Artikel 7.5.1

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 5 Geldelijke straffen en maatregelen › TITEL 5.1 Geldboete en schadevergoedingsmaatregel › Artikel 7.5.1 [tijdstip betaling; betalingsregelingen] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Eerste en tweede lid

Bij de inning van geldboetes en schadevergoedingsmaatregelen bepaalt de Minister het moment of de momenten waarop uiterlijk moet worden betaald. De veroordeelde wordt hiervan in kennis gesteld. Voor het geval de veroordeelde niet binnen de gestelde termijn(en) betaalt, is in artikel 7.5.2 voorzien in wettelijke verhogingen. Indien de rechter of de officier van justitie met toepassing van artikel 24a van het Wetboek van Strafrecht betaling in termijnen heeft toegestaan, gelden in principe de door de rechter dan wel officier van justitie bepaalde termijnen. Bij toepassing van artikel 24a van het Wetboek van Strafrecht geldt dat de termijnen samen een tijdvak van twee jaar (rechterlijke uitspraak) dan wel een jaar (strafbeschikking) niet mogen overschrijden.

Ten opzichte van het huidige artikel 6:4:1 zijn twee wijzigingen doorgevoerd. De eerste wijziging is dat in een nieuw eerste lid is geëxpliciteerd dat administratiekosten in rekening worden gebracht bij de inning van een geldboete. Het in rekening brengen van dergelijke kosten is een afwijking van het uitgangspunt dat de kosten van tenuitvoerlegging voor rekening komen van de Staat. Artikel 1.10.10, eerste lid, bepaalt dat een dergelijke afwijking bij of krachtens de wet moet zijn bepaald. Naar huidig recht bepaalt artikel 4:10 van het Besluit tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen dat administratiekosten in rekening worden gebracht. Het is wenselijk dit uitgangspunt te expliciteren op het niveau van de wet. Het nieuwe eerste lid komt hieraan tegemoet. De tweede wijziging is dat niet langer wordt verwezen naar artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht, maar dat in algemene zin wordt gesproken over «schadevergoedingsmaatregel». Een vergelijkbare verwijzing ontbreekt ten aanzien van de geldboete. Ook zonder verwijzing naar artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht is voldoende duidelijk wat wordt bedoeld met de term schadevergoedingsmaatregel.

Derde lid

De Minister kan uitstel van betaling verlenen en betaling in termijnen toestaan. Deze instrumenten dienen het maatschappelijk en verantwoord innen dat de overheid voorstaat. Het treffen van een betalingsregeling en het verlenen van uitstel van betaling is niet alleen mogelijk bij aanvang van de tenuitvoerlegging, maar ook op een later moment, bijvoorbeeld na de eerste aanmaning. Een betalingsregeling wordt getroffen voor het op dat moment verschuldigde bedrag. De Minister – feitelijk het CJIB – treft betalingsregelingen voor één of meer vorderingen van de veroordeelde. Daarbij kunnen ook openstaande administratieve sancties worden betrokken die zijn opgelegd op grond van de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften. De Minister kan een opeisbare vordering ook voegen in een bestaande betalingsregeling. Als artikel 24a van het Wetboek van Strafrecht is toegepast, kan de Minister een voor de veroordeelde gunstigere betalingsregeling toestaan. Dat kan op verzoek van de veroordeelde, maar ook ambtshalve, bijvoorbeeld na beëindiging van een traject van schuldhulpverlening. In dat laatste geval wordt de veroordeelde in kennis gesteld van de (gewijzigde) betalingsregeling. Het treffen van een betalingsregeling is overigens geen recht van de veroordeelde. Per geval wordt een afweging gemaakt of een betalingsregeling kans van slagen heeft.

Vierde lid

Indien de veroordeelde zich niet houdt aan een getroffen betalingsregeling, vervalt de betalingsregeling en is het resterende bedrag onmiddellijk in zijn geheel opeisbaar. Dit uitgangspunt is overgenomen uit het huidige artikel 6:4:2, derde lid. Ten opzichte van dat artikellid is verduidelijkt dat het vervallen van de betalingsregeling niet enkel plaatsvindt bij het ingaan van de eerste wettelijke verhoging, maar bij iedere niet-nakoming. Zo komt beter tot uitdrukking dat de Minister niet alleen bij aanvang van de tenuitvoerlegging een betalingsregeling kan toestaan, maar ook op een later moment, bijvoorbeeld na de eerste aanmaning. Afhankelijk van de fase waarin de vervallen betalingsregeling was getroffen, betekent een hervatting van de tenuitvoerlegging dat (alsnog) aanmaningen en wettelijke verhogingen kunnen plaatsvinden, dat (alsnog) wordt overgegaan tot het nemen van verhaal, of dat (alsnog) toepassing wordt gegeven aan gijzeling of vervangende hechtenis. Het vervallen van de betalingsregeling laat onverlet dat de Minister op een later moment opnieuw een betalingsregeling kan toestaan. Er is dan ook geen aanleiding te voorzien in een hardheidsclausule of coulanceregeling voor jeugdigen of jongvolwassenen, zo wordt opgemerkt in reactie op het advies van de Rvdr. Naar gelang de casuïstiek kan de Minister opnieuw betaling in termijnen toestaan.