Artikel 7.1.4

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 1 Algemene bepalingen › TITEL 1.2 Vatbaarheid voor tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen › Artikel 7.1.4 [aanvang tenuitvoerlegging vonnis of arrest] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Eerste lid

Dit artikel regelt de aanvang van de tenuitvoerlegging van vonnissen en arresten. Het betreft de omzetting van het huidige artikel 6:1:16, tweede tot en met vierde lid. Het huidige artikel 6:1:16, eerste lid, waarin de opschortende werking van gewone rechtsmiddelen tot uitdrukking is gebracht, is als algemeen strafvorderlijk uitgangspunt opgenomen in artikel 1.10.2, tweede lid. In aanvulling op dat algemene uitgangspunt bepaalt het eerste lid van dit artikel dat de ontnemingsmaatregel (artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht) pas kan worden tenuitvoergelegd nadat de veroordeling in de hoofdzaak onherroepelijk is geworden. Zo is het mogelijk dat de ontnemingsmaatregel die onherroepelijk is geworden omdat daartegen geen rechtsmiddel is aangewend, alsnog van rechtswege vervalt indien later in de hoofdzaak een uitspraak wordt gedaan die geen veroordeling inhoudt (artikel 4.4.19).

Tweede lid

Als een veroordelend vonnis of arrest is uitgesproken buiten de aanwezigheid van de verdachte, brengt de officier van justitie het vonnis of arrest na ondertekening ter kennis van de verdachte die niet bij de uitspraak aanwezig is geweest, zo bepaalt artikel 4.3.30, eerste lid. De wijze waarop de kennisgeving plaatsvindt, is geregeld in Boek 1, Hoofdstuk 9 (Overdracht van berichten en het indienen van stukken). Het praktische belang van dit betekeningsvoorschrift is dat als onzeker is of de verdachte van de datum van de (nadere) terechtzitting en de uitspraak op de hoogte is geweest, door betekening van het vonnis of arrest kan worden vastgesteld wanneer de termijn voor het instellen van een rechtsmiddel verloopt en het vonnis of arrest daarmee voor tenuitvoerlegging vatbaar is. Na betekening van de kennisgeving kan het vonnis of arrest worden tenuitvoergelegd. Als kennisgeving van het vonnis of arrest niet nodig is – de procesinleiding dan wel de oproeping voor de nadere terechtzitting is in persoon betekend, de verdachte is daar verschenen of was op de hoogte van de zittingsdag –, is het vonnis of arrest uitvoerbaar na de uitspraak. Het indienen van een rechtsmiddel heeft opschortende dan wel schorsende werking.

Derde lid

De opschortende dan wel schorsende werking van een rechtsmiddel geldt niet ten aanzien van bevelen die dadelijk uitvoerbaar zijn (onderdeel a). Dadelijke uitvoerbaarheid kan door de rechter bijvoorbeeld worden verbonden aan de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid (artikel 38v, vierde lid, van het Wetboek van Strafrecht). Ook indien volgens de officier van justitie vaststaat dat het rechtsmiddel te laat werd ingesteld, vindt geen opschortende of schorsende werking plaats (onderdeel b). Dit ter voorkoming van moedwillige frustratie van de tenuitvoerlegging. Ten opzichte van het huidige recht is aan onderdeel b toegevoegd dat de officier van justitie in dat geval ook van oordeel moet zijn dat de termijnoverschrijding evident niet verschoonbaar is (zie artikel 5.1.3, tweede lid). Als de termijnoverschrijding namelijk is gelegen in omstandigheden buiten de invloedsfeer van de verdachte, kunnen deze omstandigheden hem in beginsel niet worden tegengeworpen. Zie voor een uitzondering ECLI:NL:HR:1986:AC9244. In die zaak was het te laat indienen van het rechtsmiddel te wijten aan een verzuim van de raadsman, wat volgens de Hoge Raad de verdachte kon worden toegerekend. Acht de officier van justitie de termijnoverschrijding niet verschoonbaar, dan kan de rechter op verzoek van de verdachte bepalen dat het rechtsmiddel alsnog opschortende dan wel schorsende werking toekomt. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat een dergelijk verzoek bij het instellen van hoger beroep wordt behandeld door de rechtbank die het verstekvonnis wees (en dus niet door het gerechtshof dat over het te laat ingediende hoger beroep zal oordelen). Bij het instellen van beroep in cassatie zal het verzoek worden behandeld door het gerechtshof dat het verstekarrest wees (en dus niet door de Hoge Raad).