Factsheet artikel 7.2.8c
Deterministisch samengesteld uit gevalideerde records van release release-2026-11-03-6c742fbd8e; volledige teksten, geen samenvatting. Per rubriek staat of de bron iets vermeldt (aanwezig), niets vermeldt (niet in de bron), nog niet is beoordeeld, of niet van toepassing is. JSON downloaden
VoorstelNog niet in werkingVoorstel (eerste aanvullingswet, in behandeling)Toelichting beschikbaar
Vastgestelde tekst niet van toepassing
Artikel bestaat alleen in het wetsvoorstel; geen vastgestelde tekst.
Voorgestelde tekst (eerste aanvullingswet 36913) aanwezig
Wetsvoorstel in behandeling; geen geldend recht. Alleen in het voorstel.
Voorgestelde wijzigingsinstructies aanwezig
ARTIKEL IV › Onderdeel P
In artikel 4.4.9, eerste lid, wordt na «een vordering tot tenuitvoerlegging van een niet tenuitvoergelegde straf of maatregel» toegevoegd «of een vordering als bedoeld in artikel 7.2.8c, eerste lid,».
Geconsolideerde presentatie (KWEST) aanwezigherkomst: gelijk aan kst 36913 2
Geconsolideerde presentatieVoorstel, in behandelingNog niet in werkingProjectie met voorstel Ontwikkeldata uit de openbare KWEST-repository; vergelijking met primaire bronnen: stb-2026-56: afwezig; stb-2026-57: afwezig; kst-36913-2: exact.
Leden en onderdelen aanwezig3
De leden staan hierboven in de wettekst; ieder lid en onderdeel is afzonderlijk citeerbaar met een eigen bewijsrecord.
Normatieve regels nog niet beoordeeld
Regelextractie voor dit artikel nog niet uitgevoerd of nog niet beoordeeld.
Definities niet in de bron
Dit artikel bevat geen definitie en wordt niet door een definitie uit de begrippenlijst aangewezen.
Toelichting (memorie van toelichting) aanwezig2 passage(s)
Toelichting op voorstel ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL VII [wijzigingen in Boek 7 van het Wetboek van Strafvordering] › Onderdeel G · Toelichting 36913 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified
In dit onderdeel wordt invulling gegeven aan de in de tweede vaststellingswet nog gereserveerde Titel 2.3 van Boek 7. In de nieuwe titel wordt een drietal nieuwe artikelen (artikelen 7.2.8a tot en met 7.2.8c) opgenomen. De nieuwe titel houdt verband met de aanpassing van de regeling van de buitengerechtelijke afdoening en heeft betrekking op de wijziging van onherroepelijke strafbeschikkingen in het nadeel van de veroordeelde (meer in het bijzonder: de omzetting van de in een strafbeschikking opgelegde straffen en maatregelen). Hieronder worden de nieuwe titel en de daarin opgenomen artikelen toegelicht.
Toelichting ARTIKELSGEWIJS DEEL › ARTIKEL VII [wijzigingen in Boek 7 van het Wetboek van Strafvordering] › Onderdeel G › TITEL 2.3 Omzetting van straffen en maatregelen in een strafbeschikking › Artikel 7.2.8c [vordering tot omzetting bij de rechtbank] · Toelichting 36913 (KWEST-structuur) · verificatie tegen officiële XML: verified
Dit artikel regelt de bevoegdheid van de officier van justitie om een vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking in te dienen bij de rechtbank. De beslissing van de rechtbank tot wijziging van de strafbeschikking is een eigenstandige beslissing die hetzij door de raadkamer wordt genomen (zie artikel 1.2.23), hetzij – wanneer na het overtreden van de algemene voorwaarde het nieuwe strafbare feit op grond van artikel 7.2.8b aan de rechter wordt voorgelegd en de wijzigingsvordering gelijktijdig moet worden behandeld – in het eindvonnis wordt opgenomen (zie artikel 4.4.11, tweede lid).
Op de procedure van dit artikel zijn (buiten de gevallen van artikel 7.2.8b) de algemene bepalingen over de behandeling door de raadkamer van toepassing (Boek 1, Titel 2.3). Op grond van artikel 1.2.12, tweede lid, is de rechtbank bevoegd die ook bevoegd is om het strafbare feit waarop de vordering betrekking heeft te berechten. En artikel 1.2.15 bepaalt dat het openbaar ministerie de op de zaak betrekking hebbende stukken overdraagt en dat de veroordeelde daarvan in beginsel kan kennisnemen. Het onderzoek op de zitting vindt in het openbaar plaats (artikel 1.2.16) en de officier van justitie is bij het onderzoek op de zitting aanwezig en wordt gehoord (artikel 1.2.18, eerste lid). Ook de veroordeelde wordt gehoord, althans hiertoe opgeroepen (artikel 1.2.18, tweede lid). De raadkamer kan een getuige of deskundige oproepen voor verhoor (artikel 1.2.19, vierde lid). Het karakter van de raadkamerprocedure brengt mee dat de rechtbank vrij is om te bepalen of een getuige of deskundige wordt opgeroepen; zij zal daartoe naar verwachting alleen in bijzondere gevallen overgaan. Uit de algemene regels over rechterlijke beslissingen ten aanzien van de tenuitvoerlegging (Boek 7, Titel 1.5) volgt dat de veroordeelde het recht heeft zich te doen bijstaan door een raadsman naar keuze (artikel 7.1.21, eerste lid). Voor de veroordeelde die geen raadsman heeft, wordt voorafgaand aan het onderzoek op de zitting door het bestuur van de raad voor de rechtsbijstand een raadsman aangewezen (artikel 7.1.21, tweede lid). Dat de veroordeelde door betekening wordt opgeroepen voor de zitting, volgt uit artikel 7.1.22, derde lid. Ook degene die is belast met reclasseringstoezicht kan, indien daartoe aanleiding is, worden opgeroepen tot bijwoning van de zitting.
Wanneer naar het oordeel van de officier van justitie een ernstig vermoeden bestaat dat de veroordeelde de algemene voorwaarde heeft overtreden en de officier van justitie de zaak betreffende het nieuwe strafbaar feit op grond van artikel 7.2.8b bij de strafrechter ter berechting aanbrengt, vindt de behandeling van de vordering tot wijziging van de strafbeschikking gelijktijdig plaats met de berechting van het nieuwe strafbaar feit. Op de gevoegde behandeling zijn dan de gewone strafvorderlijke regels over de berechting van toepassing. Op grond van het bij dit wetsvoorstel ingevoegde tweede lid van artikel 1.4.2 wordt de persoon tegen wie de onherroepelijke strafbeschikking is uitgevaardigd in dit verband met de verdachte gelijkgesteld.
Eerste lid
Dit artikellid betreft de omzettingsvordering van de officier van justitie. Indien sprake is van een ernstig vermoeden dat een in de onherroepelijke strafbeschikking gestelde voorwaarde niet is of wordt nageleefd, kan deze vordering inhouden dat de in die strafbeschikking opgelegde straf wordt omgezet in een onvoorwaardelijke straf van gelijke soort en hoogte. Ook kan de vordering inhouden dat de proeftijd wordt verlengd of dat de bijzondere voorwaarden worden gewijzigd. Indien de strafbeschikking niet volledig is tenuitvoergelegd, kan worden gevorderd dat de onvoorwaardelijk opgelegde geldboete wordt omgezet in een taakstraf. De genoemde wijzigingen kan de officier van justitie ook zelfstandig bewerkstelligen op grond van artikel 7.2.8a, tweede en derde lid. De reden om desondanks voor een omzettingsvordering bij de rechtbank te kiezen zal in deze gevallen veelal zijn dat de rechtbank bij omzetting in een onvoorwaardelijke geldboete of taakstraf meteen de toepassing van vervangende hechtenis beveelt voor het geval niet aan de straf wordt voldaan (artikel 7.2.8c, derde lid). Behalve de in artikel 7.2.8a, derde lid, bedoelde omzetting van een geldboete in een taakstraf, kan de vordering van de officier van justitie na een onvolledige tenuitvoerlegging ook een omzetting van een onvoorwaardelijke straf of een maatregel in gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden inhouden. Uit deze formulering blijkt dat ook het niet voldoen aan een schadevergoedingsmaatregel kan leiden tot een vordering tot omzetting in een vrijheidsbenemende straf.
Uit het bovenstaande blijkt dat een vordering om een voorwaardelijke geldboete om te zetten in een onvoorwaardelijke taakstraf, anders dan bepleit in het advies van het OM, niet tot de mogelijkheden behoort. Zo’n mogelijkheid past niet bij het ook door het OM onderschreven uitgangspunt dat de in de onherroepelijke strafbeschikking opgelegde voorwaardelijke straf na schending van de voorwaarden wordt omgezet in een gelijksoortige onvoorwaardelijke straf (zie nader paragraaf 6.2.3 van het algemeen deel van de memorie van toelichting). Daarbij verdient opmerking dat de rechtbank niet aan de vordering van de officier van justitie gebonden is. De rechtbank heeft dus ruimte om rekening te houden met (gewijzigde) persoonlijke omstandigheden van de veroordeelde, zoals betalingsonmacht. In zo’n uitzonderlijke situatie zou de rechtbank in het kader van een passende bestraffing kunnen kiezen voor oplegging van een onvoorwaardelijke taakstraf in plaats van een onvoorwaardelijke geldboete. Zoals gezegd mag overigens worden verwacht dat de rechtbank in het algemeen de voorwaardelijke straf – in overeenstemming met de vordering van de officier van justitie – zal omzetten in een onvoorwaardelijke straf van gelijke soort en hoogte (zie de algemene inleiding bij deze titel). Daar komt bij dat algemene motiveringsplicht van artikel 1.2.23, derde lid, meebrengt dat de rechtbank bij een afwijking van de vordering van de officier van justitie de redenen daarvoor zal moeten opgeven in haar beslissing. De vordering vormt immers het uitgangspunt voor de beoordeling door de rechtbank.
Tweede lid
De rechtbank wijst de vordering van de officier van justitie af en vernietigt de strafbeschikking wanneer de schuldvaststelling waarop zij berust ontoereikend is. Dit is voorgeschreven omdat de vordering in de praktijk altijd zal strekken tot het toepassen van vrijheidsbeneming (zie de algemene inleiding bij deze titel). Na de onvolledige tenuitvoerlegging van een strafbeschikking zal de officier van justitie een taakstraf of (hogere) geldboete immers normaal gesproken willen laten omzetten in gevangenisstraf of hechtenis. En bij omzetting van een voorwaardelijke in een onvoorwaardelijke taakstraf of geldboete moet de rechtbank de toepassing van vervangende hechtenis bevelen (zie het derde lid). Op grond van het wetsvoorstel verbetering aanpak rijden onder invloed (Kamerstukken II 2023/24, 36 586, nr. 2) zal ook bij de ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen worden bepaald dat de rechter de toepassing van vervangende hechtenis beveelt voor het geval niet aan deze bijkomende straf wordt voldaan. Dit wetsvoorstel is aanhangig bij de Tweede Kamer. Indien dit wetsvoorstel wordt aangenomen zal artikel 7.2.8c op dit punt worden aangevuld, zodat de toepassing van vervangende hechtenis ook moet worden bevolen bij omzetting van een voorwaardelijke in een onvoorwaardelijke rijontzegging. Indien de tenuitvoerlegging van die onvoorwaardelijke straf vervolgens niet slaagt, kan die vervangende hechtenis zonder rechterlijke tussenkomst daadwerkelijk worden toegepast (zie de artikelen 7.5.8 en 7.6.4, die in het derde lid van overeenkomstige toepassing worden verklaard). Zoals uiteengezet in het algemeen deel van de memorie van toelichting (paragraaf 12.4) is oplegging van een vrijheidsbenemende sanctie grondrechtelijk en verdragsrechtelijk alleen mogelijk na een rechterlijke beoordeling van de schuldvaststelling. Dat verklaart ook waarom hier een indringender toetsing is vereist dan wanneer het gaat om de tenuitvoerlegging van een door de rechter opgelegde voorwaardelijke straf of een door de rechter bevolen toepassing van vervangende hechtenis. Een schuldvaststelling is toereikend in de zin van deze bepaling wanneer is bewezen dat de veroordeelde het feit heeft begaan, dit feit een strafbaar feit is en de verdachte daarvoor strafbaar is. De rechtbank kan er normaal gesproken van uitgaan dat de schuldvaststelling waarop de onherroepelijke strafbeschikking berust toereikend is. De veroordeelde moet in de gelegenheid zijn deze schuldvaststelling te betwisten. Ook is denkbaar dat de rechtbank de schuldvaststelling ambtshalve ontoereikend oordeelt. Dat de schuldvaststelling door de rechtbank moet worden beoordeeld betekent overigens niet dat hier sprake zou zijn van een integrale berechting zoals deze plaatsvindt na het uitvaardigen van een procesinleiding. Deze beoordeling gebeurt immers nog steeds binnen de kaders van de raadkamerprocedure die hierboven zijn uiteengezet. Wel is sprake van een openbare behandeling door een onafhankelijke en onpartijdige rechter, waarbij de veroordeelde adequate mogelijkheden heeft om bijgestaan door een raadsman zijn schuld te betwisten.
Indien de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking vernietigt wegens een ontoereikende schuldvaststelling is de zaak daarmee afgedaan. Dat wil zeggen dat de gewezen verdachte voor hetzelfde feit niet opnieuw kan worden vervolgd, zoals de laatste zin van het tweede lid expliciet bepaalt. Dit is noodzakelijk omdat de zaak hier – anders dan in andere gevallen waarin een strafbeschikking door de rechtbank wordt vernietigd (zie de artikelen 4.3.19 en 5.3.6) – niet uitmondt in een rechterlijk eindvonnis. Daarmee zijn aan deze vernietiging dezelfde rechtsgevolgen verbonden als aan de volledige tenuitvoerlegging of intrekking van de strafbeschikking (zie artikel 3.3.7). Anders dan in artikel 3.3.7 ligt het echter niet in de rede om hier een uitzondering te maken voor de situatie waarin het gerechtshof na beklag door de rechtstreeks belanghebbende alsnog de vervolging zou bevelen op grond van Boek 3, Hoofdstuk 5. Er heeft immers al een inhoudelijke rechterlijke beoordeling van de schuldvaststelling – en daarmee van de haalbaarheid van een nieuwe vervolging in dezelfde zaak – plaatsgevonden.
Derde lid
De rechtbank wijzigt de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen, tenzij zij de vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking afwijst. De vordering kan met toepassing van het tweede lid worden afgewezen als de rechtbank van oordeel is dat de onherroepelijke strafbeschikking niet op een toereikende schuldvaststelling berust. De vordering kan verder worden afgewezen als niet aan de in artikel 7.2.8a, eerste lid, gestelde voorwaarden is voldaan. Dat laatste doet zich voor als naar het oordeel van de rechtbank geen sprake is van onvolledige tenuitvoerlegging van de strafbeschikking dan wel een overtreding van een voorwaarde. Ondanks de onvolledige tenuitvoerlegging of de overtreding van de voorwaarden kan de rechtbank de vordering ook afwijzen als zij de straf of maatregel die in de onherroepelijke strafbeschikking is opgelegd nog steeds passend acht en een verlenging van de proeftijd of een wijziging van de bijzondere voorwaarden (enzovoort, zie artikel 7.2.8a, tweede lid) dan wel het bepalen van vervangende hechtenis evenmin nodig vindt. Zo is het denkbaar dat de rechtbank de veroordeelde nog een kans wil bieden om binnen de oorspronkelijke proeftijd alsnog aan de bijzondere voorwaarde te voldoen.
Wanneer de vordering wordt toegewezen, wijzigt de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen (zie ook paragraaf 6.2.3 in het algemeen deel van de memorie van toelichting). De rechtbank is daarbij niet gebonden aan de vordering van de officier van justitie. Een model waarin de rechtbank de vordering van de officier van justitie alleen zou kunnen toewijzen of afwijzen, komt weinig efficiënt voor. Indien de rechtbank de gevorderde straf of maatregel niet passend acht, bijvoorbeeld omdat zij de gevorderde gevangenisstraf te lang of te kort vindt, zou zij in een dergelijk model de vordering moeten afwijzen. De officier van justitie zou dan vervolgens een nieuwe vordering moeten indienen om alsnog omzetting (bijvoorbeeld in een kortere of langere gevangenisstraf) te bewerkstelligen. De passende straf of maatregel kan ook een zwaardere sanctie zijn dan die in de initiële strafbeschikking was opgelegd of door de officier van justitie is gevorderd, al zal dat laatste naar verwachting alleen in uitzonderlijke gevallen aan de orde zijn (zie de algemene inleiding bij deze titel). In dit opzicht is geen sprake van een verandering ten opzichte van de huidige situatie bij berechting na een onvolledige tenuitvoerlegging.
Het karakter van de omzettingsprocedure – die in vergelijking met een volledige berechting meer summier geregeld is – brengt mee dat de rechtbank bij de oplegging van de passende straf of maatregel moet blijven binnen de grenzen die in artikel 3.3.1 en volgende aan die sancties zijn gesteld. Dat betekent dat de op te leggen taakstraf ten hoogste 180 uur mag belopen (artikel 3.3.1, eerste lid, onderdeel a). Behalve de in artikel 3.3.1 voorziene straffen en maatregelen kan de rechtbank ook gevangenisstraf of hechtenis opleggen. Na een onvolledige tenuitvoerlegging van de onherroepelijke strafbeschikking zal een vrijheidsbenemende sanctie immers vaak passend zijn (zie de algemene inleiding bij deze titel). Vanwege de aard van de omzettingsprocedure is de maximale duur van de gevangenisstraf of hechtenis beperkt tot drie maanden, wat correspondeert met de maximale vervangende hechtenis die een rechter aan een taakstraf van 180 uur zou kunnen verbinden (artikel 22d, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht). Andere dan de hierboven bedoelde sancties kunnen in het kader van de omzettingsprocedure niet worden opgelegd. Met de aard van deze raadkamerprocedure laat zich bijvoorbeeld niet verenigen dat een ISD-maatregel of een terbeschikkingstelling zou kunnen worden opgelegd. Bovendien kan de officier van justitie deze sancties op basis van artikel 7.2.8c, eerste lid, niet vorderen, terwijl zo’n vordering voor de oplegging van ontnemingsmaatregel of een ISD-maatregel bijvoorbeeld wel noodzakelijk is (zie de artikelen 36e en 38m van het Wetboek van Strafrecht). De bepalingen uit het Eerste Boek van het Wetboek van Strafrecht en uit Boek 7 van het nieuwe Wetboek van Strafvordering over de oplegging en tenuitvoerlegging van gevangenisstraf en hechtenis zijn rechtstreeks van toepassing in gevallen waarin de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking wijzigt door deze straffen op te leggen. Alleen artikel 21 van het Wetboek van Strafrecht en artikel 7.3.1 van het nieuwe Wetboek van Strafvordering zijn hier expliciet van overeenkomstige toepassing verklaard, omdat daarin wordt verwezen naar de «rechterlijke uitspraak» en de «rechterlijke beslissing».
Indien een taakstraf wordt opgelegd, beveelt de rechtbank dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de straf wordt voldaan. Indien een geldboete wordt opgelegd, beveelt zij dat bij onvolledige betaling of verhaal een vervangende taakstraf en vervangende hechtenis zal worden toegepast. Indien de rechtbank een vervangende taakstraf niet opportuun acht, beveelt zij dat vervangende hechtenis zal worden toegepast. De artikelen 22d en 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 7.5.8 en 7.6.4 zijn hierbij van overeenkomstige toepassing verklaard, omdat deze artikelen gelet op hun bewoordingen niet automatisch van toepassing zijn op de door de rechtbank gewijzigde strafbeschikking. Voor zover deze bepalingen de geldboete betreffen zijn deze inmiddels gewijzigd als gevolg van het bij de behandeling van de tweede vaststellingswet aangenomen amendement-Sneller c.s., dat voorziet in introductie van de vervangende taakstraf (zie Kamerstukken II 2024/25, 36 636, nr. 17). De toepasselijkheid van de bepalingen over vervangende hechtenis betekent onder meer dat voor elke volle € 25 van de geldboete en voor elke twee uur van de taakstraf niet meer dan één dag wordt opgelegd. Vanwege de aard van de omzettingsprocedure is de maximale duur van de vervangende hechtenis beperkt tot drie maanden, hetgeen op grond van de omrekensleutel van artikel 22d, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht correspondeert met de maximale duur van de taakstraf die de officier van justitie in een strafbeschikking kan opleggen (te weten 180 uur, zie artikel 3.3.1, eerste lid, onderdeel a). Om dezelfde reden is de maximale duur van de vervangende taakstraf beperkt tot 180 uur. Voor elke € 12,50 van de geldboete wordt niet minder dan één uur vervangende taakstraf opgelegd.
Andere dan de genoemde bepalingen in het Wetboek van Strafrecht over de geldboete en de taakstraf zijn ook van toepassing indien deze straffen in een (gewijzigde) strafbeschikking worden opgelegd. In reactie op het advies van de Rvdr kan worden bevestigd dat dit ook geldt voor de artikelen 22c en 24a van het Wetboek van Strafrecht. Uit die laatste bepaling volgt dat «in de strafbeschikking» kan worden bepaald dat degene aan wie de geldboete wordt opgelegd het bedrag in gedeelten mag voldoen.
Indien de vordering wordt gedaan na een overtreding van de voorwaarden bij een voorwaardelijke strafbeschikking, kan de rechtbank ook de proeftijd verkorten of verlengen, de bijzondere voorwaarden alsnog stellen, wijzigen of opheffen, de termijn wijzigen waarbinnen de bijzondere voorwaarden gelden binnen de proeftijd, alsnog een opdracht tot toezicht geven of die opdracht wijzigen of opheffen (zie artikel 7.2.6, eerste lid). Dit is naar aanleiding van een redactionele opmerking van de Rvdr in de tekst van dit artikellid (en in artikel 7.2.10, vierde lid) verduidelijkt. De verwijzing naar artikel 7.2.6, eerste lid, maakt duidelijk dat de rechtbank de strafbeschikking – anders dan de officier van justitie in het kader van artikel 7.2.8a, tweede lid – ook in het voordeel van de veroordeelde kan wijzigen, hetgeen voortvloeit uit haar verantwoordelijkheid voor een passende bestraffing. Uit de aard van de omzettingsprocedure volgt verder dat de rechtbank de proeftijd maximaal met een jaar kan verlengen, nu dat de termijn is die door de officier van justitie in de strafbeschikking ten hoogste kan worden verbonden aan de proeftijd (vgl. artikel 3.3.1a, tweede lid, artikel 7.2.8a, tweede lid, onderdeel a, en artikel 7.2.6, tweede lid). In deze gevallen wordt de vordering tot wijziging dus wel toegewezen, maar kan dezelfde (voorwaardelijke) straf of maatregel worden opgelegd als in de onherroepelijke strafbeschikking, zij het dat daar bijvoorbeeld een langere proeftijd of nieuwe bijzondere voorwaarden aan verbonden worden. Dat is in die situatie dan naar het oordeel van de rechtbank de passende straf of maatregel. Ook als de rechtbank dezelfde taakstraf of geldboete oplegt die al in de onherroepelijke strafbeschikking was opgenomen, beveelt zij dat in geval van niet-voldoening vervangende hechtenis (en in het geval van een geldboete ook vervangende taakstraf) zal worden toegepast. Alleen als de vordering wordt afgewezen is het bevelen van de toepassing van vervangende hechtenis of vervangende taakstraf uiteraard niet aan de orde.
Tegen de beslissing van de rechtbank als bedoeld in artikel 7.2.8c, tweede en derde lid, is geen rechtsmiddel opengesteld. Dat is slechts anders in het geval waarin de vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking is gebaseerd op niet-naleving van de algemene voorwaarde en deze vordering gelijktijdig met de berechting van het nieuwe strafbaar feit wordt behandeld (artikel 7.2.8b). In dat geval staan hoger beroep en beroep in cassatie open in gevallen waarin die rechtsmiddelen ook openstaan tegen de veroordeling voor het nieuwe strafbaar feit. Op dit punt komt de regeling overeen met die van de voorwaardelijke veroordeling door de rechter. Dat een rechtsmiddel open staat tegen de beslissing op een vordering tot omzetting die gevoegd is behandeld bij de berechting van een nieuw strafbaar feit, volgt uit het samenstel van bepalingen in Boek 5 (Rechtsmiddelen) over het hoger beroep bij de reguliere berechting. Een aanvullende voorziening in het kader van de omzettingsprocedure is niet nodig.
Verwijzingen aanwezig
Verwijst naar: art. 7.2.8aart. 3.3.1art. 7.2.6art. 7.3.1art. 7.5.8art. 7.6.4
Verwezen door: art. 1.4.2art. 4.4.9art. 7.2.8b
Transponering (oud ↔ nieuw) niet in de bron
Geen transponeringsregel in de tabel van 2023.
Openstaande punten niet in de bron
Geen openstaande reviewpunten voor dit artikel.
Bronnen aanwezig
| Document | Status | Hash |
|---|---|---|
| Eerste aanvullingswet, voorstel van wet (Kamerstukken II 2025/26, 36913, nr. 2) · publicatie docv:kst-36913-2:3e5c0219181d | VoorstelNog niet in werking | 3e5c0219181d3295… |
| Geconsolideerde tekst (KWEST, repository) docv:kwest-wet:f48b037c7e4f | Geconsolideerde presentatieFase onbekendNog niet in werkingProjectie met voorstel | f48b037c7e4f05b8… |
Volledige JSONhet canonieke factsheetrecord
{
"schema_version": "1.0.0",
"id": "factsheet:artikel:7.2.8c",
"type": "factsheet_artikel",
"run_id": "run-2026-11-09T10-04-47-158Z",
"bepaling": {
"schema_version": "1.0.0",
"id": "prov:wvsv:art-7.2.8c",
"type": "bepaling",
"wetboek": "wvsv_nieuw",
"artikelnummer": "7.2.8c",
"structuurpad": [
"Boek 7",
"Hoofdstuk 2",
"Titel 2.3"
],
"versie_ids": [
"provv:wvsv:art-7.2.8c:kst-36913-2",
"provv:wvsv:art-7.2.8c:kwest-wet"
],
"vastgestelde_versie_id": null,
"voorgestelde_versie_ids": [
"provv:wvsv:art-7.2.8c:kst-36913-2"
],
"geconsolideerde_versie_id": "provv:wvsv:art-7.2.8c:kwest-wet",
"review_ids": []
},
"labels": [
"Voorstel (eerste aanvullingswet, in behandeling)",
"Toelichting beschikbaar"
],
"vastgestelde_tekst": {
"status": "not_applicable",
"toelichting": "Artikel bestaat alleen in het wetsvoorstel; geen vastgestelde tekst."
},
"voorgestelde_tekst": {
"status": "present",
"items": [
{
"id": "provv:wvsv:art-7.2.8c:kst-36913-2",
"documentversie_id": "docv:kst-36913-2:3e5c0219181d",
"bron": {
"documentversie_id": "docv:kst-36913-2:3e5c0219181d",
"document": {
"id": "doc:kst-36913-2",
"titel": "Eerste aanvullingswet, voorstel van wet (Kamerstukken II 2025/26, 36913, nr. 2)",
"urls": {
"html": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.html",
"xml": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.xml",
"pdf": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.pdf"
},
"officiele_identificaties": [
{
"soort": "kamerstuk",
"waarde": "kst-36913-2"
},
{
"soort": "dossiernummer",
"waarde": "36913"
}
]
},
"juridische_context": {
"brontype": "bill",
"wetgevingsfase": "introduced",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_in_force",
"consolidatiekarakter": "not_applicable",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:109d2164151a5415"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"sha256": "3e5c0219181d32958ac2662140e4b46221de34eb1896d5d8d89d9769353489ff",
"opmerkingen": [
"Nota van wijziging (2026-09-30) en latere stukken niet verwerkt; dossier in behandeling bij de Tweede Kamer op de peildatum."
]
},
"tekstonderdeel_id": "sec:kst-36913-2:art-7.2.8c",
"tekst": "1. De officier van justitie kan in de gevallen, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, bij de rechtbank een vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking indienen. Behalve de in artikel 7.2.8a, tweede en derde lid, bedoelde wijzigingen, kan de vordering ook een omzetting van een onvoorwaardelijke straf of een maatregel in gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden inhouden.\n2. De rechtbank beoordeelt of de onherroepelijke strafbeschikking op een toereikende schuldvaststelling berust. Indien de rechtbank oordeelt dat van een toereikende schuldvaststelling geen sprake is, wijst zij de vordering af en vernietigt zij de onherroepelijke strafbeschikking. Na vernietiging van de onherroepelijke strafbeschikking kan de gewezen verdachte niet opnieuw worden vervolgd voor hetzelfde feit.\n3. Bij toewijzing van de vordering wijzigt de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen. Zij kan behalve een in artikel 3.3.1 voorziene straf of maatregel, ook gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden opleggen. In het geval, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, onderdeel a, kan de wijziging mede een beslissing als bedoeld in artikel 7.2.6, eerste lid, inhouden. De artikelen 21, 22d en 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 7.3.1, 7.5.8 en 7.6.4 zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat de vervangende hechtenis ten hoogste drie maanden en de vervangende taakstraf ten hoogste honderdtachtig uur duurt.",
"leden": [
{
"id": "sec:kst-36913-2:art-7.2.8c/lid-1",
"soort": "lid",
"nummer": "1",
"tekst": "1. De officier van justitie kan in de gevallen, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, bij de rechtbank een vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking indienen. Behalve de in artikel 7.2.8a, tweede en derde lid, bedoelde wijzigingen, kan de vordering ook een omzetting van een onvoorwaardelijke straf of een maatregel in gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden inhouden.",
"offset_in_ouder": {
"start": 0,
"eind": 409
},
"verwijzingen": [
"7.2.8a"
],
"kinderen": []
},
{
"id": "sec:kst-36913-2:art-7.2.8c/lid-2",
"soort": "lid",
"nummer": "2",
"tekst": "2. De rechtbank beoordeelt of de onherroepelijke strafbeschikking op een toereikende schuldvaststelling berust. Indien de rechtbank oordeelt dat van een toereikende schuldvaststelling geen sprake is, wijst zij de vordering af en vernietigt zij de onherroepelijke strafbeschikking. Na vernietiging van de onherroepelijke strafbeschikking kan de gewezen verdachte niet opnieuw worden vervolgd voor hetzelfde feit.",
"offset_in_ouder": {
"start": 410,
"eind": 821
},
"verwijzingen": [],
"kinderen": []
},
{
"id": "sec:kst-36913-2:art-7.2.8c/lid-3",
"soort": "lid",
"nummer": "3",
"tekst": "3. Bij toewijzing van de vordering wijzigt de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen. Zij kan behalve een in artikel 3.3.1 voorziene straf of maatregel, ook gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden opleggen. In het geval, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, onderdeel a, kan de wijziging mede een beslissing als bedoeld in artikel 7.2.6, eerste lid, inhouden. De artikelen 21, 22d en 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 7.3.1, 7.5.8 en 7.6.4 zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat de vervangende hechtenis ten hoogste drie maanden en de vervangende taakstraf ten hoogste honderdtachtig uur duurt.",
"offset_in_ouder": {
"start": 822,
"eind": 1549
},
"verwijzingen": [
"3.3.1",
"7.2.8a",
"7.2.6",
"7.3.1",
"7.5.8",
"7.6.4"
],
"kinderen": []
}
],
"juridische_context": {
"brontype": "bill",
"wetgevingsfase": "introduced",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_in_force",
"consolidatiekarakter": "not_applicable",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:109d2164151a5415"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"herkomst_analyse": {
"vergelijking": {},
"gelijkenis": {},
"conclusie": "primaire_bron",
"wijzigingsinstructie_ids": []
},
"bewijs_ids": [
"evidence:443a77d5019feaae",
"evidence:265f4895bb965621",
"evidence:25c1a387d56af10c",
"evidence:d6221893023deedc"
],
"review_ids": [],
"bronlocator": {
"xml_pad": "/officiele-publicatie[1]/kamerstuk[1]/stuk[1]/voorstel-wet[1]/wettekst[1]/wijzig-artikel[7]/wijzig-lid[7]/wijziging[1]/wijzig-divisie[1]/artikel[3]"
}
}
]
},
"geconsolideerde_presentatie": {
"status": "present",
"id": "provv:wvsv:art-7.2.8c:kwest-wet",
"documentversie_id": "docv:kwest-wet:f48b037c7e4f",
"bron": {
"documentversie_id": "docv:kwest-wet:f48b037c7e4f",
"document": {
"id": "doc:kwest-wet",
"titel": "Geconsolideerde tekst (KWEST, repository)",
"urls": {
"repository": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/basex/data/wet.xml",
"bron_docx": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/data-importer/data/260324_Geconsolideerde_versie_vaststellingswetgeving__Staatsblad.docx",
"kwest": "https://kwest.overheid.nl/"
},
"officiele_identificaties": []
},
"juridische_context": {
"brontype": "consolidated_presentation",
"wetgevingsfase": "unknown",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_in_force",
"consolidatiekarakter": "projection",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:230362c00be675b3"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"sha256": "f48b037c7e4f05b88c4d3fba25429ed34fb3da1a1b421884256dc58b0758df87",
"opmerkingen": [
"Ontwikkeldata uit de openbare repository; geen geverifieerde productie-export. Herkomst en status worden per artikel vastgesteld in de reconciliatiestap.",
"Herkomstanalyse 2026-11-03: gelijk_aan_kst_36913_2=76, gelijk_aan_stb_2026_56=735, afgeleid_met_wijzigingsinstructies=180, niet_herleid=12, gelijk_aan_stb_2026_57=293, niet_in_consolidatie=1."
]
},
"tekstonderdeel_id": "sec:kwest-wet:art-7.2.8c",
"tekst": "1. De officier van justitie kan in de gevallen, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, bij de rechtbank een vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking indienen. Behalve de in artikel 7.2.8a, tweede en derde lid, bedoelde wijzigingen, kan de vordering ook een omzetting van een onvoorwaardelijke straf of een maatregel in gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden inhouden.\n2. De rechtbank beoordeelt of de onherroepelijke strafbeschikking op een toereikende schuldvaststelling berust. Indien de rechtbank oordeelt dat van een toereikende schuldvaststelling geen sprake is, wijst zij de vordering af en vernietigt zij de onherroepelijke strafbeschikking. Na vernietiging van de onherroepelijke strafbeschikking kan de gewezen verdachte niet opnieuw worden vervolgd voor hetzelfde feit.\n3. Bij toewijzing van de vordering wijzigt de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen. Zij kan behalve een in artikel 3.3.1 voorziene straf of maatregel, ook gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden opleggen. In het geval, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, onderdeel a, kan de wijziging mede een beslissing als bedoeld in artikel 7.2.6, eerste lid, inhouden. De artikelen 21, 22d en 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 7.3.1, 7.5.8 en 7.6.4 zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat de vervangende hechtenis ten hoogste drie maanden en de vervangende taakstraf ten hoogste honderdtachtig uur duurt.",
"leden": [
{
"id": "sec:kwest-wet:art-7.2.8c/lid-1",
"soort": "lid",
"nummer": "1",
"tekst": "1. De officier van justitie kan in de gevallen, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, bij de rechtbank een vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking indienen. Behalve de in artikel 7.2.8a, tweede en derde lid, bedoelde wijzigingen, kan de vordering ook een omzetting van een onvoorwaardelijke straf of een maatregel in gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden inhouden.",
"offset_in_ouder": {
"start": 0,
"eind": 409
},
"verwijzingen": [
"7.2.8a"
],
"kinderen": []
},
{
"id": "sec:kwest-wet:art-7.2.8c/lid-2",
"soort": "lid",
"nummer": "2",
"tekst": "2. De rechtbank beoordeelt of de onherroepelijke strafbeschikking op een toereikende schuldvaststelling berust. Indien de rechtbank oordeelt dat van een toereikende schuldvaststelling geen sprake is, wijst zij de vordering af en vernietigt zij de onherroepelijke strafbeschikking. Na vernietiging van de onherroepelijke strafbeschikking kan de gewezen verdachte niet opnieuw worden vervolgd voor hetzelfde feit.",
"offset_in_ouder": {
"start": 410,
"eind": 821
},
"verwijzingen": [],
"kinderen": []
},
{
"id": "sec:kwest-wet:art-7.2.8c/lid-3",
"soort": "lid",
"nummer": "3",
"tekst": "3. Bij toewijzing van de vordering wijzigt de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen. Zij kan behalve een in artikel 3.3.1 voorziene straf of maatregel, ook gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden opleggen. In het geval, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, onderdeel a, kan de wijziging mede een beslissing als bedoeld in artikel 7.2.6, eerste lid, inhouden. De artikelen 21, 22d en 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 7.3.1, 7.5.8 en 7.6.4 zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat de vervangende hechtenis ten hoogste drie maanden en de vervangende taakstraf ten hoogste honderdtachtig uur duurt.",
"offset_in_ouder": {
"start": 822,
"eind": 1549
},
"verwijzingen": [
"3.3.1",
"7.2.8a",
"7.2.6",
"7.3.1",
"7.5.8",
"7.6.4"
],
"kinderen": []
}
],
"juridische_context": {
"brontype": "consolidated_presentation",
"wetgevingsfase": "introduced",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_in_force",
"consolidatiekarakter": "projection",
"status_bewijs_ids": [],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"herkomst_analyse": {
"vergelijking": {
"stb-2026-56": "afwezig",
"stb-2026-57": "afwezig",
"kst-36913-2": "exact"
},
"gelijkenis": {
"kst-36913-2": 1
},
"conclusie": "gelijk_aan_kst_36913_2",
"wijzigingsinstructie_ids": [
"sec:kst-36913-2:wijzart-IV/ond-P"
]
},
"bewijs_ids": [
"evidence:1884365575fa8f8a",
"evidence:eea2b57bbdac7fab",
"evidence:11d0f77de7512c9d",
"evidence:3381105064117587",
"evidence:d37b1fcbb5ce7cec"
],
"review_ids": [],
"bronlocator": {
"xml_pad": "/wetgeving[1]/wettekst[1]/boek[7]/hoofdstuk[2]/titeldeel[3]/artikel[3]",
"kwest_about_id": "artikel=7.2.8c",
"kwest_part_id": "artikel=7.2.8c"
}
},
"wijzigingsinstructies_vastgesteld": {
"status": "not_stated",
"items": []
},
"wijzigingsinstructies_voorgesteld": {
"status": "present",
"items": [
{
"relatie_id": "rel:proposed_amendment_by:prov:wvsv:art-7.2.8c:sec:kst-36913-2:wijzart-IV/ond-P",
"instructie": {
"schema_version": "1.0.0",
"type": "tekstonderdeel",
"documentversie_id": "docv:kst-36913-2:3e5c0219181d",
"volgorde": 479,
"kind_ids": [],
"verwijzingen": [
"4.4.9",
"7.2.8c"
],
"id": "sec:kst-36913-2:wijzart-IV/ond-P",
"soort": "wijzigingsinstructie",
"nummer": "P",
"label": "Onderdeel",
"titel": null,
"ouder_id": "sec:kst-36913-2:wijzart-IV",
"pad": [
"ARTIKEL IV",
"Onderdeel P"
],
"tekst": "In artikel 4.4.9, eerste lid, wordt na «een vordering tot tenuitvoerlegging van een niet tenuitvoergelegde straf of maatregel» toegevoegd «of een vordering als bedoeld in artikel 7.2.8c, eerste lid,».",
"offset_in_ouder": null,
"bronlocator": {
"xml_pad": "/officiele-publicatie[1]/kamerstuk[1]/stuk[1]/voorstel-wet[1]/wettekst[1]/wijzig-artikel[4]/wijzig-lid[16]"
},
"verwerkingsstatus": "mapped",
"extra": {
"wijzigingsinstructie": "In artikel 4.4.9, eerste lid, wordt na «een vordering tot tenuitvoerlegging van een niet tenuitvoergelegde straf of maatregel» toegevoegd «of een vordering als bedoeld in artikel 7.2.8c, eerste lid,».",
"doelartikelen": [
"4.4.9",
"7.2.8c"
],
"bevat_nieuwe_tekst": false
}
},
"bron": {
"documentversie_id": "docv:kst-36913-2:3e5c0219181d",
"document": {
"id": "doc:kst-36913-2",
"titel": "Eerste aanvullingswet, voorstel van wet (Kamerstukken II 2025/26, 36913, nr. 2)",
"urls": {
"html": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.html",
"xml": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.xml",
"pdf": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.pdf"
},
"officiele_identificaties": [
{
"soort": "kamerstuk",
"waarde": "kst-36913-2"
},
{
"soort": "dossiernummer",
"waarde": "36913"
}
]
},
"juridische_context": {
"brontype": "bill",
"wetgevingsfase": "introduced",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_in_force",
"consolidatiekarakter": "not_applicable",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:109d2164151a5415"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"sha256": "3e5c0219181d32958ac2662140e4b46221de34eb1896d5d8d89d9769353489ff",
"opmerkingen": [
"Nota van wijziging (2026-09-30) en latere stukken niet verwerkt; dossier in behandeling bij de Tweede Kamer op de peildatum."
]
}
}
]
},
"leden": {
"status": "present",
"items": [
{
"id": "sec:kwest-wet:art-7.2.8c/lid-1",
"soort": "lid",
"nummer": "1",
"tekst": "1. De officier van justitie kan in de gevallen, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, bij de rechtbank een vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking indienen. Behalve de in artikel 7.2.8a, tweede en derde lid, bedoelde wijzigingen, kan de vordering ook een omzetting van een onvoorwaardelijke straf of een maatregel in gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden inhouden.",
"offset_in_ouder": {
"start": 0,
"eind": 409
},
"verwijzingen": [
"7.2.8a"
],
"kinderen": []
},
{
"id": "sec:kwest-wet:art-7.2.8c/lid-2",
"soort": "lid",
"nummer": "2",
"tekst": "2. De rechtbank beoordeelt of de onherroepelijke strafbeschikking op een toereikende schuldvaststelling berust. Indien de rechtbank oordeelt dat van een toereikende schuldvaststelling geen sprake is, wijst zij de vordering af en vernietigt zij de onherroepelijke strafbeschikking. Na vernietiging van de onherroepelijke strafbeschikking kan de gewezen verdachte niet opnieuw worden vervolgd voor hetzelfde feit.",
"offset_in_ouder": {
"start": 410,
"eind": 821
},
"verwijzingen": [],
"kinderen": []
},
{
"id": "sec:kwest-wet:art-7.2.8c/lid-3",
"soort": "lid",
"nummer": "3",
"tekst": "3. Bij toewijzing van de vordering wijzigt de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen. Zij kan behalve een in artikel 3.3.1 voorziene straf of maatregel, ook gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden opleggen. In het geval, bedoeld in artikel 7.2.8a, eerste lid, onderdeel a, kan de wijziging mede een beslissing als bedoeld in artikel 7.2.6, eerste lid, inhouden. De artikelen 21, 22d en 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 7.3.1, 7.5.8 en 7.6.4 zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat de vervangende hechtenis ten hoogste drie maanden en de vervangende taakstraf ten hoogste honderdtachtig uur duurt.",
"offset_in_ouder": {
"start": 822,
"eind": 1549
},
"verwijzingen": [
"3.3.1",
"7.2.8a",
"7.2.6",
"7.3.1",
"7.5.8",
"7.6.4"
],
"kinderen": []
}
]
},
"normatieve_regels": {
"status": "unresolved",
"toelichting": "Regelextractie voor dit artikel nog niet uitgevoerd of nog niet beoordeeld.",
"items": []
},
"definities": {
"status": "not_stated",
"items": []
},
"toelichting": {
"status": "present",
"items": [
{
"id": "mvt:36913:307",
"soort": "wijziging",
"titelpad": [
"ARTIKELSGEWIJS DEEL",
"ARTIKEL VII [wijzigingen in Boek 7 van het Wetboek van Strafvordering]",
"Onderdeel G"
],
"tekst": "In dit onderdeel wordt invulling gegeven aan de in de tweede vaststellingswet nog gereserveerde Titel 2.3 van Boek 7. In de nieuwe titel wordt een drietal nieuwe artikelen (artikelen 7.2.8a tot en met 7.2.8c) opgenomen. De nieuwe titel houdt verband met de aanpassing van de regeling van de buitengerechtelijke afdoening en heeft betrekking op de wijziging van onherroepelijke strafbeschikkingen in het nadeel van de veroordeelde (meer in het bijzonder: de omzetting van de in een strafbeschikking opgelegde straffen en maatregelen). Hieronder worden de nieuwe titel en de daarin opgenomen artikelen toegelicht.",
"bron": {
"documentversie_id": "docv:kwest-toelichting-36913:5fac1ce94224",
"document": {
"id": "doc:kwest-toelichting-36913",
"titel": "Toelichting 36913 (KWEST-structuur)",
"urls": {
"repository": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/basex/data/toelichting-36913.xml"
},
"officiele_identificaties": [
{
"soort": "dossiernummer",
"waarde": "36913"
}
]
},
"juridische_context": {
"brontype": "explanatory_memorandum",
"wetgevingsfase": "introduced",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_applicable",
"consolidatiekarakter": "editorial_compilation",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:109d2164151a5415"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"sha256": "5fac1ce94224b086af4767ed8556e7a4923bee65fbedb120c939a4c9c7d0c3ed",
"opmerkingen": [
"Door de KWEST data-importer uit de officiële Kamerstuk-XML afgeleide structuur; passages worden tegen de officiële XML gecontroleerd op tekstverlies."
]
},
"verificatie": {
"officieel_documentversie_id": "docv:kst-36913-3:7056b1426ece",
"status": "verified",
"methode": "langste passage (≥40 tekens) genormaliseerd teruggezocht in officiële Kamerstuk-XML"
},
"label": "Toelichting"
},
{
"id": "mvt:36913:311",
"soort": "artikelsgewijs",
"titelpad": [
"ARTIKELSGEWIJS DEEL",
"ARTIKEL VII [wijzigingen in Boek 7 van het Wetboek van Strafvordering]",
"Onderdeel G",
"TITEL 2.3 Omzetting van straffen en maatregelen in een strafbeschikking",
"Artikel 7.2.8c [vordering tot omzetting bij de rechtbank]"
],
"tekst": "Dit artikel regelt de bevoegdheid van de officier van justitie om een vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking in te dienen bij de rechtbank. De beslissing van de rechtbank tot wijziging van de strafbeschikking is een eigenstandige beslissing die hetzij door de raadkamer wordt genomen (zie artikel 1.2.23), hetzij – wanneer na het overtreden van de algemene voorwaarde het nieuwe strafbare feit op grond van artikel 7.2.8b aan de rechter wordt voorgelegd en de wijzigingsvordering gelijktijdig moet worden behandeld – in het eindvonnis wordt opgenomen (zie artikel 4.4.11, tweede lid).\nOp de procedure van dit artikel zijn (buiten de gevallen van artikel 7.2.8b) de algemene bepalingen over de behandeling door de raadkamer van toepassing (Boek 1, Titel 2.3). Op grond van artikel 1.2.12, tweede lid, is de rechtbank bevoegd die ook bevoegd is om het strafbare feit waarop de vordering betrekking heeft te berechten. En artikel 1.2.15 bepaalt dat het openbaar ministerie de op de zaak betrekking hebbende stukken overdraagt en dat de veroordeelde daarvan in beginsel kan kennisnemen. Het onderzoek op de zitting vindt in het openbaar plaats (artikel 1.2.16) en de officier van justitie is bij het onderzoek op de zitting aanwezig en wordt gehoord (artikel 1.2.18, eerste lid). Ook de veroordeelde wordt gehoord, althans hiertoe opgeroepen (artikel 1.2.18, tweede lid). De raadkamer kan een getuige of deskundige oproepen voor verhoor (artikel 1.2.19, vierde lid). Het karakter van de raadkamerprocedure brengt mee dat de rechtbank vrij is om te bepalen of een getuige of deskundige wordt opgeroepen; zij zal daartoe naar verwachting alleen in bijzondere gevallen overgaan. Uit de algemene regels over rechterlijke beslissingen ten aanzien van de tenuitvoerlegging (Boek 7, Titel 1.5) volgt dat de veroordeelde het recht heeft zich te doen bijstaan door een raadsman naar keuze (artikel 7.1.21, eerste lid). Voor de veroordeelde die geen raadsman heeft, wordt voorafgaand aan het onderzoek op de zitting door het bestuur van de raad voor de rechtsbijstand een raadsman aangewezen (artikel 7.1.21, tweede lid). Dat de veroordeelde door betekening wordt opgeroepen voor de zitting, volgt uit artikel 7.1.22, derde lid. Ook degene die is belast met reclasseringstoezicht kan, indien daartoe aanleiding is, worden opgeroepen tot bijwoning van de zitting.\nWanneer naar het oordeel van de officier van justitie een ernstig vermoeden bestaat dat de veroordeelde de algemene voorwaarde heeft overtreden en de officier van justitie de zaak betreffende het nieuwe strafbaar feit op grond van artikel 7.2.8b bij de strafrechter ter berechting aanbrengt, vindt de behandeling van de vordering tot wijziging van de strafbeschikking gelijktijdig plaats met de berechting van het nieuwe strafbaar feit. Op de gevoegde behandeling zijn dan de gewone strafvorderlijke regels over de berechting van toepassing. Op grond van het bij dit wetsvoorstel ingevoegde tweede lid van artikel 1.4.2 wordt de persoon tegen wie de onherroepelijke strafbeschikking is uitgevaardigd in dit verband met de verdachte gelijkgesteld.\nEerste lid\nDit artikellid betreft de omzettingsvordering van de officier van justitie. Indien sprake is van een ernstig vermoeden dat een in de onherroepelijke strafbeschikking gestelde voorwaarde niet is of wordt nageleefd, kan deze vordering inhouden dat de in die strafbeschikking opgelegde straf wordt omgezet in een onvoorwaardelijke straf van gelijke soort en hoogte. Ook kan de vordering inhouden dat de proeftijd wordt verlengd of dat de bijzondere voorwaarden worden gewijzigd. Indien de strafbeschikking niet volledig is tenuitvoergelegd, kan worden gevorderd dat de onvoorwaardelijk opgelegde geldboete wordt omgezet in een taakstraf. De genoemde wijzigingen kan de officier van justitie ook zelfstandig bewerkstelligen op grond van artikel 7.2.8a, tweede en derde lid. De reden om desondanks voor een omzettingsvordering bij de rechtbank te kiezen zal in deze gevallen veelal zijn dat de rechtbank bij omzetting in een onvoorwaardelijke geldboete of taakstraf meteen de toepassing van vervangende hechtenis beveelt voor het geval niet aan de straf wordt voldaan (artikel 7.2.8c, derde lid). Behalve de in artikel 7.2.8a, derde lid, bedoelde omzetting van een geldboete in een taakstraf, kan de vordering van de officier van justitie na een onvolledige tenuitvoerlegging ook een omzetting van een onvoorwaardelijke straf of een maatregel in gevangenisstraf of hechtenis van ten hoogste drie maanden inhouden. Uit deze formulering blijkt dat ook het niet voldoen aan een schadevergoedingsmaatregel kan leiden tot een vordering tot omzetting in een vrijheidsbenemende straf.\nUit het bovenstaande blijkt dat een vordering om een voorwaardelijke geldboete om te zetten in een onvoorwaardelijke taakstraf, anders dan bepleit in het advies van het OM, niet tot de mogelijkheden behoort. Zo’n mogelijkheid past niet bij het ook door het OM onderschreven uitgangspunt dat de in de onherroepelijke strafbeschikking opgelegde voorwaardelijke straf na schending van de voorwaarden wordt omgezet in een gelijksoortige onvoorwaardelijke straf (zie nader paragraaf 6.2.3 van het algemeen deel van de memorie van toelichting). Daarbij verdient opmerking dat de rechtbank niet aan de vordering van de officier van justitie gebonden is. De rechtbank heeft dus ruimte om rekening te houden met (gewijzigde) persoonlijke omstandigheden van de veroordeelde, zoals betalingsonmacht. In zo’n uitzonderlijke situatie zou de rechtbank in het kader van een passende bestraffing kunnen kiezen voor oplegging van een onvoorwaardelijke taakstraf in plaats van een onvoorwaardelijke geldboete. Zoals gezegd mag overigens worden verwacht dat de rechtbank in het algemeen de voorwaardelijke straf – in overeenstemming met de vordering van de officier van justitie – zal omzetten in een onvoorwaardelijke straf van gelijke soort en hoogte (zie de algemene inleiding bij deze titel). Daar komt bij dat algemene motiveringsplicht van artikel 1.2.23, derde lid, meebrengt dat de rechtbank bij een afwijking van de vordering van de officier van justitie de redenen daarvoor zal moeten opgeven in haar beslissing. De vordering vormt immers het uitgangspunt voor de beoordeling door de rechtbank.\nTweede lid\nDe rechtbank wijst de vordering van de officier van justitie af en vernietigt de strafbeschikking wanneer de schuldvaststelling waarop zij berust ontoereikend is. Dit is voorgeschreven omdat de vordering in de praktijk altijd zal strekken tot het toepassen van vrijheidsbeneming (zie de algemene inleiding bij deze titel). Na de onvolledige tenuitvoerlegging van een strafbeschikking zal de officier van justitie een taakstraf of (hogere) geldboete immers normaal gesproken willen laten omzetten in gevangenisstraf of hechtenis. En bij omzetting van een voorwaardelijke in een onvoorwaardelijke taakstraf of geldboete moet de rechtbank de toepassing van vervangende hechtenis bevelen (zie het derde lid). Op grond van het wetsvoorstel verbetering aanpak rijden onder invloed (Kamerstukken II 2023/24, 36 586, nr. 2) zal ook bij de ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen worden bepaald dat de rechter de toepassing van vervangende hechtenis beveelt voor het geval niet aan deze bijkomende straf wordt voldaan. Dit wetsvoorstel is aanhangig bij de Tweede Kamer. Indien dit wetsvoorstel wordt aangenomen zal artikel 7.2.8c op dit punt worden aangevuld, zodat de toepassing van vervangende hechtenis ook moet worden bevolen bij omzetting van een voorwaardelijke in een onvoorwaardelijke rijontzegging. Indien de tenuitvoerlegging van die onvoorwaardelijke straf vervolgens niet slaagt, kan die vervangende hechtenis zonder rechterlijke tussenkomst daadwerkelijk worden toegepast (zie de artikelen 7.5.8 en 7.6.4, die in het derde lid van overeenkomstige toepassing worden verklaard). Zoals uiteengezet in het algemeen deel van de memorie van toelichting (paragraaf 12.4) is oplegging van een vrijheidsbenemende sanctie grondrechtelijk en verdragsrechtelijk alleen mogelijk na een rechterlijke beoordeling van de schuldvaststelling. Dat verklaart ook waarom hier een indringender toetsing is vereist dan wanneer het gaat om de tenuitvoerlegging van een door de rechter opgelegde voorwaardelijke straf of een door de rechter bevolen toepassing van vervangende hechtenis. Een schuldvaststelling is toereikend in de zin van deze bepaling wanneer is bewezen dat de veroordeelde het feit heeft begaan, dit feit een strafbaar feit is en de verdachte daarvoor strafbaar is. De rechtbank kan er normaal gesproken van uitgaan dat de schuldvaststelling waarop de onherroepelijke strafbeschikking berust toereikend is. De veroordeelde moet in de gelegenheid zijn deze schuldvaststelling te betwisten. Ook is denkbaar dat de rechtbank de schuldvaststelling ambtshalve ontoereikend oordeelt. Dat de schuldvaststelling door de rechtbank moet worden beoordeeld betekent overigens niet dat hier sprake zou zijn van een integrale berechting zoals deze plaatsvindt na het uitvaardigen van een procesinleiding. Deze beoordeling gebeurt immers nog steeds binnen de kaders van de raadkamerprocedure die hierboven zijn uiteengezet. Wel is sprake van een openbare behandeling door een onafhankelijke en onpartijdige rechter, waarbij de veroordeelde adequate mogelijkheden heeft om bijgestaan door een raadsman zijn schuld te betwisten.\nIndien de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking vernietigt wegens een ontoereikende schuldvaststelling is de zaak daarmee afgedaan. Dat wil zeggen dat de gewezen verdachte voor hetzelfde feit niet opnieuw kan worden vervolgd, zoals de laatste zin van het tweede lid expliciet bepaalt. Dit is noodzakelijk omdat de zaak hier – anders dan in andere gevallen waarin een strafbeschikking door de rechtbank wordt vernietigd (zie de artikelen 4.3.19 en 5.3.6) – niet uitmondt in een rechterlijk eindvonnis. Daarmee zijn aan deze vernietiging dezelfde rechtsgevolgen verbonden als aan de volledige tenuitvoerlegging of intrekking van de strafbeschikking (zie artikel 3.3.7). Anders dan in artikel 3.3.7 ligt het echter niet in de rede om hier een uitzondering te maken voor de situatie waarin het gerechtshof na beklag door de rechtstreeks belanghebbende alsnog de vervolging zou bevelen op grond van Boek 3, Hoofdstuk 5. Er heeft immers al een inhoudelijke rechterlijke beoordeling van de schuldvaststelling – en daarmee van de haalbaarheid van een nieuwe vervolging in dezelfde zaak – plaatsgevonden.\nDerde lid\nDe rechtbank wijzigt de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen, tenzij zij de vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking afwijst. De vordering kan met toepassing van het tweede lid worden afgewezen als de rechtbank van oordeel is dat de onherroepelijke strafbeschikking niet op een toereikende schuldvaststelling berust. De vordering kan verder worden afgewezen als niet aan de in artikel 7.2.8a, eerste lid, gestelde voorwaarden is voldaan. Dat laatste doet zich voor als naar het oordeel van de rechtbank geen sprake is van onvolledige tenuitvoerlegging van de strafbeschikking dan wel een overtreding van een voorwaarde. Ondanks de onvolledige tenuitvoerlegging of de overtreding van de voorwaarden kan de rechtbank de vordering ook afwijzen als zij de straf of maatregel die in de onherroepelijke strafbeschikking is opgelegd nog steeds passend acht en een verlenging van de proeftijd of een wijziging van de bijzondere voorwaarden (enzovoort, zie artikel 7.2.8a, tweede lid) dan wel het bepalen van vervangende hechtenis evenmin nodig vindt. Zo is het denkbaar dat de rechtbank de veroordeelde nog een kans wil bieden om binnen de oorspronkelijke proeftijd alsnog aan de bijzondere voorwaarde te voldoen.\nWanneer de vordering wordt toegewezen, wijzigt de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking door een naar haar oordeel passende straf of maatregel op te leggen (zie ook paragraaf 6.2.3 in het algemeen deel van de memorie van toelichting). De rechtbank is daarbij niet gebonden aan de vordering van de officier van justitie. Een model waarin de rechtbank de vordering van de officier van justitie alleen zou kunnen toewijzen of afwijzen, komt weinig efficiënt voor. Indien de rechtbank de gevorderde straf of maatregel niet passend acht, bijvoorbeeld omdat zij de gevorderde gevangenisstraf te lang of te kort vindt, zou zij in een dergelijk model de vordering moeten afwijzen. De officier van justitie zou dan vervolgens een nieuwe vordering moeten indienen om alsnog omzetting (bijvoorbeeld in een kortere of langere gevangenisstraf) te bewerkstelligen. De passende straf of maatregel kan ook een zwaardere sanctie zijn dan die in de initiële strafbeschikking was opgelegd of door de officier van justitie is gevorderd, al zal dat laatste naar verwachting alleen in uitzonderlijke gevallen aan de orde zijn (zie de algemene inleiding bij deze titel). In dit opzicht is geen sprake van een verandering ten opzichte van de huidige situatie bij berechting na een onvolledige tenuitvoerlegging.\nHet karakter van de omzettingsprocedure – die in vergelijking met een volledige berechting meer summier geregeld is – brengt mee dat de rechtbank bij de oplegging van de passende straf of maatregel moet blijven binnen de grenzen die in artikel 3.3.1 en volgende aan die sancties zijn gesteld. Dat betekent dat de op te leggen taakstraf ten hoogste 180 uur mag belopen (artikel 3.3.1, eerste lid, onderdeel a). Behalve de in artikel 3.3.1 voorziene straffen en maatregelen kan de rechtbank ook gevangenisstraf of hechtenis opleggen. Na een onvolledige tenuitvoerlegging van de onherroepelijke strafbeschikking zal een vrijheidsbenemende sanctie immers vaak passend zijn (zie de algemene inleiding bij deze titel). Vanwege de aard van de omzettingsprocedure is de maximale duur van de gevangenisstraf of hechtenis beperkt tot drie maanden, wat correspondeert met de maximale vervangende hechtenis die een rechter aan een taakstraf van 180 uur zou kunnen verbinden (artikel 22d, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht). Andere dan de hierboven bedoelde sancties kunnen in het kader van de omzettingsprocedure niet worden opgelegd. Met de aard van deze raadkamerprocedure laat zich bijvoorbeeld niet verenigen dat een ISD-maatregel of een terbeschikkingstelling zou kunnen worden opgelegd. Bovendien kan de officier van justitie deze sancties op basis van artikel 7.2.8c, eerste lid, niet vorderen, terwijl zo’n vordering voor de oplegging van ontnemingsmaatregel of een ISD-maatregel bijvoorbeeld wel noodzakelijk is (zie de artikelen 36e en 38m van het Wetboek van Strafrecht). De bepalingen uit het Eerste Boek van het Wetboek van Strafrecht en uit Boek 7 van het nieuwe Wetboek van Strafvordering over de oplegging en tenuitvoerlegging van gevangenisstraf en hechtenis zijn rechtstreeks van toepassing in gevallen waarin de rechtbank de onherroepelijke strafbeschikking wijzigt door deze straffen op te leggen. Alleen artikel 21 van het Wetboek van Strafrecht en artikel 7.3.1 van het nieuwe Wetboek van Strafvordering zijn hier expliciet van overeenkomstige toepassing verklaard, omdat daarin wordt verwezen naar de «rechterlijke uitspraak» en de «rechterlijke beslissing».\nIndien een taakstraf wordt opgelegd, beveelt de rechtbank dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de straf wordt voldaan. Indien een geldboete wordt opgelegd, beveelt zij dat bij onvolledige betaling of verhaal een vervangende taakstraf en vervangende hechtenis zal worden toegepast. Indien de rechtbank een vervangende taakstraf niet opportuun acht, beveelt zij dat vervangende hechtenis zal worden toegepast. De artikelen 22d en 24c van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 7.5.8 en 7.6.4 zijn hierbij van overeenkomstige toepassing verklaard, omdat deze artikelen gelet op hun bewoordingen niet automatisch van toepassing zijn op de door de rechtbank gewijzigde strafbeschikking. Voor zover deze bepalingen de geldboete betreffen zijn deze inmiddels gewijzigd als gevolg van het bij de behandeling van de tweede vaststellingswet aangenomen amendement-Sneller c.s., dat voorziet in introductie van de vervangende taakstraf (zie Kamerstukken II 2024/25, 36 636, nr. 17). De toepasselijkheid van de bepalingen over vervangende hechtenis betekent onder meer dat voor elke volle € 25 van de geldboete en voor elke twee uur van de taakstraf niet meer dan één dag wordt opgelegd. Vanwege de aard van de omzettingsprocedure is de maximale duur van de vervangende hechtenis beperkt tot drie maanden, hetgeen op grond van de omrekensleutel van artikel 22d, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht correspondeert met de maximale duur van de taakstraf die de officier van justitie in een strafbeschikking kan opleggen (te weten 180 uur, zie artikel 3.3.1, eerste lid, onderdeel a). Om dezelfde reden is de maximale duur van de vervangende taakstraf beperkt tot 180 uur. Voor elke € 12,50 van de geldboete wordt niet minder dan één uur vervangende taakstraf opgelegd.\nAndere dan de genoemde bepalingen in het Wetboek van Strafrecht over de geldboete en de taakstraf zijn ook van toepassing indien deze straffen in een (gewijzigde) strafbeschikking worden opgelegd. In reactie op het advies van de Rvdr kan worden bevestigd dat dit ook geldt voor de artikelen 22c en 24a van het Wetboek van Strafrecht. Uit die laatste bepaling volgt dat «in de strafbeschikking» kan worden bepaald dat degene aan wie de geldboete wordt opgelegd het bedrag in gedeelten mag voldoen.\nIndien de vordering wordt gedaan na een overtreding van de voorwaarden bij een voorwaardelijke strafbeschikking, kan de rechtbank ook de proeftijd verkorten of verlengen, de bijzondere voorwaarden alsnog stellen, wijzigen of opheffen, de termijn wijzigen waarbinnen de bijzondere voorwaarden gelden binnen de proeftijd, alsnog een opdracht tot toezicht geven of die opdracht wijzigen of opheffen (zie artikel 7.2.6, eerste lid). Dit is naar aanleiding van een redactionele opmerking van de Rvdr in de tekst van dit artikellid (en in artikel 7.2.10, vierde lid) verduidelijkt. De verwijzing naar artikel 7.2.6, eerste lid, maakt duidelijk dat de rechtbank de strafbeschikking – anders dan de officier van justitie in het kader van artikel 7.2.8a, tweede lid – ook in het voordeel van de veroordeelde kan wijzigen, hetgeen voortvloeit uit haar verantwoordelijkheid voor een passende bestraffing. Uit de aard van de omzettingsprocedure volgt verder dat de rechtbank de proeftijd maximaal met een jaar kan verlengen, nu dat de termijn is die door de officier van justitie in de strafbeschikking ten hoogste kan worden verbonden aan de proeftijd (vgl. artikel 3.3.1a, tweede lid, artikel 7.2.8a, tweede lid, onderdeel a, en artikel 7.2.6, tweede lid). In deze gevallen wordt de vordering tot wijziging dus wel toegewezen, maar kan dezelfde (voorwaardelijke) straf of maatregel worden opgelegd als in de onherroepelijke strafbeschikking, zij het dat daar bijvoorbeeld een langere proeftijd of nieuwe bijzondere voorwaarden aan verbonden worden. Dat is in die situatie dan naar het oordeel van de rechtbank de passende straf of maatregel. Ook als de rechtbank dezelfde taakstraf of geldboete oplegt die al in de onherroepelijke strafbeschikking was opgenomen, beveelt zij dat in geval van niet-voldoening vervangende hechtenis (en in het geval van een geldboete ook vervangende taakstraf) zal worden toegepast. Alleen als de vordering wordt afgewezen is het bevelen van de toepassing van vervangende hechtenis of vervangende taakstraf uiteraard niet aan de orde.\nTegen de beslissing van de rechtbank als bedoeld in artikel 7.2.8c, tweede en derde lid, is geen rechtsmiddel opengesteld. Dat is slechts anders in het geval waarin de vordering tot wijziging van de onherroepelijke strafbeschikking is gebaseerd op niet-naleving van de algemene voorwaarde en deze vordering gelijktijdig met de berechting van het nieuwe strafbaar feit wordt behandeld (artikel 7.2.8b). In dat geval staan hoger beroep en beroep in cassatie open in gevallen waarin die rechtsmiddelen ook openstaan tegen de veroordeling voor het nieuwe strafbaar feit. Op dit punt komt de regeling overeen met die van de voorwaardelijke veroordeling door de rechter. Dat een rechtsmiddel open staat tegen de beslissing op een vordering tot omzetting die gevoegd is behandeld bij de berechting van een nieuw strafbaar feit, volgt uit het samenstel van bepalingen in Boek 5 (Rechtsmiddelen) over het hoger beroep bij de reguliere berechting. Een aanvullende voorziening in het kader van de omzettingsprocedure is niet nodig.",
"bron": {
"documentversie_id": "docv:kwest-toelichting-36913:5fac1ce94224",
"document": {
"id": "doc:kwest-toelichting-36913",
"titel": "Toelichting 36913 (KWEST-structuur)",
"urls": {
"repository": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/basex/data/toelichting-36913.xml"
},
"officiele_identificaties": [
{
"soort": "dossiernummer",
"waarde": "36913"
}
]
},
"juridische_context": {
"brontype": "explanatory_memorandum",
"wetgevingsfase": "introduced",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_applicable",
"consolidatiekarakter": "editorial_compilation",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:109d2164151a5415"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"sha256": "5fac1ce94224b086af4767ed8556e7a4923bee65fbedb120c939a4c9c7d0c3ed",
"opmerkingen": [
"Door de KWEST data-importer uit de officiële Kamerstuk-XML afgeleide structuur; passages worden tegen de officiële XML gecontroleerd op tekstverlies."
]
},
"verificatie": {
"officieel_documentversie_id": "docv:kst-36913-3:7056b1426ece",
"status": "verified",
"methode": "langste passage (≥40 tekens) genormaliseerd teruggezocht in officiële Kamerstuk-XML"
},
"label": "Toelichting"
}
]
},
"verwijzingen": {
"status": "present",
"verwijst_naar": [
{
"artikelnummer": "7.2.8a",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-7.2.8a",
"bewijs_ids": [
"evidence:541c564d6783a2b6"
]
},
{
"artikelnummer": "3.3.1",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-3.3.1",
"bewijs_ids": [
"evidence:3a2dbfbd9b2ccade"
]
},
{
"artikelnummer": "7.2.6",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-7.2.6",
"bewijs_ids": [
"evidence:5ba41c6ca2e0d4fe"
]
},
{
"artikelnummer": "7.3.1",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-7.3.1",
"bewijs_ids": [
"evidence:cd6d0ed1e2ad983f"
]
},
{
"artikelnummer": "7.5.8",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-7.5.8",
"bewijs_ids": [
"evidence:0b29c9aa446cfea0"
]
},
{
"artikelnummer": "7.6.4",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-7.6.4",
"bewijs_ids": [
"evidence:a6baca274e4473db"
]
}
],
"verwezen_door": [
{
"artikelnummer": "1.4.2",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-1.4.2",
"bewijs_ids": [
"evidence:5bf220bd68cabdbf"
]
},
{
"artikelnummer": "4.4.9",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-4.4.9",
"bewijs_ids": [
"evidence:e4d4bcf11b2bd331"
]
},
{
"artikelnummer": "7.2.8b",
"bepaling_id": "prov:wvsv:art-7.2.8b",
"bewijs_ids": [
"evidence:27c90eb78e86a282"
]
}
]
},
"transponering": {
"status": "not_stated",
"items": []
},
"openstaande_punten": {
"status": "not_stated",
"items": []
},
"bronnen": [
{
"documentversie_id": "docv:kst-36913-2:3e5c0219181d",
"document": {
"id": "doc:kst-36913-2",
"titel": "Eerste aanvullingswet, voorstel van wet (Kamerstukken II 2025/26, 36913, nr. 2)",
"urls": {
"html": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.html",
"xml": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.xml",
"pdf": "https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-36913-2.pdf"
},
"officiele_identificaties": [
{
"soort": "kamerstuk",
"waarde": "kst-36913-2"
},
{
"soort": "dossiernummer",
"waarde": "36913"
}
]
},
"juridische_context": {
"brontype": "bill",
"wetgevingsfase": "introduced",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_in_force",
"consolidatiekarakter": "not_applicable",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:109d2164151a5415"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"sha256": "3e5c0219181d32958ac2662140e4b46221de34eb1896d5d8d89d9769353489ff",
"opmerkingen": [
"Nota van wijziging (2026-09-30) en latere stukken niet verwerkt; dossier in behandeling bij de Tweede Kamer op de peildatum."
]
},
{
"documentversie_id": "docv:kwest-wet:f48b037c7e4f",
"document": {
"id": "doc:kwest-wet",
"titel": "Geconsolideerde tekst (KWEST, repository)",
"urls": {
"repository": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/basex/data/wet.xml",
"bron_docx": "https://code.overheid.nl/Logius/kwest/src/commit/e9b4a2b2de25d0006bdebb11e445ba111a22b4a6/data-importer/data/260324_Geconsolideerde_versie_vaststellingswetgeving__Staatsblad.docx",
"kwest": "https://kwest.overheid.nl/"
},
"officiele_identificaties": []
},
"juridische_context": {
"brontype": "consolidated_presentation",
"wetgevingsfase": "unknown",
"publicatiestatus": "published",
"inwerkingtreding_status": "not_in_force",
"consolidatiekarakter": "projection",
"status_bewijs_ids": [
"evidence:230362c00be675b3"
],
"status_gecontroleerd_op": "2026-11-03",
"geldig_vanaf": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
},
"geldig_tot": {
"waarde": null,
"status": "not_stated"
}
},
"sha256": "f48b037c7e4f05b88c4d3fba25429ed34fb3da1a1b421884256dc58b0758df87",
"opmerkingen": [
"Ontwikkeldata uit de openbare repository; geen geverifieerde productie-export. Herkomst en status worden per artikel vastgesteld in de reconciliatiestap.",
"Herkomstanalyse 2026-11-03: gelijk_aan_kst_36913_2=76, gelijk_aan_stb_2026_56=735, afgeleid_met_wijzigingsinstructies=180, niet_herleid=12, gelijk_aan_stb_2026_57=293, niet_in_consolidatie=1."
]
}
]
}