Artikel 8.8.9

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL III [vaststelling Boek 8] › BOEK 8 Internationale en Europese strafrechtelijke samenwerking › HOOFDSTUK 8 Europese beslissing betreffende toezichtmaatregelen als alternatief voor voorlopige hechtenis › TITEL 8.2 Uitvaardiging van een Europese toezichtbeslissing › Artikel 8.8.9 [gevolgen uitvaardigen Europese toezichtbeslissing] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Eerste lid

Vanaf het moment dat de uitvoerende lidstaat de Europese toezichtbeslissing heeft erkend en toezicht houdt op de naleving van de daarin opgenomen voorwaarden, schorten de Nederlandse autoriteiten die anders daarmee belast zouden zijn dat toezicht op (artikel 11, eerste lid, van het KB toezichtmaatregelen). In het huidige artikel 5.7.19 is aangeknoopt bij «de periode dat in de uitvoerende lidstaat daarop toezicht wordt gehouden». Blijkens voornoemde bepaling uit het kaderbesluit blijft Nederland bevoegd tot het houden van toezicht totdat het in kennis is gesteld van de erkenning van de toezichtbeslissing. Het moment waarop de kennisgeving is ontvangen, is dus het moment waarop het toezicht overgaat naar de andere lidstaat. De wettekst wordt op dit punt meer in lijn gebracht met de tekst van het kaderbesluit. Daarbij wordt opgemerkt dat de rechter ook de mogelijkheid heeft om de schorsing pas te laten aanvangen op het moment waarop de uitvoerende lidstaat de Europese toezichtbeslissing heeft erkend (zie artikel 8.8.4, vierde lid). Dat neemt niet weg dat er zich gevallen kunnen voordoen waarin dat niet aangewezen is of waarin pas op een later moment tijdens de schorsing een aanleiding ontstaat (bijvoorbeeld gewijzigde voorwaarden of een gewijzigde (woon)situatie van de verdachte) om het toezicht over te dragen. Op grond van dit artikellid kunnen de Nederlandse autoriteiten dan toezicht houden totdat de Europese toezichtbeslissing is erkend.

Tweede lid

De Nederlandse autoriteiten kunnen weer overgaan tot het zelf houden van toezicht als de bevoegde autoriteit uit de uitvoerende lidstaat (de «uitvoerende autoriteit») laat weten dat het toezicht aldaar is beëindigd (artikel 11, tweede lid, onderdelen c tot en met e, van het KB toezichtmaatregelen) of als de betrokkene niet langer zijn vaste woon- of verblijfplaats in de uitvoerende lidstaat heeft (artikel 11, tweede lid, onderdeel a, van het KB toezichtmaatregelen), zo is in het huidige artikel 5.7.19, tweede lid, onderdelen a en b vastgelegd. Deze voorschriften zijn in onderhavig artikellid opgenomen in de onderdelen b en d.

In het kader van de implementatie is, naar aanleiding van de uitgebrachte adviezen, als grond om het toezicht weer terug te nemen toegevoegd de situatie waarin de verdachte zich in Nederland bevindt (het huidige artikel 5.7.19, tweede lid, onderdeel c). Daarbij werd gedacht aan situaties waarin de verdachte tijdelijk naar Nederland terugkeert, bijvoorbeeld voor het bijwonen van zijn zaak. Zie hierover Kamerstukken II 2012/13, 33 488, nr. 3, p. 22. Het KB toezichtmaatregelen biedt echter geen grondslag hiervoor. Daarom keert dit artikelonderdeel hier niet terug. Mocht sprake zijn van overtreding van de voorwaarden terwijl de betrokkene in Nederland is, dan hoeft dit niet tot problemen te leiden. Nederland blijft immers, ook nadat het toezicht is overgedragen aan een andere lidstaat, bevoegd om gevolgen te verbinden aan de overtreding van de voorwaarden, zoals aanhouding van de verdachte als die in Nederland is en opheffing van de schorsing van de voorlopige hechtenis.

Op grond van artikel 11, tweede lid, onderdeel b, van het KB toezichtmaatregelen is de uitvaardigende lidstaat zelf weer bevoegd toezicht uit te oefenen op het moment dat het de Europese toezichtbeslissing intrekt (zie artikel 8.8.8). De intrekking moet blijkens artikel 13, derde lid, van het kaderbesluit plaatsvinden voordat de uitvoerende lidstaat met het toezicht is aangevangen. Deze mogelijkheid tot het doen herleven van het toezicht in Nederland is in het huidige artikel 5.7.19 niet expliciet opgenomen, omdat dit al is verdisconteerd in het eerste lid van die bepaling. Op grond daarvan wordt het toezicht door de Nederlandse autoriteiten slechts opgeschort gedurende de periode dat de uitvoerende lidstaat toezicht houdt. Omdat de formulering van het eerste lid op dit punt ten opzichte van artikel 5.7.19 is aangepast, regelt het tweede lid nu ook dat Nederland weer kan overgaan tot het houden van toezicht als de Europese toezichtbeslissing is ingetrokken (zie onderdeel a). Daarnaast is afzonderlijk bepaald dat toezicht wederom mogelijk wordt wanneer op grond van het recht van de uitvoerende lidstaat de maximumtermijn voor het houden van toezicht is verstreken (artikel 11, tweede lid, onderdeel d, KB toezichtmaatregelen). Deze situatie wordt naar huidig recht geacht te vallen onder artikel 5.7.19, tweede lid, onderdeel a. In die bepaling wordt echter uitgegaan van het moment waarop Nederland bericht ontvangt dat het toezicht is beëindigd, terwijl op grond van artikel 20, tweede lid, van het KB toezichtmaatregelen de uitvoerende lidstaat al direct zodra deze de Europese toezichtbeslissing ontvangt Nederland op de hoogte dient te stellen van de daar geldende maximumtermijn. Als dat voor Nederland geen reden is om de Europese toezichtbeslissing in te trekken, moet Nederland het toezicht zelf weer kunnen overnemen zodra die maximumtermijn is verstreken, ook zonder dat de uitvoerende autoriteit Nederland daarover nog afzonderlijk bericht. Om hierover geen misverstanden te laten bestaan, is daarom in een afzonderlijk onderdeel (onderdeel c) opgenomen dat Nederland ook weer zelf toezicht kan houden nadat die maximumtermijn is verstreken. Zie over de in de uitvoerende lidstaat geldende maximumtermijn voor het toezicht ook de toelichting op artikel 8.8.11.

Derde lid

Dit voorschrift is nieuw. Het voeren van overleg kan ook als een «praktische maatregel» worden beschouwd, waardoor deze niet in een afzonderlijke wettelijke bepaling behoeft te worden geïmplementeerd. Omdat door EU-instrumenten voorgeschreven overleg op andere plaatsen in de Hoofdstukken 5–9 wettelijk is verankerd, is daarvoor ook hier gekozen. Blijkens de evaluatie van de implementatie van dit kaderbesluit en enkele aanverwante kaderbesluiten hecht de Europese Commissie eraan dat bepalingen inzake overleg tussen bevoegde autoriteiten worden vastgelegd in de nationale wet. Zie COM (2014) 57 final, p. 7.