Wetboek van Strafvorderingnieuw wetboek · kennis- en vraagomgeving · prototypedataset 2026-11-03 · gevalideerd

Artikel 8.4.21

WettekstVastgesteldNog niet in werking

Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)

1.
Een verzoek tot uitlevering van een zich in Nederland bevindende persoon, die wordt verdacht van of is veroordeeld wegens een strafbaar feit, bedoeld in een van de in het tweede lid genoemde bepalingen van verdragen, wordt, indien dat verzoek afkomstig is van een staat die gebonden is aan de bepalingen van het desbetreffende verdrag en indien de uitlevering bij rechterlijke uitspraak ontoelaatbaar is verklaard of het verzoek bij ministeriële beschikking wordt afgewezen, beschouwd als een ingewilligd verzoek tot strafvervolging.
2.
Het eerste lid heeft betrekking op strafbare feiten, bedoeld in:
–.artikel 1 van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme (Trb. 1977, 63);
–.artikel 2 van het Verdrag ter bestrijding van terroristische bomaanslagen (Trb. 1999, 161);
–.artikel 2 van het Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme (Trb. 2000, 12);
–.de artikelen 5, 6, 7 en 9 van het Europees Verdrag ter voorkoming van terrorisme (Trb. 2006, 34);
–.de artikelen 2 tot en met 6 van het Aanvullend Protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van Terrorisme (Trb. 2016, 180).
3.
De inwilliging van een verzoek als bedoeld in het eerste lid kan niet worden ingetrokken op de grond dat het verzoek een vreemdeling betreft die zijn vaste woon- of verblijfplaats buiten Nederland heeft.
4.
De inwilliging kan evenmin worden ingetrokken op de in artikel 8.4.15, eerste lid, aanhef en onderdeel a, onder 2°, genoemde grond indien het verzoeken betreft die zijn gegrond op het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme en op de Overeenkomst betreffende de toepassing van dat Verdrag tussen de Lidstaten van de Europese Gemeenschappen (Trb. 1980, 14), op het Verdrag ter bestrijding van terroristische bomaanslagen, op het Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme, op het Europees Verdrag ter voorkoming van terrorisme of op het Aanvullend Protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme.
Bron: Tweede vaststellingswet (Stb. 2026, 57)officiële publicatiedocumentversie docv:stb-2026-57:4547aae23559XML-pad /officiele-publicatie[1]/staatsblad[1]/wet-besluit[1]/wettekst[1]/wijzig-artikel[3]/wijziging[1]/wijzig-divisie[1]/wijzig-divisie[4]/wijzig-divisie[2]/wijzig-divisie[1]/artikel[11]bronrecord
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking

Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.

1.
Een verzoek tot uitlevering van een zich in Nederland bevindende persoon, die wordt verdacht van of is veroordeeld wegens een strafbaar feit, bedoeld in een van de in het tweede lid genoemde bepalingen van verdragen, wordt, indien dat verzoek afkomstig is van een staat die gebonden is aan de bepalingen van het desbetreffende verdrag en indien de uitlevering bij rechterlijke uitspraak ontoelaatbaar is verklaard of het verzoek bij ministeriële beschikking wordt afgewezen, beschouwd als een ingewilligd verzoek tot strafvervolging.
2.
Het eerste lid heeft betrekking op strafbare feiten, bedoeld in:
–.artikel 1 van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme (Trb. 1977, 63);
–.artikel 2 van het Verdrag ter bestrijding van terroristische bomaanslagen (Trb. 1999, 161);
–.artikel 2 van het Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme (Trb. 2000, 12);
–.de artikelen 5, 6, 7 en 9 van het Europees Verdrag ter voorkoming van terrorisme (Trb. 2006, 34);
-.de artikelen 2 tot en met 6 van het Aanvullend Protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van Terrorisme (Trb. 2016, 180).
3.
De inwilliging van een verzoek als bedoeld in het eerste lid kan niet worden ingetrokken op de grond dat het verzoek een vreemdeling betreft die zijn vaste woon- of verblijfplaats buiten Nederland heeft.
4.
De inwilliging kan evenmin worden ingetrokken op de in artikel 8.4.15, eerste lid, aanhef en onderdeel a, onder 2°, genoemde grond indien het verzoeken betreft die zijn gegrond op het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme en op de Overeenkomst betreffende de toepassing van dat Verdrag tussen de Lidstaten van de Europese Gemeenschappen (Trb. 1980, 14), op het Verdrag ter bestrijding van terroristische bomaanslagen, op het Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme, op het Europees Verdrag ter voorkoming van terrorisme of op het Aanvullend Protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL III [vaststelling Boek 8] › BOEK 8 Internationale en Europese strafrechtelijke samenwerking › HOOFDSTUK 4 Overdracht en overname van strafvervolging › TITEL 4.2 Overname van strafvervolging › AFDELING 4.2.1 Overname van strafvervolging van een andere staat › Artikel 8.4.21 [overname strafvervolging bij terrorisme] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Eerste en tweede lid

Het huidige artikel 5.3.16, eerste en tweede lid, geeft uitvoering aan verplichtingen op grond van een aantal «terrorismeverdragen». In die verdragen is een uitwerking van het adagium «aut dedere aut iudicare» opgenomen, hetgeen inhoudt dat indien een verdachte van een strafbaar feit waarop de verdragen betrekking hebben niet ter berechting wordt uitgeleverd, de staat waar de verdachte verblijft de vervolging op zich dient te nemen. Indien Nederland zelf geen rechtsmacht heeft, ontstaat door deze «overname» van de strafvervolging (subsidiaire) rechtsmacht (zie ook artikel 8b Wetboek van Strafrecht). De inhoud van het huidige artikel 5.3.16, eerste en tweede lid, keert in onderhavige artikelleden terug.

Omdat de afwijzing van het verzoek tot uitlevering op grond van het eerste lid als een «ingewilligd verzoek tot strafvervolging» moet worden beschouwd, is het niet mogelijk dat verzoek alsnog af te wijzen. Wel is het mogelijk de inwilliging in te trekken. De inwilliging van het verzoek hoeft niet zonder meer te leiden tot instelling van een strafvervolging, zo volgt ook uit de verschillende verdragen. Zo bepaalt artikel 7 van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme, dat de autoriteiten de beslissing over de vervolging nemen «op dezelfde wijze als in geval van een strafbaar feit van ernstige aard krachtens de wetgeving van die Staat». Daarbij moet bedacht worden dat de redenen om het verzoek tot uitlevering af te wijzen ook in de weg kunnen staan aan vervolging in Nederland. Zie Kamerstukken II 1979/80, 15 972, nr. 3, p. 21.

Derde en vierde lid

Zoals hiervoor uiteengezet staat de «automatische» inwilliging van het verzoek er niet zonder meer aan in de weg dat die inwilliging wordt ingetrokken. In onderhavige artikelleden is vastgelegd dat op een tweetal gronden om de inwilliging in te trekken – te weten de gronden in artikel 8.4.15, tweede lid, en eerste lid, aanhef en onder a, onder 2⁰ – (in bepaalde gevallen) geen beroep kan worden gedaan. Dit is in overeenstemming met de in het tweede en vierde lid genoemde verdragen. De regeling komt inhoudelijk overeen met het huidige artikel 5.3.16, derde en vierde lid, waarbij wordt opgemerkt dat het huidige artikel 5.3.16, derde lid, per abuis naar artikel 5.3.7, eerste lid, aanhef en onder a, verwijst. De strekking van dat artikellid is namelijk om aan te geven dat de omstandigheid dat de betrokkene geen vaste woon- of verblijfplaats in Nederland heeft in de gevallen bedoeld in het eerste lid geen beletsel vormt voor overname van de strafvervolging (het huidige artikel 5.3.7, tweede lid). Op dit punt is bij de introductie van artikel 5.3.16 immers geen wijziging beoogd ten opzichte van het daarvoor geldende artikel 552hh Sv (zie Kamerstukken II 2015/16, 34 493, nr. 3, p. 31; vgl. Tekst en Commentaar Strafvordering, vijftiende druk, Deventer: Wolters Kluwer 2023, aantekening 4 bij artikel 5.3.16). Het derde lid van het tot 1 juli 2018 geldende artikel 552hh verwees naar artikel 552y, eerste lid en onder a, dat indertijd zag op de vreemdeling die zijn vaste woon- of verblijfplaats buiten Nederland had. In het derde lid van artikel 8.4.21 is deze omissie hersteld.

← Artikel 8.4.20Artikel 8.4.22 →