Artikel 7.5.3
WettekstVastgesteldNog niet in werking
Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)
Indien de veroordeelde tot een schadevergoedingsmaatregel niet of niet volledig heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling binnen acht maanden na de dag waarop het vonnis of arrest onherroepelijk is geworden, keert de Staat het resterende bedrag van de schadevergoedingsmaatregel uit aan het slachtoffer dat geen rechtspersoon is, of aan de personen genoemd in artikel 1.5.10, tweede lid. De Staat verhaalt het uitgekeerde bedrag en de ingetreden verhogingen op de veroordeelde.
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking
Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.
Indien de veroordeelde tot een schadevergoedingsmaatregel niet of niet volledig heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling binnen acht maanden na de dag waarop het vonnis of arrest onherroepelijk is geworden, keert de Staat het resterende bedrag van de schadevergoedingsmaatregel uit aan het slachtoffer dat geen rechtspersoon is, of aan de personen genoemd in artikel 1.5.10, tweede lid. De Staat verhaalt het uitgekeerde bedrag en de ingetreden verhogingen op de veroordeelde.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 5 Geldelijke straffen en maatregelen › TITEL 5.1 Geldboete en schadevergoedingsmaatregel › Artikel 7.5.3 [voorschotregeling schadevergoedingsmaatregel] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron
Specifiek ten aanzien van de schadevergoedingsmaatregel bevat dit artikel de zogenaamde voorschotregeling. De schadevergoedingsmaatregel is zo vormgegeven dat de veroordeelde de verplichting wordt opgelegd tot betaling aan de Staat van een geldsom ten behoeve van het slachtoffer. Een door de Staat ontvangen bedrag wordt vervolgens direct uitgekeerd aan het slachtoffer (artikel 36f, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht). Met deze constructie, waarbij de Staat fungeert als een soort tussenpersoon, is controle mogelijk op de tenuitvoerlegging van de schadevergoedingsmaatregel (Kamerstukken II 1989/90, 21 345, nr. 3, p. 29). De naleving van de verplichting voor de veroordeelde om de schadevergoeding rechtstreeks aan het slachtoffer te betalen, zou niet te controleren zijn. Een bijkomend voordeel is dat een directe confrontatie wordt vermeden tussen het slachtoffer en de veroordeelde in de vorm van een betaling van de één aan de ander. Omdat een betaling van de veroordeelde soms lang op zich kan laten wachten – bijvoorbeeld omdat de veroordeelde ook een (lange) vrijheidsstraf moet ondergaan – en dat op gespannen voet staat met de gedachte dat de schadevergoedingsmaatregel de rechtmatige toestand van het slachtoffer moet herstellen, is in dit artikel de huidige voorschotregeling inhoudelijk ongewijzigd overgenomen. Als de veroordeelde niet heeft voldaan aan zijn betalingsverplichting binnen acht maanden nadat de schadevergoedingsmaatregel onherroepelijk is geworden, keert de Staat het (resterende) bedrag uit aan het slachtoffer. Bij het bepalen van de uitkering wordt rekening gehouden met een eventuele bovengrens die is gesteld op grond van artikel 7.5.10, tweede lid. De Staat verhaalt het uitgekeerde bedrag en de ingetreden verhogingen vervolgens op de veroordeelde.