Artikel 7.1.10

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 1 Algemene bepalingen › TITEL 1.3 Opschorting en schorsing › Artikel 7.1.10 [opschortende werking gratieverzoek] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

In dit artikel is uitgewerkt in welke gevallen een verzoekschrift om gratie de tenuitvoerlegging opschort. In het huidige wetboek is dat geregeld in artikel 6:7:2. Dat artikel is inhoudelijk ongewijzigd overgenomen.

Eerste lid

Aan een gratieverzoek komt opschortende werking toe indien het betrekking heeft op een van de in dit artikel genoemde straffen en daarnaast geen van de uitzonderingen van artikel 7.1.11 van toepassing is. Op grond van het eerste lid heeft een gratieverzoek opschortende werking als het betrekking heeft op een onherroepelijk vonnis of arrest met een veroordeling tot een vrijheidsstraf van zes maanden of minder (onderdeel a), een vrijheidsstraf van zes maanden of minder die voorwaardelijk niet is tenuitvoergelegd en waarvan de tenuitvoerlegging is bevolen (onderdeel b) of een taakstraf (onderdeel c). Bij de vrijheidsstraf wordt een grens van zes maanden of minder gehanteerd in verband met de gemiddelde duur die nodig is voor het nemen van een beslissing op een gratieverzoek (Kamerstukken II 1994/95, 23 960, nr. 3, p. 3). Dat de opschortende werking alleen toekomt aan gratieverzoeken bij korte vrijheidsstraffen en taakstraffen, heeft te maken met het gegeven dat een vrijheidsbeneming en een taakstraf niet kunnen worden teruggedraaid als het gratieverzoek wordt gehonoreerd. Dit is anders bij een gratieverzoek ten aanzien van bijvoorbeeld een geldboete. Een geldbedrag kan immers worden teruggestort indien gratie wordt verleend.

Tweede lid

Een gratieverzoek heeft ook opschortende werking als de tenuitvoerlegging nog niet is aangevangen een jaar na het onherroepelijk worden van de rechterlijke beslissing. Hierbij wordt geen onderscheid gemaakt naar type straf of maatregel. De achtergrond van deze bepaling is dat naarmate meer tijd verstrijkt tussen het onherroepelijk worden van het vonnis of arrest en de tenuitvoerlegging daarvan, de kans toeneemt dat het gratieverzoek leidt tot gehele of gedeeltelijke kwijtschelding. De veroordeelde die zelf heeft verzocht om uitstel van de tenuitvoerlegging, kan geen aanspraak maken op de opschortende werking indien (mede) als gevolg van dat verzoek inmiddels een jaar is verstreken nadat het vonnis onherroepelijk is geworden (Kamerstukken II 1994/95, 23 960, nr. 6, p. 6).

Om te voorkomen dat in de praktijk onduidelijkheid ontstaat over de al dan niet opschortende werking van gratieverzoeken, bevat artikel 7.1.13 een grondslag om bij algemene maatregel van bestuur te omschrijven op welk moment de tenuitvoerlegging van de diverse straffen en maatregelen wordt geacht te zijn aangevangen. Naar huidig recht zijn die nadere regels vastgelegd in Hoofdstuk 5 van het Besluit tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen.