Artikel 7.3.10
WettekstVastgesteldNog niet in werking
Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking
Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 3 Vrijheidsstraffen › TITEL 3.2 Voorwaardelijke invrijheidstelling › Artikel 7.3.10 [aanvang en verlenging proeftijd] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: failed · bron
Eerste lid
De proeftijd van een voorwaarde bij een voorwaardelijke invrijheidstelling gaat in op de dag van de voorwaardelijke invrijheidstelling en is qua duur gelijk aan de periode waarover voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend, met een minimum van één jaar. De periode van voorwaardelijke invrijheidstelling en de duur van de proeftijd hoeven dus niet altijd gelijk te zijn.
Tweede en derde lid
De proeftijd kan eenmaal met een periode van ten hoogste twee jaar worden verlengd als blijkt dat langer toezicht nodig is. In beginsel zal een (verlengde) proeftijd van twee jaar volstaan. In geval van veroordeelden voor ernstige misdrijven als zedendelicten en zware geweldsdelicten aan wie geen terbeschikkingstelling of maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking (artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht) is opgelegd, en die na een lange detentie voorwaardelijk in vrijheid worden gesteld, kan het noodzakelijk zijn om uit het oogpunt van maatschappelijke veiligheid en een verantwoorde re-integratie langer toezicht te houden en hen langer te begeleiden. De rechtbank kan in die gevallen op vordering van de officier van justitie de proeftijd telkens met ten hoogste twee jaar verlengen. In tegenstelling tot wat de Rvdr stelt, is geen verruiming aangebracht in de doelgroep. Wel is de wettekst omwille van de duidelijkheid anders geformuleerd. De tekst van het huidige artikel 6:1:18, tweede lid, bepaalt dat verdere verlenging van de proeftijd mogelijk is bij «de veroordeelde, bedoeld in artikel 38z, eerste lid, aanhef en onder b en c, van het Wetboek van Strafrecht». Die verwijzing impliceert ten onrechte dat het gaat om een veroordeelde aan wie de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking is opgelegd. Ook de 3RO lijken deze lezing te hanteren. Blijkens de wetsgeschiedenis gaat het echter uitdrukkelijk om veroordeelden aan wie de maatregel had kunnen worden opgelegd (vgl. Kamerstukken II 2013/14, 33 816, nr. 10). Die afbakening is ook begrijpelijk, omdat het toezicht in het andere geval kan worden vormgegeven via de maatregel zelf. Om over de relevante doelgroep geen twijfel te laten bestaan, is in de wettekst geëxpliciteerd dat verdere verlenging van de proeftijd alleen mogelijk is bij een veroordeelde aan wie geen terbeschikkingstelling en geen maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking is opgelegd, maar bij wie dat wel had gekund omdat ernstig rekening ermee wordt gehouden dat de veroordeelde opnieuw een misdrijf pleegt waarvoor een maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking kan worden opgelegd. Zowel de officier van justitie als de rechtbank zal steeds afwegen of een (verdere) verlenging van de proeftijd noodzakelijk en proportioneel is, zo blijkt (ook) uit de tot nu toe toegewezen en afgewezen vorderingen die strekken tot verlenging.
Vierde lid
Een proeftijd loopt niet gedurende de tijd dat de veroordeelde rechtens zijn vrijheid is ontnomen. Dit is ongewijzigd overgenomen uit het huidige artikel 6:1:18, derde lid. De 3RO hebben gevraagd naar de meerwaarde van deze bepaling ten opzichte van artikel 7.1.8, tweede lid, waarin is voorzien in schorsing van de tenuitvoerleggingstermijn in geval van vrijheidsbeneming. In reactie daarop kan worden aangegeven dat een proeftijd niet hetzelfde is als de tenuitvoerleggingstermijn. De proeftijd is de termijn waarbinnen voorwaarden gelden. De tenuitvoerleggingstermijn is de termijn waarbinnen de Staat het recht heeft om een straf of maatregel als zodanig ten uitvoer te leggen. Het zijn dus verschillende grootheden. Op grond van artikel 7.1.8, tweede lid, loopt de tenuitvoerleggingstermijn niet gedurende de tijd dat de veroordeelde rechtens zijn vrijheid is ontnomen. Deze bepaling heeft geen betrekking op een eventuele proeftijd. Zonder aanvullende regeling zou een eventuele proeftijd doorlopen tijdens de vrijheidsbeneming.