Artikel 7.2.5

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 2 Toezicht, voorwaarden en omzetting › TITEL 2.2 Voorwaardelijke straffen en maatregelen › Artikel 7.2.5 [betaling of storting geldelijke voorwaarden] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Bij strafrechtelijke beslissingen en enkele strafvorderlijke beslissingen kunnen op verschillende momenten bijzondere voorwaarden worden gesteld waaraan de veroordeelde heeft te voldoen. Zo kan de rechter bij oplegging bepalen dat de straf of maatregel voorwaardelijk niet zal worden tenuitvoergelegd (artikelen 14a en 38p van het Wetboek van Strafrecht). Daarbij kan de bijzondere voorwaarde worden gesteld tot vergoeding van de door het strafbare feit veroorzaakte schade, tot storting van een waarborgsom, of tot storting van een geldbedrag in het schadefonds geweldsmisdrijven of ten gunste van een instelling die zich ten doel stelt de belangen van slachtoffers te behartigen (artikel 14c, tweede lid, onder 1°, 2° en 4°). Vergelijkbare verplichtingen kunnen als voorwaarde worden gesteld bij een voorwaardelijke invrijheidstelling (artikel 7.3.9, tweede lid, onderdeel l) of als aanwijzing in een strafbeschikking (artikel 3.3.1, derde lid). Dit artikel heeft betrekking op deze en vergelijkbare geldelijke voorwaarden. Het betreft een samenvoeging en veralgemenisering van de huidige artikelen 538, tweede en derde lid, en 6:4:21. Omdat de schadevergoeding, de waarborgsom en vergelijkbare geldbedragen geen zelfstandige straf of maatregel zijn, maar een voorwaarde dan wel aanwijzing bij een strafrechtelijke of strafvorderlijke beslissing, is het artikel geplaatst in deze titel over voorwaardelijke straffen en maatregelen.

Eerste en tweede lid

De Minister bepaalt de dag waarop het geldbedrag moet zijn betaald of gestort en stelt de veroordeelde daarvan tijdig in kennis. De Minister kan daarbij uitstel van betaling of storting verlenen en betaling of storting in termijnen toestaan. Daarbij is de Minister vanzelfsprekend gebonden aan de termijn van de proeftijd waarbinnen de voorwaarden gelden. De termijn voor storting van een waarborgsom is evenwel in geen geval langer dan drie maanden, gerekend vanaf de dag waarop het vonnis of arrest voor tenuitvoerlegging vatbaar is geworden. Als de veroordeelde het te betalen of te storten bedrag niet kan opbrengen, kan dat aanleiding zijn de voorwaarde of strafbeschikking te wijzigen met toepassing van artikel 3.3.6, artikel 7.2.6 of artikel 7.3.9, zesde lid (vgl. Kamerstukken II 1977/78, 15 012, nr. 3, p. 57). In andere gevallen zal niet-naleving in principe leiden tot het vorderen van de tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk niet tenuitvoergelegde straf (artikel 7.2.7, eerste lid) dan wel tot herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling (artikelen 7.3.11 en 7.3.12). In geval van een strafbeschikking kan worden overwogen de zaak alsnog voor de rechter te brengen.

Ten opzichte van het huidige artikel 6:4:21, eerste lid, wordt in het eerste lid artikel 1.10.1 (het huidige artikel 6:1:1) niet van overeenkomstige toepassing verklaard. Dat artikel belast de Minister met de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen en enkele strafvorderlijke beslissingen. Een verwijzing naar dat artikel is overbodig, nu de voorwaarden deel uitmaken van een strafrechtelijke of strafvorderlijke beslissing. Artikel 1.10.1 is dus per definitie van toepassing. Ook de verwijzing naar artikel 7.5.4, vierde lid, (het huidige artikel 6:4:5, vijfde lid) is niet overgenomen. Dat artikellid heeft betrekking op de kosten van verhaal. Van verhaal kan echter geen sprake zijn bij een voorwaarde die de veroordeelde vrijwillig moet naleven om tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk niet tenuitvoergelegde straf of herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling te voorkomen. De verwijzing naar artikel 7.5.1, tweede en derde lid, (het huidige artikel 6:4:1, eerste en tweede lid) is niet langer nodig, nu de relevante onderdelen uit die artikelleden zijn uitgeschreven in dit artikel. Tot slot is de wat ongebruikelijke verwijzing naar de delegatiebepaling van het huidige artikel 6:4:8 vervangen door een zelfstandige delegatiebepaling in het vierde lid.

Derde lid

De rechtbank die oordeelt over een vordering tot tenuitvoerlegging van een voorwaardelijk niet tenuitvoergelegde straf of maatregel, is bevoegd te beslissen dat een al gestorte waarborgsom geheel of gedeeltelijk vervalt aan de Staat (artikel 7.2.7, zevende lid). Wordt daartoe niet beslist, dan wordt de waarborgsom teruggegeven, zo bepaalt het derde lid van dit artikel. De Minister is belast met de teruggave. Over het gestorte bedrag wordt geen rente vergoed (Kamerstukken I 1982/83, 15012, nr. 31a, p. 15). In dit verband kan nog worden gewezen op artikel 7.5.22, waarin is bepaald dat een aan een (gewezen) verdachte of veroordeelde uit te keren bedrag – zoals een gestorte waarborgsom – wordt verrekend met aan de Staat verschuldigde geldsommen. Zie nader de toelichting op artikel 7.5.22.

Vierde lid

Het vierde lid geeft een grondslag voor het stellen van nadere regels over de tenuitvoerlegging van geldelijke voorwaarden. In lijn met de vergelijkbare delegatiebepaling van artikel 7.5.10 zien de nadere regels in ieder geval op de plaats en wijze van betaling of storting en op de termijn waarbinnen de betaling of storting moet plaatsvinden.

Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat ook geldelijke voorwaarden kunnen worden gesteld bij de schorsing van de voorlopige hechtenis en bij een voorwaardelijke gratieverlening. De tenuitvoerlegging van deze geldelijke voorwaarden – bij voorlopige hechtenis zekerheidstelling genoemd – vindt op dezelfde wijze plaats. Dit volgt rechtstreeks uit de regelingen over respectievelijk de schorsing van de voorlopige hechtenis (artikel 2.5.33, derde en vierde lid) en de voorwaardelijke gratieverlening (artikel 13, vierde lid, van de Gratiewet).

Toelichting op voorstel ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL VII [wijzigingen in Boek 7 van het Wetboek van Strafvordering] › Onderdeel D · Toelichting 36913 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

In verband met het afschaffen van de mogelijkheid om bij strafbeschikking aanwijzingen te geven – een onderdeel van de aanpassing van de regeling van de buitengerechtelijke afdoening – wordt ook in artikel 7.2.5, eerste lid, de verwijzing naar «aanwijzingen» geschrapt. Nu dit artikel in algemene zin spreekt over gestelde voorwaarden, is het gelet op artikel 1.10.1 niet nodig om de bij strafbeschikking gestelde bijzondere voorwaarden afzonderlijk te vermelden.

Het nieuwe vijfde lid voorziet in de mogelijkheid om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nadere regels te stellen ten aanzien van de nakoming van andere voorwaarden dan de geldelijke voorwaarden in het eerste tot en met derde lid. Een dergelijke grondslag bestaat op dit moment al voor voorwaarden die kunnen worden gesteld bij een transactie (huidige artikel 74, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht). Door deze bepaling in algemene bewoordingen te plaatsen in artikel 7.2.5, wordt bewerkstelligd dat de delegatiegrondslag ook geldt voor andere beslissingen waarbij (doorgaans dezelfde) voorwaarden kunnen worden gesteld. Aldus heeft deze bepaling mede betrekking op bijzondere voorwaarden die worden verbonden aan een door de rechter opgelegde voorwaardelijke straf of die worden gesteld bij een strafbeschikking. Dat is in het bijzonder van belang met het oog op de daar eveneens voorziene voorwaarde van naleving van aanwijzingen in het kader van gedragstoezicht gericht op compliancebeleid (de nieuwe artikelen 14c, tweede lid, onderdeel s, van het Wetboek van Strafrecht en 3.3.1b, tweede lid, onderdeel n).