Artikel 8.4.1
WettekstVastgesteldNog niet in werking
Wettekst — Vastgesteld (Stb. 2026, 57)
Geconsolideerde presentatie (KWEST)herkomst: gelijk aan stb 2026 57Geconsolideerde presentatieNog niet in werking
Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository (geen productie-export). Vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: exact; kst-36913-2: afwezig.
Toelichting1 passage(s) uit de memorie van toelichting — uitleg, geen zelfstandige rechtsnorm
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL III [vaststelling Boek 8] › BOEK 8 Internationale en Europese strafrechtelijke samenwerking › HOOFDSTUK 4 Overdracht en overname van strafvervolging › TITEL 4.1 Overdracht van strafvervolging › Artikel 8.4.1 [verzoek] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron
Deze bepaling is nieuw.
Eerste lid
Dit artikellid legt vast dat – net als bij andere vormen van rechtshulp – overdracht plaatsvindt op basis van een verzoek. Dit verzoek kan ook worden gedaan zonder dat daaraan een verdrag ten grondslag ligt.
Tweede lid
Overdracht van strafvervolging is in beginsel alleen mogelijk indien de overdragende partij – in dit geval Nederland – zelf het recht tot strafvervolging heeft. Anders is immers geen sprake van «overdracht». Dat betekent dat vervolgingsbeletselen in beginsel in de weg staan aan het doen van een verzoek tot vervolging aan een andere staat. Naar geldend recht kan een strafvervolging echter wel door Nederland worden «overgedragen» in gevallen waarin Nederland zelf geen rechtsmacht heeft ten aanzien van het desbetreffende strafbare feit («de Nederlandse strafwet niet toepasselijk is»). In de praktijk krijgt dit vorm door het doen van aangifte door de Nederlandse autoriteiten in het buitenland, welke tot strekking heeft het instellen van een strafvervolging. Vgl. artikel 21 ERV en artikel 42 van het Verdrag aangaande de uitlevering en de rechtshulp in strafzaken tussen het Koninkrijk België, het Groothertogdom Luxemburg en het Koninkrijk der Nederlanden (Benelux uitleverings- en rechtshulpverdrag; hierna: BUV). Deze aangifte wordt – ook naar huidig recht – aangemerkt als een verzoek aan het buitenland om de strafvervolging «over te nemen», hetgeen tot gevolg heeft dat ook in dergelijke gevallen de in dit hoofdstuk beschreven procedure moet worden gevolgd. Zie Tekst & Commentaar Strafvordering, vijftiende druk, Deventer: Wolters Kluwer 2023, aantekening 1e bij artikel 5.3.1. Ten overvloede wordt opgemerkt dat Nederland weliswaar geen rechtsmacht hoeft te hebben ter zake van het strafbare feit (tenzij een verdrag anders bepaalt; zie artikel 8.1.1, tweede lid), maar dat wel sprake moet zijn van een feit dat naar Nederlands recht strafbaar is. Dit geldt, net als nu, ook als een verdrag dat vereiste niet (expliciet) stelt (zie artikel 8.1.1, derde lid). Zie ook Kamerstukken II 1979/80, 15 972, nr. 3, p. 8–9 en Kamerstukken II 1981/82, 15 971 (R1133), nr. 10, p. 44–45. Andere vervolgingsbeletselen dan het ontbreken van rechtsmacht staan in beginsel wel aan overdracht in de weg. Bij andere vervolgingsbeletselen kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de verjaring van het strafbare feit en het ne bis in idem-beginsel. Voor de betekenis van dit laatste beginsel is – zo volgt ook uit artikel 8.1.1 – niet alleen de nationale wetgeving, maar ook de uitleg die daaraan wordt gegeven in het toepasselijke verdrag van belang. Zie in dit verband ook de toelichting op artikel 8.4.2, tweede lid.