Wetboek van Strafvorderingnieuw wetboek · kennis- en vraagomgeving · prototypedataset 2026-11-03 · gevalideerd

Artikel 7.5.2

WettekstVastgesteldNog niet in werking

Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)

1.
Onze Minister maant de veroordeelde aan tot betaling indien het bedrag van de geldboete of de schadevergoedingsmaatregel en de administratiekosten niet in zijn geheel is voldaan binnen de daarvoor bepaalde termijn. Op de aanmaning is artikel 1.9.1, tweede lid, van toepassing. Bij de aanmaning wordt het bedrag van rechtswege verhoogd met € 20, tenzij de strafrechtelijke beslissing niet onherroepelijk is. Onze Minister wijst de veroordeelde op het bepaalde in het tweede lid.
2.
Indien het verhoogde bedrag na verloop van de bij de aanmaning bepaalde termijn niet in zijn geheel is voldaan, wordt het bedrag, dan wel het nog verschuldigde gedeelte, van rechtswege verder verhoogd met een vijfde, en ten minste met € 40.
3.
Indien de veroordeelde niet verwijtbaar in verzuim was en Onze Minister alsnog uitstel van betaling verleent of betaling in termijnen toestaat, vinden het eerste en tweede lid geen toepassing zolang de veroordeelde de getroffen regeling van de betaling nakomt.
4.
Onze Minister kan het eerste en tweede lid buiten toepassing laten indien dit zou leiden tot een onbillijkheid van zwaarwegende aard.
5.
Betalingen door de veroordeelde aan de Staat gedaan met betrekking tot een schadevergoedingsmaatregel worden geacht in de eerste plaats te strekken tot voldoening van de hoofdsom en vervolgens tot voldoening van de ingetreden verhogingen. De verhogingen vervallen aan de Staat.
6.
Betalingen door de veroordeelde aan de Staat gedaan met betrekking tot een geldboete worden geacht in de eerste plaats te strekken tot voldoening van de administratiekosten, vervolgens tot voldoening van de ingetreden verhogingen, en ten slotte tot voldoening van de hoofdsom.
Bron: Tweede vaststellingswet (Stb. 2026, 57)officiële publicatiedocumentversie docv:stb-2026-57:4547aae23559XML-pad /officiele-publicatie[1]/staatsblad[1]/wet-besluit[1]/wettekst[1]/wijzig-artikel[2]/wijziging[1]/wijzig-divisie[1]/wijzig-divisie[5]/wijzig-divisie[1]/artikel[2]bronrecord
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking

Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.

1.
Onze Minister maant de veroordeelde aan tot betaling indien het bedrag van de geldboete of de schadevergoedingsmaatregel en de administratiekosten niet in zijn geheel is voldaan binnen de daarvoor bepaalde termijn. Op de aanmaning is artikel 1.9.1, tweede lid, van toepassing. Bij de aanmaning wordt het bedrag van rechtswege verhoogd met € 20, tenzij de strafrechtelijke beslissing niet onherroepelijk is. Onze Minister wijst de veroordeelde op het bepaalde in het tweede lid.
2.
Indien het verhoogde bedrag na verloop van de bij de aanmaning bepaalde termijn niet in zijn geheel is voldaan, wordt het bedrag, dan wel het nog verschuldigde gedeelte, van rechtswege verder verhoogd met een vijfde, en ten minste met € 40.
3.
Indien de veroordeelde niet verwijtbaar in verzuim was en Onze Minister alsnog uitstel van betaling verleent of betaling in termijnen toestaat, vinden het eerste en tweede lid geen toepassing zolang de veroordeelde de getroffen regeling van de betaling nakomt.
4.
Onze Minister kan het eerste en tweede lid buiten toepassing laten indien dit zou leiden tot een onbillijkheid van zwaarwegende aard.
5.
Betalingen door de veroordeelde aan de Staat gedaan met betrekking tot een schadevergoedingsmaatregel worden geacht in de eerste plaats te strekken tot voldoening van de hoofdsom en vervolgens tot voldoening van de ingetreden verhogingen. De verhogingen vervallen aan de Staat.
6.
Betalingen door de veroordeelde aan de Staat gedaan met betrekking tot een geldboete worden geacht in de eerste plaats te strekken tot voldoening van de administratiekosten, vervolgens tot voldoening van de ingetreden verhogingen, en ten slotte tot voldoening van de hoofdsom.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 5 Geldelijke straffen en maatregelen › TITEL 5.1 Geldboete en schadevergoedingsmaatregel › Artikel 7.5.2 [aanmaning en wettelijke verhogingen] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Indien een geldboete of schadevergoedingsmaatregel niet tijdig wordt betaald, wordt de veroordeelde aangemaand en wordt het verschuldigde bedrag zo nodig tweemaal van rechtswege verhoogd. Naar huidig recht zijn de regels hierover vastgelegd in artikel 6:4:2. Dat artikel is inhoudelijk ongewijzigd overgenomen. Daarbij is de voorschotregeling van het huidige zevende lid in een eigen artikel geplaatst (artikel 7.5.3).

Eerste en tweede lid

Indien niet tijdig wordt betaald op de krachtens artikel 7.5.1 vastgestelde dag of dagen, wordt de veroordeelde aangemaand tot betaling en wordt het verschuldigde bedrag van rechtswege verhoogd met € 20. Op de aanmaning is artikel 1.9.1, tweede lid, van toepassing. Een aanmaning vindt dus in beginsel plaats door schriftelijke overdracht. Bij de aanmaning wordt de veroordeelde een nieuwe termijn gegeven waarbinnen het verhoogde bedrag moet worden betaald. Ook wordt de veroordeelde erop gewezen dat een tweede verhoging volgt als opnieuw niet (volledig) wordt betaald. De tweede verhoging bedraagt een vijfde van (het nog niet betaalde gedeelte van) de verhoogde geldboete of schadevergoedingsmaatregel, maar in ieder geval € 40.

Derde lid

Als de veroordeelde aantoonbaar niet verwijtbaar in verzuim is gebleven en de Minister alsnog uitstel van betaling verleent of alsnog betaling in termijnen toestaat, vinden de regels over aanmaning en verhoging geen toepassing zolang de veroordeelde de getroffen betalingsregeling nakomt. De enkele bereidheid van de veroordeelde tot het (alsnog) aangaan van een betalingsregeling is dus onvoldoende om de verhogingen te kunnen terugdraaien. Als een latere betalingsregeling steeds tot gevolg zou hebben dat ingetreden verhogingen worden teruggedraaid, verdwijnt immers de dwingende kracht van de aanmaningen en de verhogingen. Om die reden kunnen de verhogingen alleen worden teruggedraaid indien de veroordeelde aantoonbaar niet verwijtbaar in verzuim is geweest (Kamerstukken II 2019/20, 35 436, nr. 3, p. 3).

Vierde en vijfde lid

Deze leden bevatten een regeling over de volgorde waarin betalingen worden verwerkt die door de veroordeelde worden gedaan aan de Staat. Betalingen van de veroordeelde ter zake van een schadevergoedingsmaatregel worden geacht in de eerste plaats te strekken tot voldoening van de hoofdsom. Daarmee wordt beoogd zeker te stellen dat betalingen in eerste instantie worden gebruikt tot voldoening van het slachtoffer (Kamerstukken II 2014/15, 34 086, nr. 3, p. 91). Daarna worden betalingen geacht te strekken tot voldoening van de eventuele verhogingen. De verhogingen vervallen aan de Staat. Betalingen van de veroordeelde ter zake van een geldboete worden geacht te strekken tot voldoening van achtereenvolgens de administratiekosten, de eventuele verhogingen en de hoofdsom. Met deze volgorde behouden de wettelijke verhogingen bij de geldboete hun functie van pressiemiddel. Immers, als een veroordeelde na toepassing van de wettelijke verhogingen het bedrag van de geldboete voldoet, zonder de administratiekosten en de verhogingen te betalen, zou – indien die betaling wordt geacht te strekken tot voldoening van de hoofdsom van de geldboete – een dwangmiddel ontbreken om betaling af te dwingen van de administratiekosten en de verhogingen. Ten opzichte van het huidige artikel 6:4:2, zesde lid, is de term «andere geldelijke sanctie» vervangen door «geldboete». Een andere geldelijke straf of maatregel is binnen deze titel immers niet denkbaar, nu de ontnemingsmaatregel een eigen regeling kent in Titel 5.2. Dit artikel kan in die titel niet van overeenkomstige toepassing worden verklaard, omdat bij de ontnemingsmaatregel geen verhogingen plaatsvinden en evenmin administratiekosten in rekening worden gebracht. Vergelijk het huidige artikel 6:4:9, eerste lid. Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat in lagere regelgeving de bestemvolgorde is vastgelegd in het geval van meerdere (verschillende) geldelijke straffen of maatregelen. Zie het huidige artikel 4:1 van de Regeling tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen.

← Artikel 7.5.1Artikel 7.5.3 →