Wetboek van Strafvorderingnieuw wetboek · kennis- en vraagomgeving · prototypedataset 2026-11-03 · gevalideerd

Artikel 8.8.15

WettekstVastgesteldNog niet in werking

Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)

1.
De officier van justitie kan de erkenning en uitvoering van de toezichtbeslissing weigeren, indien:
a.het certificaat niet is overgelegd, onvolledig is of kennelijk niet in overeenstemming is met de daaraan ten grondslag liggende nationale toezichtbeslissing en het certificaat niet alsnog is overgelegd, aangevuld of verbeterd binnen de door de officier van justitie gestelde redelijke termijn, bedoeld in artikel 8.8.14, derde lid;
b.niet is voldaan aan de voorwaarden voor erkenning, bedoeld in de artikelen 8.8.13 en 8.8.14;
c.de tenuitvoerlegging van de toezichtbeslissing onverenigbaar is met het beginsel van ne bis in idem;
d.het feit waarop de toezichtbeslissing betrekking heeft, indien het in Nederland was begaan, naar Nederlands recht niet strafbaar is, tenzij het een strafbaar feit betreft als bedoeld in artikel 14, eerste lid, van Kaderbesluit 2009/829/JBZ;
e.de Nederlandse strafwet op het feit waarop de toezichtbeslissing betrekking heeft toepasselijk is en het recht tot strafvordering naar Nederlands recht is verjaard;
f.de tenuitvoerlegging van de toezichtbeslissing onverenigbaar is met een naar Nederlands recht geldende immuniteit;
g.de betrokkene ten tijde van het begaan van het feit de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt;
h.het aannemelijk is dat, in het geval de betrokkene de toezichtmaatregel niet naleeft, zijn overlevering op grond van de Overleveringswet zal worden geweigerd.
2.
De officier van justitie weigert de erkenning van de toezichtbeslissing niet op grond van het eerste lid, onderdelen a, b en c, dan nadat de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat in de gelegenheid is gesteld hieromtrent inlichtingen te verschaffen.
3.
De officier van justitie kan afzien van de weigering van de erkenning van de toezichtbeslissing op grond van het eerste lid, onderdeel h, indien de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat in kennis is gesteld van de mogelijke weigering van de overlevering en zij het certificaat niet intrekt.
4.
Indien het bevel een strafbaar feit betreft in verband met belastingen of heffingen, douane en deviezen, wordt de erkenning of uitvoering niet geweigerd op grond van het feit dat het Nederlandse recht niet voorziet in dezelfde soort belasting of heffing, dan wel niet dezelfde soort regeling inzake belastingen, heffingen, douane en deviezen kent als het recht van de uitvaardigende lidstaat.
Bron: Tweede vaststellingswet (Stb. 2026, 57)officiële publicatiedocumentversie docv:stb-2026-57:4547aae23559XML-pad /officiele-publicatie[1]/staatsblad[1]/wet-besluit[1]/wettekst[1]/wijzig-artikel[3]/wijziging[1]/wijzig-divisie[1]/wijzig-divisie[8]/wijzig-divisie[3]/artikel[4]bronrecord
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking

Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.

1.
De officier van justitie kan de erkenning en uitvoering van de toezichtbeslissing weigeren, indien:
a.het certificaat niet is overgelegd, onvolledig is of kennelijk niet in overeenstemming is met de daaraan ten grondslag liggende nationale toezichtbeslissing en het certificaat niet alsnog is overgelegd, aangevuld of verbeterd binnen de door de officier van justitie gestelde redelijke termijn, bedoeld in artikel 8.8.14, derde lid;
b.niet is voldaan aan de voorwaarden voor erkenning, bedoeld in de artikelen 8.8.13 en 8.8.14;
c.de tenuitvoerlegging van de toezichtbeslissing onverenigbaar is met het beginsel van ne bis in idem;
d.het feit waarop de toezichtbeslissing betrekking heeft, indien het in Nederland was begaan, naar Nederlands recht niet strafbaar is, tenzij het een strafbaar feit betreft als bedoeld in artikel 14, eerste lid, van Kaderbesluit 2009/829/JBZ;
e.de Nederlandse strafwet op het feit waarop de toezichtbeslissing betrekking heeft toepasselijk is en het recht tot strafvordering naar Nederlands recht is verjaard;
f.de tenuitvoerlegging van de toezichtbeslissing onverenigbaar is met een naar Nederlands recht geldende immuniteit;
g.de betrokkene ten tijde van het begaan van het feit de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt;
h.het aannemelijk is dat, in het geval de betrokkene de toezichtmaatregel niet naleeft, zijn overlevering op grond van de Overleveringswet zal worden geweigerd.
2.
De officier van justitie weigert de erkenning van de toezichtbeslissing niet op grond van het eerste lid, onderdelen a, b en c, dan nadat de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat in de gelegenheid is gesteld hieromtrent inlichtingen te verschaffen.
3.
De officier van justitie kan afzien van de weigering van de erkenning van de toezichtbeslissing op grond van het eerste lid, onderdeel h, indien de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat in kennis is gesteld van de mogelijke weigering van de overlevering en zij het certificaat niet intrekt.
4.
Indien het bevel een strafbaar feit betreft in verband met belastingen of heffingen, douane en deviezen, wordt de erkenning of uitvoering niet geweigerd op grond van het feit dat het Nederlandse recht niet voorziet in dezelfde soort belasting of heffing, dan wel niet dezelfde soort regeling inzake belastingen, heffingen, douane en deviezen kent als het recht van de uitvaardigende lidstaat.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL III [vaststelling Boek 8] › BOEK 8 Internationale en Europese strafrechtelijke samenwerking › HOOFDSTUK 8 Europese beslissing betreffende toezichtmaatregelen als alternatief voor voorlopige hechtenis › TITEL 8.3 Erkenning en uitvoering van een Europese toezichtbeslissing › Artikel 8.8.15 [weigeringsgronden] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Eerste lid

De in dit artikellid opgenomen weigeringsgronden corresponderen met de weigeringsgronden in artikel 15, eerste lid, van het KB toezichtmaatregelen. Ten opzichte van het huidige artikel 5.7.10, eerste lid, is een aantal wijzigingen aangebracht. In de huidige bepaling is opgenomen dat het openbaar ministerie de erkenning «weigert». Daarmee is sprake van imperatieve weigeringsgronden. In artikel 15, eerste lid, van het KB toezichtmaatregelen is echter opgenomen dat de uitvoerende autoriteit de erkenning «kan weigeren». In het verslag over de implementatie van dit kaderbesluit stelt de Europese Commissie zich op het standpunt dat deze weigeringsgronden dan ook facultatief zijn en dat het in strijd is met de letter en de geest van het kaderbesluit om deze weigeringsgronden in de wet verplichtend te formuleren. Zie COM (2014) 57 final, p. 9. Ter verzekering van de volledige implementatie van het kaderbesluit is de redactie van het artikellid op dit punt dan ook aangepast. In onderdeel c (weigering vanwege ne bis in idem) wordt niet meer verwezen naar de bepalingen in het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering waarin dit beginsel is neergelegd, maar wordt het beginsel van ne bis in idem als zodanig genoemd (vgl. de artikelen 8.2.10, derde lid, 8.5.16, eerste lid, onder d, en 8.7.10, onderdeel c). Op deze wijze is verduidelijkt dat in het kader van deze weigeringsgrond ook rekening kan worden gehouden met eventuele jurisprudentie van het Hof van Justitie over dit beginsel in het licht van artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de EU.

Onderdeel d ziet op de mogelijkheid om de erkenning en uitvoering van een Europese toezichtbeslissing te weigeren vanwege het ontbreken van dubbele strafbaarheid. Op dit uitgangspunt bestaat een uitzondering. Op grond van artikel 14, eerste lid, van het KB toezichtmaatregelen wordt niet getoetst op dubbele strafbaarheid als sprake is van een in dat artikellid opgesomd strafbaar feit waarop naar het recht van de uitvaardigende lidstaat een vrijheidsstraf is gesteld met een maximum van ten minste drie jaar. Deze opsomming van strafbare feiten kan op grond van artikel 14, tweede lid, van het kaderbesluit worden aangevuld. Deze uitzondering op de dubbele strafbaarheid is op dit moment geïmplementeerd door het huidige artikel 5.7.10, derde lid, in combinatie met artikel 2 van het Uitvoeringsbesluit wederzijdse erkenning toezichtmaatregelen als alternatief voor voorlopige hechtenis. Net als in Hoofdstuk 5 (zie artikel 8.5.16, tweede lid, onder a) en Hoofdstuk 7 (artikel 8.7.10, onderdeel d) wordt in onderhavig artikellid niet langer verwezen naar een algemene maatregel van bestuur, maar naar de strafbare feiten, bedoeld in artikel 14, eerste lid, van het KB toezichtmaatregelen. De uitzondering op de toets aan dubbele strafbaarheid is net als in de hiervoor genoemde bepalingen uit de Hoofdstukken 5 en 7, meteen in de opsomming opgenomen.

De formulering in onderdeel e is aangepast, om deze meer in lijn te brengen met de terminologie elders in het wetboek en in het Wetboek van Strafrecht. Als elders naar rechtsmacht wordt verwezen wordt immers steeds de formulering «de Nederlandse strafwet toepasselijk is» gebruikt.

Tweede lid

Dit artikellid – waarmee uitvoering wordt gegeven aan artikel 15, tweede lid, van het KB toezichtmaatregelen – betreft de omzetting van het huidige artikel 5.7.10, tweede lid. In de bepaling, die ziet op het in de gelegenheid stellen van de uitvaardigende lidstaat tot het verstrekken van inlichtingen, zijn geen inhoudelijke wijzigingen aangebracht.

Derde lid

Artikel 15, derde lid, van het KB toezichtmaatregelen is met artikel 5.7.10, vierde lid, in het huidige wetboek geïmplementeerd. Dit artikellid betreft de inhoudelijk ongewijzigde omzetting ervan. Voor een toelichting op deze bepaling – die betrekking heeft op de situatie waarin overlevering van de betrokkene naar de uitvaardigende lidstaat naar verwachting geweigerd zal worden als de betrokkene de toezichtmaatregelen niet naleeft, maar waarbij Nederland desalniettemin bereid is toezicht te houden – wordt verwezen naar Kamerstukken II 2012/13, 33 422, nr. 3, p. 6–7.

Vierde lid

Dit artikellid is nieuw. Het is opgenomen ter implementatie van artikel 15, eerste lid, onderdeel d, van het KB toezichtmaatregelen. Ook in andere hoofdstukken is deze regel inzake dubbele strafbaarheid bij feiten in verband met, kort gezegd, belastingen en heffingen, steeds in de wet uitgeschreven.

← Artikel 8.8.14Artikel 8.8.16 →