Artikel 7.2.7

Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL II [vaststelling Boek 7] › BOEK 7 Tenuitvoerlegging › HOOFDSTUK 2 Toezicht, voorwaarden en omzetting › TITEL 2.2 Voorwaardelijke straffen en maatregelen › Artikel 7.2.7 [vordering tot tenuitvoerlegging] · Toelichting 36636 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

Eerste en tweede lid

Dit artikel heeft betrekking op de beslissing van de rechtbank tot het (alsnog) tenuitvoerleggen van een voorwaardelijk niet tenuitvoergelegde straf of maatregel, of een deel daarvan. Een hiertoe strekkende vordering wordt – net als onder de huidige regeling van artikel 6:6:21 – ingediend als de officier van justitie van oordeel is dat een ernstig vermoeden bestaat dat de veroordeelde een voorwaarde niet naleeft of niet heeft nageleefd en niet kan worden volstaan met een waarschuwing of met een vordering tot wijziging van de proeftijd of de voorwaarden (artikel 7.2.6). De vordering tot tenuitvoerlegging wordt niet later ingediend dan drie maanden na het verstrijken van de proeftijd. Bevoegd tot kennisneming van de vordering is de rechtbank die in eerste aanleg heeft kennisgenomen van het strafbare feit waarvoor de straf of maatregel is opgelegd (artikel 7.1.20, eerste lid). Indien de veroordeelde is aangehouden vanwege het ernstige vermoeden van schending van voorwaarden en aannemelijk is dat vrijheidsbeneming zal worden bevolen (artikel 7.2.2, eerste lid), wordt de vordering tegelijk ingediend met de alsdan direct bij de rechter-commissaris in te dienen vordering tot voorlopige tenuitvoerlegging (artikel 7.2.3, tweede lid).

Indien de vordering (mede) verband houdt met het niet naleven van de algemene voorwaarde dat de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit, wordt de vordering gevoegd behandeld bij de berechting van dat nieuwe feit (artikel 7.2.8). Indien naast de algemene voorwaarde ook een bijzondere of een van rechtswege geldende voorwaarde is geschonden, kan dit worden betrokken bij de te voegen vordering. De officier van justitie kan er in dat geval echter ook voor kiezen twee separate vorderingen in te dienen. Dat wil zeggen een bij de berechting te voegen vordering in verband met de schending van de algemene voorwaarde, en een afzonderlijke vordering op grond van dit artikel ten aanzien van de overige voorwaarde(n) (vgl. ECLI:NL:PHR:2007:BB6355).

De Rvdr heeft gevraagd of een wijziging is aangebracht in de discretionaire bevoegdheid die de officier van justitie naar huidig recht zou hebben bij het indienen van de vordering. Dat is niet het geval. Ook naar huidig recht is namelijk geen sprake van een volledig discretionaire bevoegdheid. In het huidige artikel 6:6:21, derde lid, staat weliswaar dat de officier van justitie een vordering «kan» indienen, maar de officier van justitie is in die keuze wel beperkt. Van een vordering mag slechts worden afgezien als kan worden volstaan met een waarschuwing. Dit uitgangspunt – vorderen, tenzij – is zuiverder tot uitdrukking gebracht in de wettekst. Een inhoudelijke wijziging is daarmee niet beoogd. Het al dan niet toewijzen van de vordering vergt uiteraard een afweging per geval. De vaststelling dat een voorwaarde niet is nagekomen hoeft voor de rechtbank geen dwingende reden te zijn om de (gedeeltelijke) tenuitvoerlegging te bevelen. De rechtbank zal op basis van de omstandigheden van het geval, waaronder de ernst van de schending, beslissen tot toewijzing of afwijzing van de vordering. Bij afwijzing van de vordering kan de rechtbank ook (ambtshalve) beslissen tot wijziging van de proeftijd of de voorwaarden (artikel 7.2.6).

Derde lid

Het onderzoek door de rechtbank dient plaats te vinden binnen een zo kort mogelijke termijn. Dat bevordert een zo duidelijk mogelijke relatie tussen de niet-naleving en het alsnog tenuitvoerleggen van de voorwaardelijk niet tenuitvoergelegde straf of maatregel. Bovendien kan sprake zijn van een voorlopige beslissing van de rechter-commissaris waarop spoedig een beslissing moet volgen van de rechtbank. In dat laatste geval geldt een termijn van ten hoogste één maand na ontvangst van de vordering. In reactie op een vraag van de Rvdr wordt opgemerkt dat een onverhoopte overschrijding van deze termijn geen gevolgen heeft voor de ontvankelijkheid van de officier van justitie, voor de bevoegdheid van de rechtbank of voor de geldigheid van de voorlopige beslissing van de rechter-commissaris. Aan een termijnoverschrijding zijn dus geen procedurele consequenties verbonden. Desondanks is het van groot belang dat de wet – net als de huidige wet – verplicht tot een voortvarend onderzoek in geval van een voorlopige beslissing van de rechter-commissaris.

Vierde tot en met zesde lid

De rechtbank kan een eventueel bevel tot voorlopige tenuitvoerlegging van de rechter-commissaris als bedoeld in artikel 7.2.2, eerste lid, onderdeel a, opheffen zolang niet op de vordering tot tenuitvoerlegging is beslist. In geval van de voorlopige tenuitvoerlegging van een korte vrijheidsstraf zal het ten uitvoer te leggen deel daarvan doorgaans al deels zijn ondergaan op het moment dat de rechtbank oordeelt over de vordering. Bij toewijzing van de vordering kan de rechtbank dan ook bevelen dat de al ondergane vrijheidsbeneming in mindering wordt gebracht. Voor het geval de rechtbank gebruikmaakt van de door het vijfde lid geboden mogelijkheid de vrijheidsstraf om te zetten in een taakstraf, zal de rechtbank in de uitspraak bepalen volgens welke maatstaf de aftrek zal plaatsvinden. Wijst de rechtbank de vordering af of verklaart zij de officier van justitie niet-ontvankelijk, en heeft vrijheidsbeneming plaatsgevonden op basis van de voorlopige beslissing van de rechter-commissaris, dan kan de veroordeelde een vergoeding worden toegekend op basis van artikel 6.6.6, derde lid.

Zevende lid

Indien bij een voorwaardelijk niet tenuitvoergelegde straf of maatregel als bijzondere voorwaarde is gesteld dat de veroordeelde een waarborgsom moet storten, kan de rechtbank beslissen dat een al gestorte waarborgsom geheel of gedeeltelijk vervalt aan de Staat. Wordt daartoe niet beslist, dan wordt de waarborgsom na ommekomst van de proeftijd teruggegeven conform artikel 7.2.5, derde lid.

Vervallen onderdelen van artikel 6:6:21

Het vijfde en achtste lid van het huidige artikel 6:6:21 zijn niet overgenomen. Het huidige vijfde lid bevat een hoorplicht voor het geval het onderzoek door de rechtbank volgt op een aanhouding. De Rvdr heeft gevraagd de noodzaak van deze hoorplicht nader toe te lichten. Dit verzoek heeft geleid tot het nadere inzicht dat een hoorplicht niet nodig is. Als de veroordeelde is aangehouden, wordt namelijk ook een vordering tot (voorlopige) tenuitvoerlegging ingediend bij de rechter-commissaris (artikel 7.2.2, derde lid). De rechter-commissaris beslist binnen drie dagen en hoort zo mogelijk de aangehouden veroordeelde (artikel 7.2.3, derde lid). De vrijheidsbeneming in een politiecel maakt dat de veroordeelde zich in dat geval moet kunnen uitlaten over de ontstane situatie en over de gevorderde (voorlopige) tenuitvoerlegging. Indien de rechter-commissaris de vordering tot (voorlopige) tenuitvoerlegging afwijst, wordt de aangehouden veroordeelde in vrijheid gesteld. In geval van toewijzing wordt overgegaan tot (voorlopige) tenuitvoerlegging. Tijdens de (latere) beoordeling door de rechtbank op grond van dit artikel, zal de veroordeelde dus niet langer zijn aangehouden. Daarom kan worden volstaan met de hoofdregel dat de veroordeelde wordt gehoord, althans daartoe wordt opgeroepen (1.2.18, tweede lid). Op dit punt is dit artikel weer gelijk aan het voormalige artikel 14g van het Wetboek van Strafrecht.

Het achtste lid van het huidige artikel 6:6:21 bepaalt dat als een voorwaardelijke invrijheidstelling wordt herroepen nadat zij is geschorst, de (verdere) tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf wordt geacht te zijn hervat op de dag van de aanhouding van de veroordeelde. Dit voorschrift is voor de rechtbank in onbruik geraakt sinds de inwerkingtreding van de Wet straffen en beschermen. Sindsdien beslist de officier van justitie over herroeping van een voorwaardelijke invrijheidstelling (artikelen 7.3.11 en 7.3.12). Met de Wet straffen en beschermen is nagelaten artikel 6:6:21, achtste lid, te schrappen. Het uitgangspunt dat de (verdere) tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf wordt geacht te zijn hervat op de dag van de aanhouding, is uiteraard wel behouden gebleven, in artikel 7.3.12, vierde lid.

Toelichting op voorstel ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL VII [wijzigingen in Boek 7 van het Wetboek van Strafvordering] › Onderdeel E en F · Toelichting 36913 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified · bron

De wijzigingen in artikel 7.2.6, eerste lid, onderdeel c, en derde lid, houden allereerst verband met de herstructurering van (bijzondere) voorwaarden en het toezicht op de naleving daarvan (zie ook paragraaf 9 van het algemeen deel van deze memorie van toelichting). Het artikellid wordt in die zin verruimd dat ook als een toezichtopdracht aan een andere instelling dan een reclasseringsinstelling is gegeven, de rechter deze opdracht alsnog kan geven, wijzigen of opheffen. Aangezien de leden van artikel 38 van het Wetboek van Strafrecht worden gewijzigd in deze aanvullingswet, is in artikel 7.2.6, derde lid, de verwijzing daarnaar aangepast.

Daarnaast worden in deze onderdelen wijzigingen doorgevoerd in de artikelen 7.2.6, aanhef en eerste lid, en 7.2.7, eerste lid, in verband met de aanpassing van de regeling van de buitengerechtelijke afdoening. Als gevolg van die aanpassing wordt in dit wetsvoorstel in Boek 7 invulling gegeven aan een nieuwe Titel 2.3, die betrekking heeft op de omzetting van voorwaardelijke straffen of maatregelen die in een strafbeschikking zijn opgelegd. Deze nieuwe regeling maakt het noodzakelijk om in de artikelen 7.2.6 en 7.2.7 (en indirect ook artikel 7.2.8, dat naar de in artikel 7.2.7 bedoelde vordering verwijst) te verduidelijken dat deze alleen van toepassing zijn op de tenuitvoerlegging van voorwaardelijke straffen en maatregelen die door de rechter zijn opgelegd.

Ten slotte wordt in artikel 7.2.7, vijfde en zesde lid, de term «gelasten» (of een vervoeging daarvan) steeds vervangen door de in het nieuwe wetboek gehanteerde term «bevelen» (of een vervoeging daarvan).