzoeken tot het verkrijgen van inlichtingen worden gedaan onder het gezag van de officier van justitie en dat diens algemene en bijzondere aanwijzingen in acht worden genomen, keert niet terug. Ook voor zover in dergelijke gevallen geen sprake is van «opsporing» in de zin van artikel 1.1.6 volgt dit immers al uit de artikelen 8.1.3 en 8.1.4. Inhoudelijk is op dit punt dus geen wijziging beoogd. Daarnaast is verhelderd in welke gevallen een verzoek om inlichtingen zonder tussenkomst van de officier van justitie kan worden gedaan. Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 8.2.9, derde lid.

Derde lid

Dit artikellid voorziet in een regeling voor de verzending van de rechtshulpverzoeken die overeenkomt met de regeling in het huidige artikel 5.1.2, derde lid. In beginsel worden rechtshulpverzoeken door de Minister van Justitie en Veiligheid verzonden. Dat is anders wanneer een verdrag voorziet in rechtstreekse verzending tussen de justitiële autoriteiten dan wel wanneer een rechtshulpverzoek zelfstandig door een opsporingsambtenaar kan worden gedaan.

← Artikel 8.2.2Artikel 8.2.4 →