Artikel 7.1.11
WettekstVastgesteldNog niet in werking
Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking
Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 1 Algemene bepalingen › TITEL 1.3 Opschorting en schorsing › Artikel 7.1.11 [uitzonderingen opschortende werking gratieverzoek] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron
Dit artikel stelt beperkingen aan de opschortende werking van gratieverzoeken. Er zijn geen inhoudelijke wijzigingen doorgevoerd ten opzichte van het huidige artikel 6:7:3. Wel is de volgorde van de uitzonderingen gewijzigd en zijn ze deels opnieuw geformuleerd.
Onderdeel a
In de eerste plaats heeft een gratieverzoek geen opschortende werking als de veroordeelde al op een andere grond rechtens zijn vrijheid is ontnomen of uit zodanige vrijheidsontneming ongeoorloofd afwezig is. Deze uitzondering betreft een samenvoeging van de onderdelen a en b van het huidige artikel 6:7:3. Diverse rechterlijke beslissingen kunnen ten grondslag liggen aan de vrijheidsontneming van de veroordeelde. Het kan bijvoorbeeld gaan om een bevel tot voorlopige hechtenis of om een (andere) onherroepelijke veroordeling tot vrijheidsstraf. Bij ongeoorloofde afwezigheid kan worden gedacht aan veroordeelden die zich aan de voorlopige hechtenis hebben onttrokken. Van ongeoorloofde afwezigheid is ook sprake als een gratieverzoek wordt ingediend terwijl de veroordeelde zich al had moeten melden bij de inrichting. De tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf vangt namelijk aan op de datum van de dagtekening van de mededeling dat de veroordeelde zich moet melden bij de inrichting, zo bepaalt het huidige artikel 5:2 van het Besluit tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen. Vergelijk ook ECLI:NL:HR:2004:AP0426.
Onderdeel b
In de tweede plaats heeft een herhaald gratieverzoek geen opschortende werking. Met deze grond wordt beoogd moedwillige frustratie van de tenuitvoerlegging zoveel mogelijk tegen te gaan.
Onderdeel c
Een derde uitzondering is het gratieverzoek dat wordt ingediend terwijl de veroordeelde tot een vrijheidsstraf of vrijheidsbenemende maatregel zich bevindt op het grondgebied van een andere staat die een Nederlands verzoek om zijn uitlevering in behandeling heeft genomen of met het oog daarop zijn voorlopige aanhouding heeft gelast. Voldoende is dat de andere staat het uitleveringsverzoek in behandeling heeft genomen of de voorlopige aanhouding heeft gelast; de aanhouding zelf hoeft nog niet te hebben plaatsgevonden. Deze grond maakt het onmogelijk een door Nederland gestarte uitleveringsprocedure te frustreren door indiening van een gratieverzoek met betrekking tot de straf of maatregel waarvoor de uitlevering wordt gevraagd.
Onderdeel d
Tot slot heeft een gratieverzoek geen opschortende werking als de tenuitvoerlegging van de straf of maatregel is overgedragen aan een andere staat. De Minister is dan immers niet langer belast met de tenuitvoerlegging.